Hikayeler

Kerem’in Ayşe’ye bakarken gülümsediği an, Elif’in içini buz gibi bir kıskançlık yerine, tuhaf bir anlayışla dolduruyordu. Bu, kendinden bile sakladığı bir sırdı; ablasının kocasına karşı hissettiği, tarifi imkansız, acımasız bir çekim. O an, Kerem’in Ayşe’nin saçlarını okşayan eliyle, sanki o dokunuşun her bir zerresi Elif’in ruhuna işliyor gibiydi. Aile yemeklerinin vazgeçilmez bir parçası olan pazar

Elif, yılların yoğurduğu, bakır kokulu atölyenin avlusunda dururken, gökyüzünün masmavi yüzüne inat, içinde biriken kara bulutların ağırlığını taşıyordu. Sabahın erken saatleriydi, Kapalıçarşı henüz tam anlamıyla uyanmamış, dükkanların demir kepenkleri yarı aralıklı, esnafın günlük koşuşturmacası başlamamıştı. Ama Elif’in ruhu, çoktan fırtınalara teslim olmuştu. Elinde, üzerinde sayılar, tarihler ve Demir’in tanımadığı bir avukatın ismi yazan bir kağıt

Elif’in elleri, makinenin pedalında yılların yorgunluğunu, dudaklarında ise hiç söylenmemiş cümlelerin ağırlığını taşıyordu. Her sabah gün ağarmadan kalkar, küçük mutfağında demli bir çay ve peynirle hafif bir kahvaltı eder, ardından atölyesine doğru yola çıkardı. İzmir’in eski, dar sokaklarından birinde, tek odalı, güneş görmeyen bir terzi atölyesiydi burası. Dışarıdan bakıldığında sıradan, içindeyse Elif’in sessiz hikayeleriyle dolu

Ayşe, kardeşi Can’ın mezuniyet töreninde, alkışlarla yankılanan salonda oturmuş, yüzünde zorlama bir gülümsemeyle etrafa bakınıyordu. Cübbesi ve kepli Can’ın podyumda diplomasını alırken ki gururlu duruşu, Zeynep annesinin gözünden akan sevinç yaşları, babası Mehmet’in titrek elleriyle yakasına astığı karanfil… Her şey mükemmeldi. Herkes mutluydu. Peki neden Ayşe’nin göğsünde, bu kusursuz tablonun ortasında, keskin bir sızı vardı?

Yemek masası, sadece karın doyurmak için bir araya gelinen bir yer değildi Elif için; çoğu zaman görünmez iplerle bağlandığı, nefes almasını zorlaştıran bir sahneydi. Zeytinyağlı enginarın buğusu yükselirken, annesi Ayşe’nin endişeli bakışları masanın her köşesinde, özellikle de Elif’in üzerinde dolaşıyordu. Elif yirmi dokuz yaşındaydı, güzel sanatlar fakültesinden yeni mezun olmuş, hayalleri ruhundan taşıyan genç bir

Can, göğe uzanan cam kulelerin tepesinden İstanbul’a bakıyordu. Elinde sıcak bir kahve, zihninde buz gibi bir pişmanlık. Yıllar önce kaçtığı şehir, şimdi onu demir bir kıskaç gibi geri çekmişti. Başarılıydı, çok başarılı. Mimarlık dünyasında adı biliniyor, projeleri imza niteliği taşıyordu. Ama o başarı, içindeki boşluğu doldurmaya yetmiyordu. Özellikle de her Elif’i hatırladığında… Şehrin bu yakasına,

Elif, pencereden İstanbul’un grileşen siluetini izlerken, elindeki fincanın sıcaklığı avucuna sızıyordu. Kızının odasından gelen hafif müzik sesi, lise son sınıfın getirdiği tatlı telaşı fısıldıyordu. Deniz, odaya yayılan mimarlık dergilerinin ve eskiz defterlerinin kokusuyla uyumlu, tutkulu bir genç kızdı. Tam 17 yıl önce, Elif’in hayatına bir fırtına gibi girmiş, tüm planlarını altüst etmiş, ama aynı zamanda

O an, aynadaki yabancıya bakarken, hayatının kusursuz bir yalan üzerine kurulu olduğunu henüz bilmiyordu. Aynadaki siluet, pırıltılı Safir Tekstil’in genç ve başarılı yöneticisi Ayşe’ydi. Kırklı yaşlarının başında, gözlerinde yorgunluk kadar azim de taşıyan bu kadın, babasından devraldığı mirası eşi Mert’le birlikte bambaşka bir seviyeye taşımıştı. Dışarıdan bakıldığında, her şeyi vardı: Sıcacık bir yuva, tutkuyla bağlı

Mert’in mezar taşına dokunan ellerim, kederden ziyade, yasak bir hissin titremesiyle yanıyordu. Toprak henüz tazeydi, çiçeğin kokusuyla ölümün ağır kokusu iç içe geçmişti. Bir aydır her sabah buradaydım. Her sabah Mert’in adını, anlamsız bir fısıltıyla dudaklarımdan döküyordum. Bugün farklıydı. Bugün, adını dahi anmaya cesaret edemediğim bir başkası, zihnimin kuytu köşelerinde fısıldıyordu. “Elif…” Can’ın sesiydi. Hep

Elif’in parmakları, her sabahki ritüelinin bir parçası olarak, narin porselen fincanların buz gibi yüzeyinde dans ediyordu. Antika vitrin, özenle dizilmiş, babasından yadigâr çini fincan takımlarıyla doluydu; hepsi de annesi Ayşe Teyze’nin gençlik yıllarına ait, her biri bir hikâye fısıldayan parçalardı. Bu fincanlar, yalnızca bir eşya değil, aynı zamanda çocukluğunun sesiydi; annesinin kahvesini yudumlarken anlattığı hikâyelerin,