Hikayeler

Elif, Maçka Parkı’nın hışırtılı yaprakları arasında kaybolan o son çığlığı hiç unutamadı. Yirmi yıl geçmişti o günden bu yana, ama Emir’in sesi, kulaklarında ilk günkü gibi taze ve acımasızdı. Üç yaşındaki oğlunu bir anda gözden kaybettiği o cumartesi öğleden sonrası, hayatının miladı olmuştu. Öncesi ve sonrası vardı Elif’in zamanında; öncesi neşe, umut ve renkli kahkahalarla

Toprağın o keskin, buruk kokusu, yağmurdan sonra her yükseldiğinde, Aylin’in burun direğini sızlatıyordu. Aradan geçen yirmi iki yıla rağmen, sanki dün yaşanmış gibi, o anıları taze tutuyordu. O koku, sadece bir yağmur sonrası değil, kayıp bir çocuğun, yitip giden bir yuvanın ve hiç dinmeyen bir acının remziydi. Her yeni gün, takvimden kopan her yaprak, onu

Elif, tasarladığı parkın yemyeşil çimlerinde oturmuş, kızı Ada’nın kahkahalarına karışan kuş seslerini dinlerken, hayatının bu kadar kusursuz bir dengeye ulaşabileceğine inanamıyordu. İstanbul’un kalabalığından uzakta, kendi elleriyle yarattığı bu huzur köşesinde, her şey olması gerektiği gibiydi. Mimar eşi Demir, onu her zaman destekleyen, âşık bir adamdı. Yedi yaşındaki Ada, hayatlarına güneş gibi doğan, pırıl pırıl bir

Elif, pencerenin kenarında durmuş, elindeki ılık çay bardağını hafifçe okşuyordu. Kış güneşi, pencerelerden süzülerek salonun parke zemininde tembel ışık oyunları oynuyordu. Dışarıda, hayatın telaşlı ritmi devam ederken, Elif’in içindeki huzursuzluk büyüyen bir çığlık gibi yükseliyordu. Son birkaç aydır bu huzursuzluk onun en sadık yoldaşı olmuştu; Can’ın geç gelişleri, tuhaf telefon görüşmeleri ve geceleri kilitli kalan

Kapı çalındığında, Elif’in huzurla demlenmiş öğleden sonrası aniden çatırdayan bir cam gibi kırıldı. Sıradan bir salıydı, İzmir’in ılıman iklimi balkonundan içeri sızıyor, Demir’in işten dönüşünü bekliyordu. Ancak kapıdaki siluet, Elif’in bildiği tüm düzeni alt üst etmek üzereydi. Karşısında otuzlu yaşlarının ortalarında, telaşlı bir kadın ve hemen arkasına saklanmış, on yaşlarında, ürkek bakışlı küçük bir kız

Can, gece yarısı uykusundan aniden sıçradığında, alnından süzülen soğuk ter damlacıklarının tadını aldı. Yine aynı rüya. Yıllardır peşini bırakmayan, gri tonlarında, bulanık bir görüntü: genç bir kadının, umutsuzlukla çöken omuzları ve gözlerindeki tarifsiz kırılganlık. Gençti o zamanlar, hırslıydı, önüne çıkan her engeli devirmeyi mübah sayan kör bir inançla doluydu. Şimdi, o günlerin üzerinden yirmi yıl

Elif, İstanbul’un kalbinde yükselen o makete bakarken, yılların yorgunluğunu omuzlarından silkeleyen tatlı bir zafer hissiyle doluydu. “Hayal Köprüsü Kültür Merkezi.” Sadece bir bina değil, çocukluğunun geçtiği mahallenin, o eski, unutturulmuş semtin yeniden doğuşuydu bu. Her kavisinde, her cam panelinde bir anısı, bir umudu saklıydı. Yarışmayı kazanmakla kalmamış, şehrin en büyük projelerinden birinin başına geçerek hayalini

Elif’in hayatı, porselen bir fincan gibiydi; narin, zarif ve her an kırılabilecek denli kusursuz görünüyordu. Sabahları güneşin ilk ışıklarıyla uyanır, penceresinden Boğaz’ın lacivert sularına vuran altın rengi parıltıları izlerdi. Sonra mutfağa geçer, eşi Emre ve oğulları Can için özenle kahvaltı hazırlardı. Emre, başarılı bir mimar, Elif’e her zaman değer veren, Can’a şefkatli bir baba. Can

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir şehrin gürültüsüne inat, sessizce yataktan sıyrıldı. Esenler’deki iki odalı, penceresinden karşı binanın gri duvarlarını gören evleri, babasının inşaatta kazandığı her kuruşla ayakta duruyordu. Annesi Ayşe, yarım gün çalıştığı temizlik işinden döndüğünde evin sessizliğini dolduran, hayat dolu bir kadındı. Elif, Boğaziçi’nin Mimarlık Fakültesi’ni tam bursla kazanmış olmanın gururunu taşırken, aynı

Elif, İstanbul’un kalabalığından kaçıp, doğup büyüdüğü Bursa’daki ailesinin evine geldiğinde, omuzlarına binen görünmez bir ağırlık hissetti. Her zaman böyle olurdu. Kapıdan girer girmez, annesinin lavanta kokan evi, üzerine sinen onca anıya rağmen boğucu gelirdi ona. Bu sefer sebep, babaannesinin vefatının birinci yıl dönümü için verilen mevlit yemeğiydi. Ayşe Hanım, Elif’in annesi, evin her köşesini pırıl