Hikayeler

“Koca bir ömrü bir yalanın üzerine inşa edemezsin, Emir. Er ya da geç o binanın temeli çürür.” Emir, annesinin bu sözünü her duyduğunda, içinde yıllardır biriktirdiği kül rengi sırrın ağırlığı biraz daha artardı. O sır, sırtında taşıdığı görünmez bir kambur gibiydi; hayatının her anını, her kararını etkiliyor, en sevdiği insanlara bile tam anlamıyla açılamamasına neden

Yirmi yıl sonra, Ayşe’nin piyano tuşlarına dokunuşu sadece çocuklarının uykuya dalması için çaldığı ninnilerle sınırlı kalmıştı; parmak uçları, bir zamanlar fırtınalar estirdiği notaların özlemiyle yanıyordu. Sabahın erken saatlerinde, mutfakta demlenen çayın ve tost makinesinin tıslayan sesleri arasında, hayatının ritmi, bir metronomun tekdüze vuruşları gibiydi. Kızı Ece’nin üniversite sınavı stresi, oğlu Can’ın ergenlik rüzgarları ve Emre’nin

Ayşe, elindeki karton kahve bardağının sıcaklığını parmak uçlarında hissederken, köprünün rüzgarıyla saçları savruluyordu. Her sabahki ritüeliydi bu; Anadolu Yakası’ndaki mütevazı evinden çıkıp, trafiği sollayan vapurla Boğaz’ı geçmek, sonra da modern cam binaların yükseldiği Avrupa Yakası’nın kalbine doğru adımlamak. Bugün, diğer günlerden farklıydı. Bugün, ‘Aydoğan Mimarlık’ta ilk iş günüydü. Bir yıl süren stajyerlik ve sayısız uykusuz

Elif, ipekli tülün arasından odasına sızan akşam güneşinin tozlu hüzmesini izlerken, parmağındaki pırlanta tektaşa baktı. Gözlerini kısarak gülümsedi. Nişanlısı Onur’un ona aldığı yüzüktü bu, pırıl pırıl, kusursuz. Tıpkı Onur gibi. Ve tıpkı, kendisinin olması beklenen hayat gibi. Bir hafta sonra giyeceği gelinliğini askıdan indirip yatağın üzerine serdi. Beyazın en saf tonu, incilerle bezeli zarif bir

Kerem’in hayatı, koca bir mimari projenin titizlikle çizilmiş, kusursuz görünen ama içten içe çürüyen bir maketi gibiydi. Başarılıydı, evet. İstanbul’un en gözde semtlerinde yükselen cam ve çelik kuleler onun imzasıyla ışıldıyordu. Ama o kuleler ne kadar soğuk ve ulaşılmazsa, Kerem’in ruhu da o kadar kapalı ve yalnızdı. Gençlik hatalarının, özellikle de en büyük olanının, gölgesi

Yüksek tavanlı, ışıl ışıl salonda, Elif’in nefesi boğazında düğümlenmişti. Kalabalık, şık giyimli insanlar etrafta kahkahalar atıyor, kadehler şıngırdıyor, ama Elif’in kulaklarında sadece tek bir ses yankılanıyordu: Tanıdık bir ses. Sahnedeki kadın, tekerlekli sandalyesinde, mikrofonu tutarken bir an duraksadı ve gözlerini kalabalıkta gezdirdi. Elif, nefesini tuttu. Bu bir kâbus olmalıydı. Geçmişinin en karanlık gölgesi, bu pırıltılı

Aylin’in elindeki eskiz defteri, Cihangir’in ara sokaklarındaki apartman dairesinin penceresinden sızan solgun sabah ışığına aldırış etmeden titriyordu. Yeni işindeki ilk günüydü ve bu, sadece bir iş değil, ailesinin yıllardır omuzlarında taşıdığı tüm beklentilerin ve hayallerin ağırlığıydı. Mimarlık fakültesinden birincilikle mezun olmak yetmemişti; gerçek dünya bambaşka bir haritayla geliyordu. CV’sindeki stajlar ve ödüller, Boğaziçi’nin yamaçlarına kurulmuş

Her sabah, taze demlenmiş çayın kokusuyla uyanmak yerine, genzine keskin bir vicdan kokusu doluyordu Selim’in. Yıllardır süren bu rutine alışmıştı; her şafak, bir gün batımının gölgelerini taşıyor, güneş bile geçmişin karartısından tam sıyrılamıyordu. Yine de her şeye rağmen, dışarıdan bakıldığında, Selim ellili yaşlarının başında, başarılı bir müteahhit, sevgi dolu bir eş ve ilgili bir baba

Demir, elli birinci kattan, şehrin altında uzanan ışıltılı denizi seyrederken, eli otomatik olarak gömleğinin cebindeki telefonuna gitti. Akşam yemeği için Aylin’le konuşacaktı. Eşi. Hayatının demirbaşı. Sekiz yaşındaki kızları Elifsu’yu okuldan alıp annesine bırakacaktı. Mükemmel bir düzen. Akış Mimarlık’ın en genç ortağı olmanın getirdiği prestij, boğaz hattında, şehrin gürültüsünden uzak, yeşillikler içindeki müstakil evi, haftasonu kaçamakları…

Zeynep, parmağındaki pırlantanın ışığına dalmış, gözlerini ufuk çizgisine sabitlemişti. Önümüzdeki üç ay içinde evlenecek olmanın tatlı telaşı içindeydi. Evin her köşesinde Kemal’le olan fotoğrafları, nişan yüzükleri, düğün dergileri… Her şey geleceğe dair bir masal fısıldıyordu. Ancak bu masal, Zeynep’in odasında, eski bir sandığın dibinde bulduğu yıpranmış bir zarfla ansızın bozulacaktı. Sandık, annesi Ayşe’nin gençlik anılarıyla