Hikayeler

Mutfakta çaydanlığın fokurtusu Ayşe’nin kalbindeki kaygının uğultusunu bastırmaya yetmiyordu. Güneş, İzmir’in Karşıyaka sahiline vuran ilk ışıklarıyla parıldıyor, ancak evlerinin içi tarifsiz bir gerginlikle doluydu. Karşısında oturan kızı Elif’in yüzündeki kararlılık, Ayşe’nin içini titretiyordu. Elif, elindeki buruşuk başvuru formuna bakıyordu; Berlin Güzel Sanatlar Akademisi. “Anne, son gün bugün,” dedi Elif, sesi tahmin ettiğinden daha yumuşak çıkmıştı.

Elif, yıllardır aynı ritimde dönen hayatının, bu akşamki davetle bir parça olsun kırılmasını umarak aynadaki yansımasına baktı. Aynadaki kadın, otuz sekiz yaşında, yorgun ama hâlâ güzeldi. Gözlerinde, Can’la geçirdiği on beş yılın getirdiği alışkanlığın ve üzerine örttüğü sessiz hayal kırıklıklarının donuk bakışları vardı. Bugün, Can’ın doğum günüydü. Klasikleşmiş dostlar yemeği, yine aynı masada, aynı konuşmalarla

Elif’in her sabah açtığı pencere, aslında hiç kapanmamış bir yaranın, kayıp bir nefesin sessiz şahidiydi. Haliç’in gri sularına vuran ilk ışıklar, 35 yaşındaki Elif’in yüzündeki derin çizgileri daha da belirginleştiriyordu. Bir zamanlar gür, siyah saçlarını şimdi ince bir beyaz tül örtüyordu, ancak bu, yılların getirdiği bir yorgunluktan ziyade, içindeki bitmeyen yasın dışa vurumuydu. On sekiz

Elif, otuz sekizinci yaş gününü kutladığı akşam, annesinin elinden çıkan dantel örtülü pastadan yükselen alevleri üflerken, dileğinin ne olduğunu kendisi bile bilmiyordu. Yıllar süren sessiz, yavan bir evlilikten sonra boşandıktan ve mimarlık ofisinde belli bir başarıya ulaştıktan sonra, hayatının düz bir çizgi üzerinde, beklentisiz bir sakinlikte akıp gideceğine inanmıştı. Kızı Defne büyüyor, işler tıkırında, her

Bakırın soğuk metali, Ayşe’nin avuçlarında babasının sıcak nefesi gibi ısınırdı. Gaziantep’in eski Bakırcılar Çarşısı’ndaki atölyenin loş ışığında, her çekiç darbesi, babasından miras kalan o eşsiz tınıyı taşırdı. Çocukluğundan beri bu kokuyu, bu sesi biliyordu Ayşe. Paslı bir çivi gibi ruhuna işlemişti bu meslek. Babası Mehmet Usta’nın vefatından sonra, “Usta Beylerin Bakır İşleri” tabelası altındaki bu

Elif, okul rehber öğretmeninin soğuk ses tonuyla “Defne son zamanlarda çok içine kapandı,” dediğinde, kalbinin buz kesen bir eli tarafından tutulduğunu hissetti. Toplantı odasının sıkıcı sarı duvarlarına boş boş bakarken, önündeki çay bardağının ısısı bile onu ısıtmaya yetmiyordu. Rehber öğretmen Meltem Hanım, Defne’nin derslerinde düşüş yaşandığını, arkadaşlarıyla eskisi gibi iletişim kurmadığını ve çizdiği resimlerin bile

O devasa kapının ardında sadece bir konak değil, bambaşka bir dünya yatıyordu; Elif ise o dünyanın eşiğinde, her sabah kendi küçük evinden getirdiği umut kırıntılarıyla dururdu. Kiremitli çatılardan, bahçelerden yükselen manolya kokusu, Elif’in her sabah bindiği o kalabalık dolmuşun içindeki mazot kokusuna inatla genzini yakardı. Burası, Boğaz’ın incisi yalıların gölgesinde, geçmişle bugünü, zenginlikle yoksulluğu keskin

Elif’in hayatı, porselen bir fincan gibiydi; narin, zarif ve her an kırılabilecek kadar kırılgan, ama o bunu henüz bilmiyordu. On beş yıllık eşi Can, başarılı bir mimar, sekiz yaşındaki kızı Defne ise gözbebekleriydi. Evleri, İstanbul’un Çengelköy sırtlarında, Boğaz’a nazır, huzurlu bir yuvaydı. Üniversite yıllarından beri can yoldaşı olan Zeynep ise, kızı Defne’nin vaftiz annesi, Elif’in

Elif’in kusursuz hayatı, o öğleden sonra Nişantaşı’ndaki favori kafesinin camından içeri süzülen bir yüzle paramparça olmaya başlamıştı. Yağmur, pencerelere usulca vururken, Elif elindeki lavanta çayından buharlaşan sıcaklığı avuçlarında hissediyordu. Karşısında oturan mimarlık ortağı Canan, yeni projelerinin detaylarını hevesle anlatırken, Elif’in bakışları dışarıda kaybolmuştu. Beyaz saçları, kırışıklıklarla çevrili ama tanıdık gözleri… Yirmi yıldır görmediği, görmemeyi umduğu

Elif, mutfak penceresinden sızan gri İstanbul sabahına baktı. Pencere pervazında duran minik, kurumuş menekşe saksısı bile bugünün kasvetini dağıtmaya yetmiyordu. Elindeki soğuk çay bardağını tezgahın üzerine bırakırken, içindeki o tanıdık sızı yine kendini belli etti. On yıl olmuştu. On yıl… On yıl önce, babasının beklenmedik vedasıyla sadece babalarını değil, çocukluklarını, hayallerini ve geleceklerini de kaybetmişlerdi.