Hikayeler

Elif, mutfaktaki mermer tezgahın soğukluğunu parmak uçlarında hissederken, kalbinin de aynı hissizlikle atıp atmadığını düşündü. Sekiz yıllık evliliği, tıpkı bu yeni nesil, minimalist daire gibiydi; dışarıdan bakıldığında kusursuz, pırıl pırıl, ama içinde bir ruhu, bir sıcaklığı eksikti. Volkan, işinde başarılı, düzenli, öngörülebilir bir adamdı. Karısına değer verdiğini biliyordu Elif, ama bu değer verme, bir antika

Elif, İstanbul’un kalabalık sabah trafiğine aldırmadan, penceresinden Boğaz’ın lacivert sularına bakıyordu. Beş yıldır evli olduğu Kerem’le kurduğu hayat, bu manzaradan farksızdı; duru, dingin ve hayranlık uyandırıcı. Kerem, bir mimarlık firmasında yöneticiydi; Elif ise özel bir okulda edebiyat öğretmeni. Her şey olması gerektiği gibiydi, hatta fazlasıyla iyi. Ortak zevkleri, birbirlerine duydukları derin saygı ve aşkla örülü,

Ayşe Hanım’ın 70. yaş günü sofrası, her zamanki gibi itinalıydı; pırıl pırıl parlayan tabaklar, ortadaki narin cam vazo içinde rengarenk açmış güller ve taze pişmiş börek kokusu. Ama bu titiz düzen, Ayşe Hanım’ın bakışlarındaki o hafif burukluğu gizlemeye yetmiyordu. Gözleri, bazen oğlu Murat’ın dalgın yüzüne takılıyor, bazen gelini Elif’in müşfik tebessümünde oyalanıyor, en çok da

Elif, hayatının her santimini özenle tasarlamış bir mimardı. Tıpkı modern ve minimalist çizgilerle döşenmiş, Boğaz manzaralı dairesi gibi. Duvarlar fildişi rengi, mobilyalar sade ve işlevseldi; her şey yerli yerindeydi, gereksiz hiçbir detaya yer yoktu. Bu düzen, sadece estetik bir tercih değil, aynı zamanda ruhunun bir yansımasıydı. Kontrolü elinde tutma arzusu, yıllar içinde inşa ettiği bu

Ayşe’nin elleri, her sabah saat beş buçukta hamurun o narin ama kararlı direnişini hissederdi. Parmaklarının ucundan başlayıp kollarına yayılan bu his, onun için sadece ekmek yapmanın bir parçası değil, aynı zamanda hayatla kurduğu bağın bir kanıtıydı. Küçük fırını, “Ayşe’nin Fırını”, mahallenin kalbi gibi atardı. Mis gibi tarçınlı çörek kokusu, fırından yeni çıkmış simitlerin sıcaklığı, kahveyle

Elif, kütüphanenin tozlu rafları arasında hayatının tek sırrının yattığını bilseydi, belki de hiçbir kitabı karıştırmaya cesaret edemezdi. Yirmili yaşlarının sonlarındaydı, bir devlet kütüphanesinde çalışıyor, kitapların sessiz dünyasında huzur buluyordu. Hayatı, titizlikle dizilmiş ciltler gibi düzenli, sakin ve öngörülebilirdi. Küçük yaşta evlat edinildiğini biliyordu; bu, onun için hiçbir zaman bir sır değil, aksine Ayşe teyzesiyle Sedat

Elif’in parmağındaki tektaş yüzük, nişanlısı Mert’in annesinin özenle seçtiği taşlı tepsiden yansıyan ışıklarla pırıl pırıl parlıyordu. Salon, beyaz güllerin ve yasemin kokusunun birbirine karıştığı, adeta bir gelin çiçeği buketini andıran o boğucu, tatlı kokuyla doluydu. Evlilik hazırlıkları son sürat devam ediyordu; düğün salonu tutulmuş, davetiyeler basılmaya başlanmış, Elif’in gelinliği bile neredeyse hazırdı. Her şey kusursuzdu.

Elif, mutfak penceresinden akşamüstü kızıllığına bürünen İstanbul siluetine bakarken, içinden tatlı bir huzur geçiyordu. On beş yıllık evliliği, yıllanmış bir şarap gibiydi; tadı oturdukça güzelleşen, derinleşen. Hakan, onun hayat arkadaşı, kızı Deniz’in babası, sarsılmaz güvendiği limanıydı. Şehrin bu kaotik ritminde, kendi küçük dünyaları bir sığınaktı adeta. Her şey olması gerektiği gibiydi, hatta fazlasıyla iyiydi. Son

Elif, o sabah uyandığında, camdan sızan narin güneş ışığının bile taşıdığı ağırlığı hissetti. Kocasının yanındaki boşluk, son zamanlarda sadece bir fiziksel eksiklik olmaktan çıkmış, ruhunda da bir boşluğa dönüşmüştü. Oysa Kerem, hâlâ her sabah öperek uyandırdığı, kahvaltıda şakalar yaptığı adamdı. Peki ya bu görünmez duvar, aralarına ne zaman örülmüştü? Bir yıl önce, belki de iki.

Elif, o sabah kâğıt üzerindeki lekeyi fark ettiğinde, hayatının kusursuz tablosuna ilk darbenin vurulduğunu henüz bilmiyordu. Mutfak masasında, Kaan’ın dün gece unuttuğu görünen bir fatura destesi duruyordu. Kaan, mimarlık firmasında kendi kurduğu ekibiyle yükselişte olan Elif’in aksine, finans sektöründe bir süredir durgunluk yaşıyordu. Elif onun stresini anlıyor, ama son zamanlardaki dalgınlığına, uzun telefon konuşmalarına ve