Hikayeler

Telefon çaldığında, Elif hayatının en büyük projesi sanrısına gömülmüş, şehrin uğultusunu kulaklarına tıkamıştı. Gelen haber, inşa ettiği her şeyi bir anda yerle bir edecekti. Annesinin fısıltısı, “Baban çok kötü Elif, doktorlar umut vermiyor,” dediğinde, İstanbul’un ışıkları bile solmuş, boğazında düğümlenen acı, yutkunmasını imkansız kılmıştı. Kaçmak için can attığı o küçük kasaba, şimdi onu mıknatıs gibi

Elif’in kalbi, o sabah gelen e-postanın ekindeki isim listesinde Demir Kaya adını gördüğünde, tam anlamıyla durdu. Masasının üzerindeki titrek elini izledi, sanki o an sadece bir isim değil, tüm geçmişi, tüm gömülü acıları ve tüm yarım kalmış hayalleri yeniden canlanmıştı. Demir. Bu isim Elif’in lügatından, hayatından, kalbinden yıllar önce kazınması gereken bir mürekkep lekesiydi. Ama

Elif, kristal bardakların şık şıngırtısı ve salonu dolduran kısık piyano müziğinin arasında, kocası Can’ın kolunda hafifçe gülümsüyordu. Üzerindeki gece mavisi ipek elbise, ona ikinci bir ten gibi oturmuş, boynundaki pırlanta kolye, aldığı tebriklerin ışıltısıyla yarışıyordu. Bu, İstanbul’un en prestijli mimarlık ödüllerinden birinin verildiği geceydi ve kendi firması “E-Design” yılın en inovatif projesi ödülünü kucaklamıştı. Her

Elif, mutfak penceresinden dışarıya, gri kış gününe bakarken elindeki emlak kataloğunu biraz daha sıktı. Sayfada, hayallerindeki ev vardı: bahçeli, geniş pencereli, ışık alan bir ev. Can’la tam beş yıldır bunun hayalini kuruyorlardı. Küçük birikimleri, Can’ın primleri ve Elif’in ek işlerinden gelen paralar… Her kuruşu titizlikle biriktirmişlerdi. Bu bahar, o evin tapusunu eline almayı planlıyorlardı. “Biraz

Aylin, o sabah penceresinden İstanbul’a bakarken, şehrin griliğine inat içini ısıtan bir huzurla doluydu. Kızı Elif’in okul şarkısını mırıldandığını duyuyor, mutfaktan gelen kahve kokusunu içine çekiyordu. Her şey yerli yerindeydi. Kocası Can, bankacılık kariyerinde emin adımlarla ilerlemiş, evlerinin düzeni, Elif’in geleceği, her şey titizlikle planlanmıştı. Mimarlık bürosundaki yoğunluğu ve kendi hayatındaki başarılarına rağmen, en büyük

Elif, gülümsediği kadar parlak, parladığı kadar kırılgan bir sırdı. Genç yaşının pırıltısına inat, gözlerinin derinliklerinde eski bir bilgelik, yorgun bir anlayış parıldardı. Üniversite arkadaşları birbiri ardına yurtdışı burslarını, prestijli okulların kabul mektuplarını havaya savururken, Elif, ailesinin Kadıköy’deki mütevazı dairesinin penceresinden İstanbul’un gri gökyüzüne bakıyor, içindeki rüzgarlı boşluğu kimseye belli etmiyordu. Hayalleri, tıpkı o mektuplar gibi

Zeynep, evlilik hazırlıkları için annesinin tavan arasındaki eski eşya sandığını karıştırırken, parmaklarının ucu soğuk, kumaşın dokusuna takıldı. Sandığın en dip köşesine, unutulmuş anıların arasına gizlenmiş, küçük, işlemeli, solgun sarı bir bebek patiğiydi bu. Tek bir patik. Annesinin ona ilk sözleri, “Hayatım, eski eşyalarımı da elden geçirmem gerek,” olmuştu. Oysa bu patik, hiçbir eskiliğe, hiçbir hatıraya

Elif, hayatını, üzerine titreyen, her kararını iyi niyetle ama bir o kadar da kesin hatlarla belirleyen ailesinin çizdiği yolda yaşıyordu. Otuz yedi yaşındaydı, bir devlet kütüphanesinde çalışıyor, kitap kokulu, sessiz dünyasında teselli buluyordu. Saçları her zaman toplu, giysileri her zaman mütevazıydı. Ailesiyle birlikte, İstanbul’un daha muhafazakar bir semtinde, eski, büyük bir apartman dairesinde oturuyorlardı. Çok

Elif, dükkanının tozlu camından yağmurlu İstanbul sokağını seyrederken, her damlanın düşüşünde kırk yıl önceki o acı dolu gecenin yankılarını duyuyordu. Hayatının bir dönemecinde, gençliğinin baharında, bir hata ve bir ihanetin ortasında, kucağındaki yedi günlük bebeğiyle yapayalnız kalmıştı. Hatırladığı son şey, o uykusuz gecenin sisli griliği, bebeğinin zayıf nefesi ve kulaklarında çınlayan bir doktorun sakinleştirici, ama

Elif, fırının sıcak camına yansıyan kendi siluetine bakarken, içindeki boşluğun dışarıdan ne kadar göründüğünü merak etti. Mutfakta mis gibi güveç kokuyordu. Annesi Ayşe, kahkahalarla telefonda bir arkadaşıyla konuşuyor, arada Elif’e göz kırpıyordu. Babası Metin, salonda her zamanki köşesinde, gazetesinin arkasına gizlenmişti. Sıcak bir aile tablosuydu bu; tam da insanların dışarıdan imrendiği cinsten. Ama Elif, bu