Hikayeler

Ahmet, Boğaz’ın esintisiyle dağılan kahkahasını dinlerken, hayatının bir daha asla bu kadar eksiksiz hissetmeyeceğini bilmiyordu. Eşi Elif’in sıcacık gülümsemesi, oğlu Can’ın masum şakaları, önlerinde uzanan parlak bir gelecek… “Deniz Feneri Rezidansları” projesini yeni kazanmışlardı. Bu, “Ufuk Mimarlık” için şimdiye kadarki en büyük işti; sektörde adlarını altın harflerle yazdıracak, yılların emeğinin taçlanması demekti. Masada oturan ortağı

Sol yüzük parmağındaki pırlanta, ağır bir pranga gibiydi. Elif, atölyesinin loş ışığında, kurumakta olan çamurdan bir vazoya şekil verirken gözü hep o parlak taşa takılıyordu. Parlaktı evet, ama ışığı içini ısıtmıyordu. Aksine, gittikçe daha da üşütüyordu. Sanki tüm geleceği, bu donuk ışıltının içine hapsolmuş gibiydi. Mert’le nişanlanalı altı ay olmuştu. Altı ay, uzun bir süreydi

Elif, sabah güneşinin yatak odasına süzülen altın rengi ışığına gözlerini araladığında, Can’ın yanındaki boşluğun soğukluğunu hissetti. Saat daha altı buçuktu ve Can, her zamanki gibi, çoktan uyanmış, sessizce evden çıkmıştı. Mimarlık firmasının yoğunluğu, son zamanlarda onu esir almıştı. Ya da Elif öyle sanıyordu. Boğaz’ın esintisi açık pencereden içeri süzülüyor, ince tülleri dalgalandırıyordu. Defne, dokuz yaşındaki

Elif’in hayatı, tozlu kitap kokusuyla yazılmış, sessiz bir romandı. On beş yıldır aynı kütüphanenin, aynı masasında oturur, ciltli geçmişleri geleceğe taşırdı. Evliliği de öyleydi; Hakan’la yedi yıllık beraberlikleri, okunması garanti, sıcak ama sürprizsiz bir kitaptı. Hakan iyi bir adamdı; mühendis, düzenli, nazik. Akşamları Elif’in elinden çayını içer, televizyonda belgesel seyreder, hafta sonları da annesine uğramadan

Ayşe’nin hayatı, özenle döşenmiş bir vitrin gibiydi. Her köşe parıl parıl, her detay yerli yerinde. Can’la evliliği, Boğaz’a nazır şık daireleri, kariyeri, sosyal çevresi… Dışarıdan bakan herkes için kıskanılası bir tabloydu bu. Ama o cumartesi sabahı, kocasının kahvaltıyı hazırlarken mırıldandığı neşeli şarkıya bile içten içe eşlik edemedi. Elinde duran eski, tozlu bir fotoğraf çerçevesi, vitrin

Aylin, her sabah olduğu gibi Boğaz’a nazır dairesinin geniş penceresinden İstanbul’un uyanışını izlerken, parmağındaki pırlanta yüzük güneşin ilk ışıklarıyla dans ediyordu. Yıllar süren azim ve yetenekle kurduğu mimarlık şirketi, modern mimarinin ödüllü projelerine imza atıyor, adı sektörde saygıyla anılıyordu. Yakışıklı ve başarılı eşi Emre ile olan evliliği de tıpkı iş hayatı gibi tıkır tıkır işleyen,

Emre’nin hayatı, yirmi yıl önce İzmir’in sıcak yaz akşamında, terkedilmiş bir bankta bıraktığı gölgeyle sarsıldı. Bir telefon zili, sadece geçmişi değil, unutmaya çalıştığı vicdanını da uyandırdı. Hattın diğer ucundaki ses, yıllardır duymadığı Elif’in sesiydi; titrek, acılı ve tahmin edilemez bir soğuklukla dolu. “Defne hasta, Emre. Çok kötü. Senin… sana ihtiyacımız var.” O kelimeler, Emre’nin kuru,

Elif, İstanbul Boğazı’na nazır, modern mimarinin zarafetini taşıyan dairesinin geniş penceresinden gün batımını izlerken, içindeki huzursuzluğun aksine dışarısı sakindi. Kırmızıya, mora çalan gökyüzü, şehrin siluetini büyüleyici bir tabloya dönüştürüyordu. Emre, arkasından sessizce yaklaşıp beline sarıldığında, Elif’in yüzünde zoraki bir tebessüm belirdi. “Yine dalmışsın,” diye fısıldadı Emre, kokusunu içine çekerek. “Ne düşünüyorsun hayatım?” Elif, Emre’nin sıcak

İstanbul Boğazı’nın soğuk, gri sularına inat, Zeynep’in içindeki umut, her sabah gün doğmadan uyanıp iki farklı dünyaya adım atarken parıldayan bir ateşti. Bir dünya, rutubetli kiralık dairelerinde yatağa bağımlı annesi Elif Hanım’ın öksürük sesleriyle yoğrulmuş; diğeri ise, Asude Konakları’nın yaldızlı kapıları ardına gizlenmiş, kendinden menkul bir ihtişamdı. Zeynep, Hukuk Fakültesi’nin en başarılı öğrencilerinden biriydi ama

Mert Yılmaz, boğazı sıkan kravatın acemiliğine rağmen, üzerinde emanet gibi duran takım elbisesinin içinde kendini bir aslan gibi hissediyordu. Gömleğinin yakası tam oturmamış, ceketi omuzlarından biraz dar, pantolonuysa ütüden yeni çıkmasına rağmen üzerine dökülmemişti. Ama önemi yoktu. Elindeki zarfı sıkıca tutuyordu; içindeki kabul mektubu, yıllardır hayalini kurduğu dünyanın kapısını aralıyordu: Karamanoğlu Holding. Türkiye’nin en köklü