Hikayeler

Yirmi yıl sonra bile, Emine’nin parmak uçları yorganın altında hala o minicik eli arıyordu. Yatakta uzanmış, karanlığın içinde geçmişiyle boğuşurken, Bandırma’yı o gece yutan o uğursuz sarsıntının sesi kulaklarında yeniden çınladı. Binaların çatırdaması, insanların çığlıkları, ve en kötüsü, dört yaşındaki Elif’inin, “Anne!” diye inleyen son sesi… Sonra her şey toz ve sessizliğe bürünmüştü. Emine, o

Annemin cenazesi, İstanbul’un gri, kasvetli bir kış gününe denk gelmişti. Meral Annem, her zaman canlı renkleri sever, baharı özlerdi. Şimdi ise, toprağın soğuk kucağında, hayatının son rengini de yitirmişti. Mezarlıktan dönerken, babamın yorgun omuzları, kardeşim Cem’in donuk bakışları ve çocuklarımın anlamsız sessizliği, içimdeki boşluğu daha da derinleştiriyordu. Kırk dört yıllık hayatımda, annem hep bir liman

Yıllar süren o kusursuz maske, lüks bir davetin uğultusu içinde, basit bir gazete manşetiyle tuzla buz olmuştu. Elif Demir, elinde şampanya kadehiyle, salonun köşesindeki dev ekranda yanıp sönen ekonomi haberlerine takıldı. Tekin Kara’nın yeni holdingleşme hamlesi, koca puntolarla parlıyordu. Herkes onu ayakta alkışlıyordu. Elif’in yüzündeki sahte gülümseme dondu, soğuk bir titreme iliklerine işledi. Aynı isim,

Ayşe, mutfak penceresinden sokağı seyrederken, demli çayının buharı gözlüğünü buğulandırmış, ama asıl bulanıklık içinde boğulduğu düşüncelerdeydi. Sabahın erken saatleriydi. Güneş henüz tam olarak kendini göstermemiş, sokağın taşlarına vuran solgun ışık, eski ahşap evlerin cumbalarında hüzünlü bir gölge oyunu yaratıyordu. Elleri, yılların alışkanlığıyla taze maydanozları doğramaya devam ediyordu ama zihni çok uzaklara, belki de yirmi beş

Elif, pencereden dışarıyı seyrediyordu. Kasım ayının hırçın rüzgarı, ıslak yaprakları savuruyor, camlara keskin damlalar vuruyordu. Her damla, kalbine işleyen bir hançer gibiydi. Yirmi yıl… Dile kolay, tam yirmi yıl geçmişti o günden bu yana. Zaman, acıyı yıpratır derlerdi. Yalan. Zaman, acıyı daha da derinleştirir, kemiklerine işletir, ruhunun her zerresine sindirirdi. Takvimler 27 Mayıs 2003’ü gösterdiğinde,

Murat’ın gömleğinin yakasında, ona ait olmayan, neredeyse fark edilmeyecek kadar küçük bir kirpi saç teli, Ayşe’nin kalbine saplanan ilk buzu taşıdı. Her zaman düzenli, titiz kocasının, sabah aceleyle giydiği ütüsüz gömleğe bu detayı fark etmesi imkânsızdı. Ayşe, İstanbul Üniversitesi’nin kalabalık koridorlarında edebiyat dersleri veren, kelimelerin ve insan ruhunun derinliklerine inmeye alışkın biriydi. Bu küçücük ayrıntı,

Elif, hayatının kusursuz bir kurgu olduğuna inanmıştı, ta ki o yaz gününden kalma bir gölge, on dokuz yıl sonra, ansızın İzmir’in o kalabalık sahilinde karşısına çıkana dek. Kordon’un ılık rüzgarı saçlarını okşarken, Hakan’ın elini sıkıca tutmuş, gülümseyerek önlerinden geçen martıları izliyordu. Yeni bitirdiği Karşıyaka projesinin mimari ödülü cebindeydi, Hakan’la olan evliliği ilk günkü tutkusunu koruyor,

Ayşe, mutfak penceresinden sokağı izlerken, elindeki fincanın ılıklığı avuçlarını yakıyordu. Dışarıda İstanbul’un kasvetli bir şubat günü yaşanıyordu; gri bulutlar şehrin üzerine çökmüş, soğuk rüzgar ağaçları hırpalıyordu. Dairesi, Anadolu Yakası’nın nezih semtlerinden birinde, yüksek katlı modern bir binadaydı. Geniş, aydınlık, özenle dekore edilmiş bu evde, Emre ile dört yıldır evliydi. Emre, başarılı bir iş insanıydı; zeki,

Elif, masanın öbür ucunda oturan Levent’e baktığında, içinden yükselen garip, yakıcı hissi yine bastırmaya çalıştı. Mutfaktan yükselen kahkahalar, annesinin titemez sesi, babasının kadeh tokuşturmaları… Her şey olağan akışında devam ederken, onun için zaman bambaşka bir boyutta donup kalmıştı. Levent, babasının en yakın arkadaşı, kendisinin ise çocukluğundan beri “Levent Amca” dediği, her zaman örnek aldığı, vakur

Ayşe’nin elleri, yirmi yıldır aynı tezgahta iplikle dans ederken, parmak uçları ruhundaki eski bir melankolinin notalarını taşıyordu. O notalar ki, hiç çalınmamış bir şarkının yarım kalmış melodisi gibiydi. Fabrikanın boğuk uğultusu, günün her saatinde kulağında bir uğultu, bir mırıldanma gibiydi. Kumaşların arasından süzülen güneş ışığı, toz zerreciklerini yakalarken, Ayşe’nin gözlerinde de bazen geçmişin parıltıları belirir,