Hikayeler

Elif, otuzlu yaşlarının sonlarında, ruhunda hep taşıdığı o anlamsız boşluğun derinleştiğini hissederek büyükannesinin vefatından sonra boşaltmakla yükümlü olduğu çocukluk evine adımlarını attı. Her bir eşya, Nermin Hanım’ın titiz ellerinde yıllarca saklanmış bir anı gibi duruyordu. Antika mobilyaların üzerindeki toz tabakası bile, geçmişin ağırlığını fısıldayan bir kederle kaplıydı. Elif’in annesi Ayşe, o henüz beş yaşındayken vefat

Elif, o gece kapısı çalınana dek, geçmişinin kapalı bir kutuda güvenle durduğuna inanıyordu. İstanbul Boğazı’nın parıldayan sularına nazır, kendi elleriyle tasarladığı, her köşesine ruhundan bir parça kattığı o muhteşem evin sıcaklığına, kariyerinin zirvesindeki konumuna ve içten bir tebessümle “karım” diyen Can’ın sevgisine sığınmıştı. Her şey kusursuzdu. Her şey, bir kış gecesi, yağmurun camlara vuruş ritmiyle

Avanos’un kızıl toprağı, ellerime bulaşan her zerresinde dedemin, babamın ve şimdi de benim alın terimin kokusunu taşırdı. Murat Demir olarak, bu atölyenin, Demir Çömlekçilik’in ruhu olduğumuza inanırdım. Sabahın erken saatlerinde çarkın başına geçer, parmaklarımın ucunda şekillenen kilin dinginliğine sığınırdım. Atölyenin duvarları, yıllanmış çömleklerin kokusuyla doluydu, her biri geçmişin fısıltılarını taşıyan birer miras. Ab lam Ayşe

Elif, yıllar sonra ilk kez geldiği İzmir Adnan Menderes Havalimanı’ndan çıkarken, ciğerlerine dolan o tanıdık tuzlu havayla birlikte kalbinin de aynı anda hem hızlandığını hem de sıkıştığını hissetti. Burası, bir zamanlar her şeyini geride bırakıp kaçtığı yerdi. Burası, Can’ın şehriydi. Ve o an, tüm kaçışları anlamsız kılacak bir gerçeğin ortasına düştüğünü fark etti. Bavulunu alıp

Metin Bey’in tabağına uzanan çatalın her dokunuşu, o akşam yemeğinde bir bıçak darbesi gibiydi Elif’in kulaklarında. Mermer masanın soğukluğu, salondaki pahalı avizenin ışıltısını yutuyor, tabağındaki somonun pembe rengini bile solgunlaştırıyordu. Tam karşıdan, televizyondaki haber bültenine odaklanmış babası, yine her zamanki gibi sessizdi. Sessizliği bir duvardı, arkasında ne olduğunu kimsenin bilmediği, aşılması imkânsız bir duvar. “Elif,

Yıllar süren sessiz bir yaranın kabuğu nihayet çatlamaya başlamıştı Ela’nın içinde. Otuz iki yaşına gelmiş, başarılı bir iç mimar olmuştu. Lüks daireler tasarlıyor, her bir köşesine ruh katıyordu. Ama kendi ruhunda, adını koyamadığı derin bir eksiklik vardı. Her doğum gününde, aynadaki yansımasına baktığında, kendinden bir parçanın kayıp olduğunu hissederdi. Evlat edinildiğini sekiz yaşında öğrenmişti, ailesi

Mezarlıktaki sessizliği sadece rüzgarın fısıltısı bozuyordu, ve bir de benim Can’a söyleyemediklerim. Bir yıl olmuştu Can gideli, tam bir yıl. Toprağın üstünde duran kararmış mermer, adını ve doğum-ölüm tarihlerini soğuk bir gerçeklikle haykırıyordu. Emre, diz çöküp mermere dokundu. Parmak uçlarında kalan soğukluk, kalbindeki buzlu katmanı eritmekten çok uzaktı. Yanında bir demet beyaz gül duruyordu, Can’ın

O gün, Kemal’in göğsünde taşıdığı her tuğla, hayatının duvarına sımsıkı örülmüş bir güven sanırdı, ta ki o duvardan bir köşe yıkılana kadar. Adalı İnşaat’ın küçük, mütevazı ofisinde, öğle güneşinin sıcak ışıkları ahşap masaya vururken, Kemal elindeki iskân belgesini imzaladı. Bir apartman daha bitmiş, sahiplerine anahtarları teslim edilmeye hazırdı. Yüzünde, alın teriyle kazanılmış bir zaferin huzuru

Elif, mutfak penceresinden akşamüstü güneşiyle yıkanan sokağı izlerken, elindeki banka dekontunu sıkıca kavradı. Hava güzeldi, komşu çocuklarının neşeli çığlıkları havada yankılanıyor, taze bahar kokusu açık pencereden içeri doluyordu ama Elif’in içindeki kasvetli hava dağılmıyordu bir türlü. Son birkaç aydır bu küçük, anlaşılması güç, üstü kapalı gerilim onunla yaşıyordu adeta, ruhuna sinen ağır bir koku gibi.

Elif, yıllanmış kâğıt kokusunu içine çekerken, eski arşivdeki toz bulutlarının dansını izliyordu. Üniversiteden yeni mezun olmuş, tarih bölümünün en hevesli öğrencilerinden biri olarak, şehrin unutulmuş köşelerindeki sırları ortaya çıkarmaya adanmıştı. Bugünkü görevi, Çakıroğlu ailesine ait mühürlü kutuları düzenlemekti; zira bu aile, Elif’in baba tarafından büyükannesi Zeynep Hanım’ın da mensubu olduğu, vaktiyle şehrin en köklü ve