Hikayeler

Elif, pencereden süzülen akşamüstü güneşinin yıpranmış perdelere vuran son ışıklarını izlerken, parmaklarının ucunda hissettiği sızıyla birlikte ruhunun derinliklerinde yatan yorgunluğu da sayısız kez sayıyordu. Yirmi sekiz yaşındaydı ve hayatı, her biri bir diğerine eklenmiş, görünmez zincirlerle bağlı fedakârlıklardan ibaretti. Dışarıdan bakıldığında sıradan bir banka memuresi, içine kapanık, sakin bir genç kadındı. Ama iç dünyasında, fırtınalar

O an, şehrin uğultusu bile Cenk’in kafasındaki sesleri bastıramıyordu; içindeki fısıltılar, o eski yalanın paslı zincirleri gibi sıkıyordu boğazını. Ofisinin cam duvarları İstanbul’un tüm ihtişamını ve karmaşasını yansıtırken, Cenk için o manzara, yıllardır sırtında taşıdığı görünmez bir yükün devasa bir simgesiydi. Mimarlık firmasının en tepe noktasında oturmuştu, adı sektörde saygıyla anılıyordu. Parlak bir eş, zeki

On beş yıl. Dile kolaydı Ayşe için, Emre ile paylaştığı her nefesi, her kahkahayı, her sessizliği düşündüğünde. Evlilik yıldönümlerini kutladıkları o gece, Emre’nin gözlerinde gördüğü o tanıdık parıltı, ruh eşi olduklarına dair inancını bir kez daha pekiştirmişti. Birbirlerinin cümlelerini tamamlar, bakışlarından ne demek istediklerini anlarlardı. Onlar, dışarıdan bakıldığında hep “örnek çift” olmuşlardı; huzurlu, birbirine sadık,

Ayşe, mutfaktaki kesme tahtasında ritmik bir sesle domates doğrarken, hayatın bu kadar düzenli bir akışta devam etmesinden hem memnundu hem de içten içe bir fırtınanın sessizliğini hissediyordu. Camdan sızan akşam güneşi, tezgâhtaki parlak fayansları altın rengine boyuyor, taze otların kokusu havayı dolduruyordu. Kızları Elif’in yarın başlayacak üniversite kaydı için hazırlıklara başlamışlardı bile. Tıp fakültesi. Kendi

Selim, elindeki viski kadehini pencere pervazına bırakıp loş ışıklı salonuna döndü. Geniş ekran televizyonda, ulusal bir kanalda yayımlanan kısa bir belgesel vardı. Boğaz Köprüsü’nün yanı başında yükselen, modern mimarinin iddialı örneklerinden biri sayılan “Harmoni Kongre Merkezi”nin onuncu yıl dönümü kutlanıyordu. Sunucu, binanın estetik çizgilerinden, mühendislik harikasından ve projenin o dönemki genç, vizyoner ekibinden bahsediyordu. Ekranda

Elif, telefonun çalmasına aldırmadı. Ekranda beliren “Ev” yazısını görünce içindeki o tanıdık, buz gibi duvar daha da yükseldi. Annesinin araması demek, ya gereksiz bir sitem, ya da ima dolu bir ‘nasılsın’ sorusu demekti. İkisi de Elif için aynı derecede yorucuydu. Üçüncü çalışta telefon sustu, Elif derin bir nefes aldı. Ofisindeki pencereden, İstanbul’un boğazına asılı gri

Duvarlara yapıştırılan o ilk tebligat, sadece bir kağıt parçası değildi; Ayşe’nin çocukluğundan miras kalan her şeyin üzerine bir ipoteğin konduğunu fısıldıyordu. Ayşe, Yalıboyu’nun Arnavut kaldırımlı dar sokağında, penceresinden içeri süzülen güneşin eski ahşap kokusunu taşıdığı, nesillerdir yaşadığı evin giriş katındaki küçücük sahaf dükkânında öylece durmuş, elindeki sararmış kâğıda bakıyordu. Parmağını, “tahliye” kelimesinin üzerinde gezdirdi. Otuz

Hayal Pastanesi’nin camları, her sabah Leyla’nın yüzündeki gülümseme kadar parlak olurdu. On iki yıldır, bu küçücük, mis kokulu dükkan, onun babasından devraldığı miras ve Serkan’la kurdukları hayatın ta kendisiydi. Leyla, mutfağın kalbiydi; ellerinden çıkan her pasta, her kurabiye, bir tutku hikayesi fısıldardı. Serkan ise dükkanın dışa açılan yüzü, finansal zekası ve sıcak kanlılığıyla müşterileri kendine

Elif, odasının penceresinden dışarıya, griye çalan İstanbul silüetine bakarken, sanki nefes aldığında bile şehrin ağırlığı omuzlarına biniyormuş gibi hissetti. Üçüncü katın penceresinden görünen apartman blokları, birbirine yaslanmış hayatlar, kendisi de o hayatların bir parçasıydı ama o parçadan ayrılmak, kanatlanıp uçmak istiyordu. Üniversiteye gitmek, üstelik yurt dışında okumak, onun için sadece bir eğitim meselesi değil, aynı

Elif, masanın üzerindeki eskiz defterine eğilmiş, kağıdı karalamayı sürdürüyordu. Parmak uçları kömür tozuna bulanmış, yüzünde yorgun ama umut dolu bir ifade vardı. Hayalini kurduğu atölye-kafe projesi, her çizdiği çizgiyle daha somutlaşıyor, şehrin gürültüsünden uzak, kendine ait bir köşe vaat ediyordu. Ancak bu hayalin önünde, aşılması gereken çelikten bir duvar vardı: sermaye. Gözlerini kısarak, pencereden dışarıdaki