Hikayeler

O akşam, Barış kapıdan içeri girdiğinde, Elif’in ruhunda kemiren o garip his, ilk kez somut bir şekil aldı. Barış’ın adımlarındaki tereddüt, her zamanki o kendinden emin duruşunun yerini almış, gözlerinde okuduğu dalgınlık ise sıradan bir yorgunluktan çok öteydi. Elif, mimar titizliğiyle düzenlenmiş, boğaz manzaralı salonlarında oturduğu yerden onu izlerken, sanki tanıdığı adamın yerine, ona esrarengiz

O gün, Ayşe’nin hayatının en parlak ve aynı zamanda en karanlık anı olacaktı. Sahneye çıktığında, üniversite diplomasını gururla havaya kaldıran kardeşi Can’ı izlerken, kalbi sevinçle dolup taşıyordu. O parlak gülümseme, ailesinin tüm umutlarının, tüm emeklerinin karşılığıydı. Mühendislik fakültesinden birincilikle mezun olmak, Can’ın çocukluk hayaliydi ve şimdi gerçekleşmişti. Kalabalık alkışlar eşliğinde podyumdan inerken, annesi Hafize Hanım

Emre’nin elleri, asırlık ceviz ağacının damarlarını okşarken, Balat’ın dar sokaklarından yükselen simitçi nidası atölyenin loş ışığını yaramıyordu bile. Parmak uçları, tahtanın her kıvrımında, her çizgisinde bir hikaye arıyor, geçmişin fısıltılarını günümüze taşımak için sabırla çalışıyordu. Yirmi sekiz yaşındaydı Emre; annesi Ayşe Hanım’ın dikiş makinesinin tıkırtılarıyla büyümüş, kız kardeşi Elif’in okul masraflarını karşılamak için genç yaşta

Güneş, Elif’in kiralık evinin mutfak camından içeri sızarken, yoksulluğun tozuyla karışmış, umutsuzluğun rengini alıyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla uyanan İstanbul’un gürültüsü, Elif’in oturduğu Esenyurt’tan bile hissediliyordu. Yatağından isteksizce kalktı. Üniversiteyi birincilikle bitirmiş, parlak bir geleceğin hayalini kuran Elif için son iki yıl, birincilik belgesinin sadece duvarda asılı kalan bir kağıt parçasından ibaret olduğunu acı bir şekilde

Zeynep, apartmanın paslı kapısını çaldığında içini kemiren utancı bir kez daha hissetti. Burası, bir zamanlar en yakın arkadaşı Ayşe’nin düşlerden inşa ettiği, şimdi ise gerçeğe dönüşmüş sarayıydı. Beyaz, görkemli villa, etrafındaki mütevazı binaları gölgede bırakıyor, yoksulluktan kopup gelmiş bir peri masalını andırıyordu. Ama Zeynep’in masallara inancı kalmayalı çok olmuştu. Elinde buruşuk, yıpranmış bir kâğıt çantayla,

Boğaz’ın serin rüzgarı, yalı penceresinden içeri süzülürken, Yiğit’in sırtına Londra’nın sisini değil, ait olduğu toprağın ağır yükünü bırakıyordu. Babasından miras kalan devasa holdingin başına geçmek için geri dönmüştü ama bu dönüş, yalnızca işleri değil, ruhunu da bir kafese tıkamıştı sanki. Pencerelerin ardında uzanan Marmara Denizi’nin sonsuz maviliği bile, onu saran bu kasveti dağıtmaya yetmiyordu. Her

Mutfak tezgahında duran, güneşi hiç görmemiş gibi solgun, oysa haftanın en taze çiçekçisinden alınmış güller, Ayşe’nin içindeki boşluğu simgeler gibiydi. Her bir yaprağı narin, her bir rengi özenle seçilmiş, ama bir vazo içinde, kökleri suya hapsolmuş… Tıpkı onun hayatı gibi. Dışarıdan bakıldığında dört dörtlük bir evlilik, iki pırıl pırıl çocuk, Boğaz manzaralı bir villa, son

Elif, mutfak camından bahçeye uzanan mükemmel biçilmiş çimlere baktı. Her bir çim tanesi, hayatının kendisi gibi, kusursuzca yerine oturtulmuştu. Geniş, modern bir villa, son model bir araba, her sabah pırıl pırıl kahvaltı masası ve başarılı, uslu bir çocuk… Dışarıdan bakıldığında, kırk yaşındaki Elif’in hiçbir eksiği yoktu. Peki neden her sabah boğazında düğümlenen o görünmez yumruyla

Davetiye, Ayşe’nin nasırlı parmakları arasında, hem geçmişin tozunu hem de geleceğin parıltısını taşıyordu. Beyaz, parlak kartın üzerindeki yaldızlı harfler, “Deniz Yılmaz’ın ‘Sessiz Uyanış’ adlı yeni kitabının tanıtım davetine teşrifleriniz rica olunur,” diye fısıldıyordu. Ayşe, davetiyeyi tekrar katlayıp, elindeki oyalı örtünün üzerine usulca bıraktı. Yılların biriktirdiği yorgunluk, sadece ellerinde değil, ruhunun derinliklerinde de bir tortu gibi

Can, yakası hafifçe yıpranmış ama özenle ütülenmiş gömleğinin içinde, mülakat odasının ağır ahşap kapısına bakıyordu. Kapının ardında hayatının belki de tek kurtuluş bileti vardı; devasa bir holdingin kapılarını aralayacak o ilk adım. Cep telefonu titredi. Gelen mesaj annesindendi: “Babanın ateşi yükseldi oğlum, ilaçları da bitiyor.” Can’ın ciğerlerine bir yumruk indi. Avuç içleri terledi. Derin bir