Hikayeler

Dr. Cemal, ellerini lavabonun buz gibi suyuna tutarken aynadaki yorgun yüzüne baktı. Yılların getirdiği çizgiler, alın kırışıklıkları ve gözaltındaki hafif morluklar, otuz yıllık cerrahlık kariyerinin görünmez mühürleri gibiydi. Her başarılı ameliyat, her kurtarılan hayat, omzuna bir madalya gibi asılırken, kimsenin bilmediği, belki de kendisinin bile bazen unutmak istediği bir ağırlık taşıyordu içinde. Bu yük, şimdi,

Adının bir çocuğun geleceğiyle birleşme ihtimali, Elif’in hayatında ilk kez mutlak bir umut kapısı aralamıştı. Akşam güneşi, Cihangir’deki stüdyosunun dev camlarından içeri süzülüyor, cilalı ahşap zeminlerde altın sarısı lekeler oluşturuyordu. Tasarladığı her mekan gibi, kendi hayatı da dışarıdan bakıldığında kusursuz bir uyum içindeydi. Başarılı bir iç mimardı, kendi adını taşıyan “Elif Alaca Tasarım” kısa sürede

Ressamın fırçasından yeni çıkmış, henüz ıslak duran tablo, Elif’in gözlerini ilk kez Demir’inkilerle birleştirdi. Ankara’nın hareketli sanat galerilerinden birinde, kalabalığın gürültüsü içinde, bir anlığına zaman durdu sandı Elif. Demir’in yeşil gözleri, etrafındaki her şeyi sükûnete boğan, tuhaf bir derinlik taşıyordu. Gülümsedi. Elif, kalbinin o anki hızlanışını umursamaz bir tavırla, “Çok cesur bir renk seçimi,” dedi.

Şampanya kadehleri Elif’in kulaklarında çınladı, her bir tını, içinde taşıdığı sessizliğin alaycı yankısıydı sanki. Kardeşi Can, yeni penthouse’unun kristal avizesinin altında ışıl ışıl parlıyordu; kendi parıltılı başarısının mimarı, her zaman olduğu gibi. “Bu ev, benim tırnaklarımla kazıyarak geldiğim yerin somut bir kanıtı,” diye ilan etti, kadehini kaldırırken, hayran bakışlar arasında. Elif, zoraki, hafif bir tebessümle

Kütüphanenin nemli kokusu, Ayşe’nin burnuna dolduğunda, gecenin ayazı omurgasına yeni bir titreme bırakmıştı. Saat ikiye geliyordu ve dışarıda simitçinin sesinden başka bir canlının fısıltısı yoktu. Bilgisayar ekranındaki Autocad çizimi, gözlerinin önünde dans eden bir sis perdesi gibiydi. Üç saat sonra açılacak olan kafede, o sis perdesi yerini gerçekliğin acımasız ışığına bırakacaktı: masaları silmek, kahve makinesini

Elif, pencereden dışarıya, İstanbul’un grileşen sonbahar gökyüzüne bakarken, Murat’ın sıcak nefesini ensesinde hissetti. Kollarını beline dolamış, çenesini omzuna yaslamıştı. “Ne düşünüyorsun hayatım?” diye fısıldadı. “Evimizi,” dedi Elif, tebessüm ederek. “Balkonunda kahve içtiğimiz o evi. Çiçeklerimi ektiğim, bizim olan o bahçeyi.” Murat gülümsedi. “Yakın, çok yakın. Biraz daha sabır.” Elif, Murat’a döndü, gözlerinin içine baktı. Bu

Elif’in elleri, soğuk mermer masanın üzerinde, kireçlenmiş parmak uçlarıyla titriyordu. Gece yarısını çoktan geçmiş, holding binasının 32. katındaki bu devasa ofiste, sadece o ve klavyesinin tıkırtıları kalmıştı. Dışarıda, Boğaz’ın ışıkları, lüks teknelerin fenerleri birbiriyle yarışırken, onun gözünde sadece ekranındaki üç boyutlu şehir maketi dönüyordu. Maketinde yükselen binalar, lüks siteler değil, yeşil alanlarla örülü, her bir

Eren, hayatının en büyük pişmanlığını adını anmaktan bile çekindiği bir gölge gibi taşıyordu. Yirmi yıldır süregelen bu gölge, bir Boğaz manzaralı teras katı dairede, pırıl pırıl bir iş kariyerinde ve sosyal çevresinin imrendiği “başarılı adam” imajının ardında gizliydi. Ta ki o cumartesi sabahına dek. Kahvesini yudumlarken gazetesini karıştırdığı o huzurlu, ancak boşluk hissi veren rutin,

Yeşil, Elif’in tek tesellisiydi. Toprağın kokusu, fidanların sessiz vaadi, kurduğu her bahçede kendini yeniden inşa etme çabası… Otuz sekiz yaşındaki Elif, İstanbul’un kalabalık karmaşasından kaçıp kendi yeşil dünyasına sığınan bir peyzaj mimarıydı. Kendi elleriyle şekillendirdiği her park, her teras bahçesi, yüreğindeki on sekiz yıllık boşluğun üzerini örtmek için atılan birer toprak parçasıydı sanki. Gündüzleri çimlerin

Mert Karaman, otuzuncu katın camından İstanbul’a bakarken, şehrin altındaki devasa uğultuya rağmen kendi içindeki sessiz çığlığı duyuyordu. Koyu gri takım elbisesi, özel dikim İtalyan ayakkabıları ve bileğindeki pahalı saatiyle kusursuz bir başarı portresi çiziyordu. Ancak bu kusursuzluğun ardında, yirmi yıl önce atılmış küçücük bir adımın gölgesi vardı; küçücük, ama her geçen yıl büyüyen, kocaman bir