Hikayeler

Elif, bilgisayar ekranındaki “Doğa İçin Yaşa” logosuna baktı. Kalbi, aylardır süren bu ritüele alışkın ama her zamankinden daha hızlı çarpıyordu. Bu logo, sadece bir projenin değil, çocukluğundan beri ilmek ilmek ördüğü hayalinin sembolüydü. Kendi sürdürülebilir tasarım ajansını kurmak, sıradan işlerin ötesinde, gerçekten bir fark yaratacak projelere imza atmak… İşte bu, o hayalin ilk büyük adımıydı.

Elif fırından yükselen kek kokusuyla gülümsedi. Defne’nin en sevdiği çikolatalı kekti bu, Murat’ın işten dönüşünü kutlamak için küçük bir jest. Mutfak penceresinden dışarı süzülen akşam güneşinin son ışıkları, mutfak masasının üzerindeki seramik vazoda duran taze çiçeklere vuruyor, odanın içini portakal rengi bir huzurla dolduruyordu. Bu küçük dairede dört yıldır yaşıyorlardı ama her köşesinde kendi hikayeleri,

Soğuk bir Kasım akşamıydı. Elif, parmak uçları buz kesmiş, günün yorgunluğunu iliklerine kadar hissederken, elindeki son kâğıt poşeti de mutfak tezgâhına bıraktı. Poşetin içinden çıkan, annesi Ayşe Teyze’nin ilaçları ve birkaç parça sebze, tüm gün çalıştığı iki işin ve bir haftalık kısıtlı bütçesinin özeti gibiydi. Dışarıda lodos uğulduyor, pencere kenarındaki saksıda kurumuş fesleğenin dallarını sallıyordu.

Elif, mutfakta özenle sebzeleri doğrarken, salonun köşesinden gelen kısık seslere kulak kesilmişti. Annesi Meryem Hanım, pencereden dışarıyı seyrederken kendi kendine mırıldanıyordu. Son zamanlarda bu mırıldanmalar artmıştı. Alzheimer’ın sinsi gölgesi, anıların renklerini soldururken, bazen de hiç beklenmedik bir parlaklıkla geçmişten kareleri gün yüzüne çıkarıyordu. Defne, üniversiteden yeni gelmiş, odasına kapanmak yerine anneannesinin yanına sokulmuştu. Elindeki eski,

Ayşe, mutfak tezgahında durmuş, taptaze poğaçaların mis gibi kokusunu içine çekerken, pencereden bahçeyi izliyordu. Sabah güneşi, her zamanki gibi usulca süzülüyor, çimlerin üzerindeki çiğ tanelerine pırıltı katıyordu. Yedi yaşındaki oğlu Deniz, babası Emre’nin arkasından koşturuyor, topu yakalamaya çalışıyordu. Emre, her zaman olduğu gibi, sabırla ve gülümseyerek oğlunun peşinden gidiyor, onu haylazca kovalamacaya teşvik ediyordu. Bu

Elif, o sabah uyandığında, yatağın soğuk tarafının kendi payına düştüğünü bir kez daha fark etti. Can’ın yeri çoktan boşalmıştı; muhtemelen saatin beşinde kalkmış, her zamanki gibi sporunu yapıp, ardından ofise gitmişti. On altı yıllık evlilikleri, yıllar geçtikçe daha çok bir otobüs terminalinin kalkış saatleri panosuna dönmüştü: düzenli, öngörülebilir ve her zaman bir sonraki durağa odaklı.

On beş yıl sonra, hayatının en büyük hatasını yaptığı şehre, bir yabancı gibi indi Fatih. Otobüsten iner inmez ciğerlerine dolan egzoz kokusu, çocukluğundan beri değişmemişti belki ama zihninde dönen pişmanlıklar, onu boğan bambaşka bir ağırlıktaydı. Üzerindeki eski kabanın kollarını biraz daha sıktı, sanki soğuk sadece havadan değil, ruhundan da geliyordu. Cebindeki son birkaç kuruşla, tek

Elif, parmak uçlarında taşıdığı titrek heyecanla eski, yorgun ahşap kapıyı araladı. Burası, İstanbul’un kadim ruhunu iliklerine kadar işlemiş, zamanın hırpalayıcı izlerini gururla taşıyan Mermer Köşk’tü. Restorasyon projesi nihayet ona verilmişti. Bir mimar için sadece bir bina değil, geçmişin fısıltılarını günümüze taşıyan canlı bir organizmaydı burası. İçeri adım attığında, tozlu tüllerin süzdüğü cılız ışıkta beliren o

Elif, mutfak masasındaki kahvaltı tabağına bakarken, yumurtanın sarısının Hakan’ın son günlerdeki anlamsız sessizliği gibi soğuduğunu hissetti. Pazar sabahının huzurlu olması beklenen atmosferi, içini kemiren bir şüpheyle boğuluyordu. Hakan, her zamanki gibi gazetesinin arkasına gizlenmiş, sayfaları çevirirken çıkardığı hışırtı bile Elif’in kulaklarına batıyordu. Ona dönüp bir şeyler sormak, son haftalardaki o açıklanamaz mesafeyi delip geçmek istiyordu

Elif, Boğaz’ın lacivert sularına vuran akşam güneşinin pırıltılarını izlerken, kocasının güçlü kolları beline sarıldı. Mert’in kokusu, vanilya ve hafif odunsu notalarla karışık tanıdık bir huzur veriyordu. On yıl. Dile kolay on yıl geçmişti evleneli. Gözleri kapalı, başını Mert’in omzuna yasladı. Bu evin her bir köşesi, her bir detayı, ikisinin ortak hayallerinin, paylaştıkları sessiz anlaşmaların, gülüşmelerin