Hikayeler

Yıllar sonra bile, bazı geceler, o koridorun loş ışığı Ahmet’in rüyalarına sızardı; soğuk, çiğ bir aydınlık ve Elif’in gözlerindeki o kırgınlık hiç değişmezdi. Kırgınlık mıydı, yoksa hayal kırıklığı mıydı? Utanç mı, yoksa sadece tükenmişlik mi? Ahmet, otuz yıldır bu sorunun cevabını arıyordu rüyalarında. Uyanınca ise, kusursuz inşa ettiği hayatının duvarları arasında o karanlık köşeyi, o

Hayatının en tanıdık melodisi, tek bir notayla bozulduğunda, Ceren ilk önce sağır olacağını sandı. Yıllardır kulaklarına fısıldanan her şeyin, üzerine titrediği her anının, aslında gürültülü bir yalandan ibaret olduğunu fark ettiğinde, dünya sessizliğe büründü. Oysa o sessizlik, yıkımdan önce gelen uğultuydu. Ceren, eski kumaşların, ipliklerin ve boyaların arasında bir hayat kurmuştu kendine. Babasından, Ahmet Usta’dan

O sabah, Zeynep’in hayatındaki kusursuz çizgi, kahve fincanının kenarında beliren minik bir çatlakla başladı. Çatlak, ilk başta o kadar belli belirsizdi ki, gözden kaçabilirdi. Tıpkı Murat’ın son zamanlardaki dalgınlığı, telefonuna olan aşırı düşkünlüğü ya da gece yarısı gelen o garip mesajlar gibi. Zeynep, yedi yıldır evli olduğu, mimar kocasının iş yoğunluğuna yordu her şeyi. Ne

Elif, hayatının en rutin akşamlarından birinde, aslında tüm hayatını değiştirecek bir ilanı fark etti. Gazetenin arka sayfasındaki ‘Şehir Sanat Evi’ duyurularına göz gezdirirken, parmağı istem dışı “Temel Fotoğrafçılık Atölyesi – Eğitmen: Murat Kılıç” yazısına takıldı. Yirmi dokuz yaşındaydı, bir muhasebe firmasında çalışıyor, üç yıldır nişanlı olduğu Can ile evlilik hazırlıkları yapıyor ve her sabah aynı

Elif’in parmakları, her sabah aynı ritüelle klavyenin tozlu tuşları üzerinde dans ederdi. Bir muhasebe bürosunun cam kenarındaki masasında, pencereden görünen gri binalar arasında sıkışıp kalmış, rengi solmuş bir tablo gibiydi hayatı. Oysa parmakları bir zamanlar fırçaları, tırnaklarının arasına sinen boya kokusu ise tutkusunu fısıldardı. Bugün 28 yaşındaydı ve hayallerinin en parlak olduğu yaşların, bu büro

Elif, sunum tahtasındaki “Yükseliş Teknoloji” logosuna son bir kez baktı. Kalbi, yılların emeği ve hayallerinin birleştiği o anın eşiğinde hızla atıyordu. Karşısında oturan, Akıncı Girişim Sermayesi’nin soğuk ama etkileyici yöneticilerine bakarken avuç içleri terliyordu. Yanında, her zorlukta omuz omuza olduğu, çocukluk arkadaşı ve iş ortağı Cansu vardı. Cansu’nun yüzünde her zamanki gibi sakin bir kararlılık

Ayşe, mutfak penceresinden sokağa düşen ilk gri ışığı seyrederken, kalbinde tarifini bulamadığı o tanıdık boşluğu hissetti. Oysa dışarıdan bakıldığında her şeyi vardı: Güvenli bir evlilik, başarılı bir eş, Cem, ve tüm hayatının anlamı olan sekiz yaşındaki kızı Elif. Kahve makinesinden yükselen buharın arasına karışan taze demlenmiş çay kokusu, evin sessizliğini usulca doldururken, Ayşe’nin iç dünyasındaki

Her hayatı boyunca ertelediği resim fırçası, şeffaf bir hüzünle, sehpanın köşesinde öylece duruyordu. Elif, otuzlu yaşlarının sonlarına yaklaşırken, o fırçanın sadece bir nesne değil, aynı zamanda mühürlü kalmış bir gençliğin, yaşanmamış bir aşkın, ertelenmiş bir düşler evreninin somut bir kanıtı olduğunu biliyordu. Pencereden sızan akşam güneşi, tozlu camlara takılıp odanın içine loş bir ışık yayarken,

Elif, Kadıköy’ün daracık, tarih kokan sokaklarında, öğle güneşinin henüz ısıtmaya başlamadığı bir sabah, elindeki defteri sıkıca kavrayarak yürüyordu. Üniversitenin bitmesine sadece bir yıl kalmıştı; mimarlık hayalleri, bitmek bilmeyen borçlar ve annesinin yükselen tansiyonu arasında gidip geliyordu zihni. Onu okulda tutan tek şey, bir yandan çalıştığı kafede kazandığı üç kuruş, diğer yandan ise içindeki o inatçı,

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanırdı hep. Gün ağarırken, şehrin henüz uykulu caddelerinden süzülen soluk ışık, yatak odasının perdesini delip geçer, tam da o boşluğa düşerdi. Yirmi yıldır, kollarının ve kalbinin tam ortasındaki o boşluğa. O, yirmi yıl önce, bir mayıs sabahı, henüz adı bile konulmamış minik kızını kaybetmişti. Doğumhane koridorlarında yankılanan çaresiz çığlıkları, doktorun soğuk,