Hikayeler

Doktorun sesi, Elif’in elindeki rapor kadar soğuktu. Tüp bebek tedavisinin son denemesi de başarısız olmuştu. Rahim duvarı yeterince kalınlaşmamış, embriyo tutunamamıştı. Sayılar, tıbbi terimler beyninde anlamsız bir uğultuya dönüşürken, tek duyduğu o acımasız kelimeydi: “Maalesef.” Elif, telefonu kapatıp banyoya doğru yürüdü. Aynadaki solgun yüzüne baktığında, kırışıkların daha da belirginleştiğini, gözlerinin altındaki koyu halkaların sanki tüm

Boğaz’ın lacivert suları, Elif’in mahallesindeki gri apartmanların çatısından çok daha farklı bir dünyaya akıyordu; bir tarafta çamurlu sokaklar, diğer yanda parlak vitrinler ve fısıltılı zarafet. Elif, bu iki dünya arasında, çocukluğundan beri görünmez bir köprü kurmaya çalışıyordu. Kalemi ve defteri, onun en sadık yol arkadaşlarıydı. Çizdiği her çizgi, içinde büyüyen bir isyanın, bir umudun dışa

Ayşe, Kuzguncuk’taki küçük lokantasının tezgahının arkasındaki duvara asılı, solgun bir bebek fotoğrafına her baktığında, zamanın donduğu o anı yeniden yaşardı. Yıllar önceydi. Gencecik bir anne adayıydı. Kocası Yusuf’la kurdukları yoksul ama sevgi dolu yuvayı şenlendirecek ilk meyveleri olacaktı. Ama olmadı. Doğumdan hemen sonra kucağına verilen minicik, morarmış bedenin ağırlığı, kalbine inen ilk darbe olmuştu. “Bebeğiniz

Elif’in hayatı, yıllardır özenle sakladığı bir sırrın ince çatlaklarından sızan soğuk bir rüzgarla çalkalanıyordu. Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir tablo çiziyordu: başarılı bir grafik tasarımcı, sevgi dolu eşi Cem ile İstanbul’un kalabalığında huzurlu bir yaşam. Ama içindeki o sessiz, derinden gelen sızı, bazen beklenmedik anlarda, bir çocuğun kahkahasıyla, bir ana haber bültenindeki kayıp ilanıyla ya da

Elif’in hayatı, o kalabalık pazar yerinde, minik elini kendi avucundan sıyıran o anla birlikte sonsuza dek değişti. Eminönü’nün labirent gibi sokakları, baharat kokuları, satıcıların bağrışları ve insan selinin uğultusu, o öğleden sonra onun için bir kabusa dönüştü. “Can!” diye haykırdı, sesi kendi kulaklarına bile yabancı geliyordu. Üç yaşındaki Can, elinden kayıp kaybolduğunda, dünya Elif’in ayaklarının

Fatih’in labirent sokaklarında, demir kapılı, yosun kokan dar bir avludan her sabah çıktığında, Ayşe’nin adımları hep aynı ritmi tutardı: Hızlı, kararlı ve umut dolu. Ama bu sabah farklıydı; elinde Levent’in cam kuleleri arasında yükselen Koru Mimarlık’tan gelen mühürlü zarf, sadece bir kağıt parçası değil, iki dünya arasındaki köprünün ilk taşıydı. Boğaziçi Üniversitesi Mimarlık bölümünden, annesi

Kapının zili çaldığında Elif, elindeki fincanı sehpaya bırakıp derin bir nefes aldı. Her Salı olduğu gibi, bugün de bir fincan kahve ve bitmeyen bir huzursuzlukla, ablasının emanetine doğru yolculuğa çıkmaya hazırdı. Burak ve Duru onu bekliyordu. Beş yıl olmuştu Ayşe’nin gidişinden bu yana. Ani ve acımasız bir trafik kazası, Elif’in hayatından ablasını, Duru’dan annesini, Burak’tan

Elif, Can’ın uzaklaşmaya başladığını ilk fark ettiğinde, göğsünün ortasına soğuk bir taş oturmuştu sanki. Yılların verdiği alışkanlıkla, o taşın varlığını önce inkar etti. On yıldır evliydi, altı yaşında bir oğulları vardı ve Can’la hayatları, çevredeki herkesin imrendiği o kusursuz tablonun ta kendisiydi. Mimardı Can, yaratıcı, zeki ve her zaman esprili. Elif ise grafik tasarımcıydı; renklerle

Elif, parmak uçları titrek, buz gibi cam bardağı sıkarken, kış güneşinin pencereden sızan cansız ışıkları bile içindeki donmuş zamanı çözemiyordu. Oturduğu kafede etrafındaki kahkahalar, anlamsız bir gürültüden ibaretti. Onun dünyası, yirmi yıl önce Adana’nın kavurucu sıcağında, bir avuç toprağa emanet ettiği minicik bir hayaletle doluydu. O toprağın altında yatan, hiç büyümeyen, hiç konuşmayan ama varlığıyla

Elif, pencereden dışarıdaki yağmuru izlerken, cama vuran her damlanın Selim’in gidişinin üzerinden geçen binlerce damlayı saydığını düşündü. Tam on dört ay. On dört ay önce, hayatının rengini çalan bir kalp kriziyle eşini toprağa vermişti. Gençti, güzeldi, hayat dolu olması gerekirdi ama Elif’in ruhu, Selim’le birlikte o soğuk toprağın altına gömülmüş gibiydi. Eşi dostu “Zamanla geçer,”