Hikayeler

Elif, gökdelenlerin soğuk cam cephelerinden sızan öğle güneşinin ofisindeki cilalı masasına yansımasını izlerken, içindeki boşluğun ne kadar gerçek olduğunu bir kez daha hissetti. Dışarıdan bakıldığında kusursuz bir hayatı vardı: İstanbul’un en prestijli mimarlık ofislerinden birinde ortak, iyi bir eş, maddi refah. Ama bu kusursuzluk, her gün biraz daha solan bir çiçeğin yalandan tazeliği gibiydi. Parmakları,

Ayşe, eski ahşap tezgâhının başına geçtiğinde, günün ilk ışıkları henüz Bursa’nın eski çarşısındaki dükkânına sızmamıştı. Parçası yırtılmış, rengi solmuş bir nişanlığın eteklerini dikkatle ütülerken, alnındaki ince çizgiler belirginleşiyordu. Otuz sekiz yaşındaydı ve hayatının her günü, bu yıpranmış kumaşlar gibi, bir yerlerden yama tutmuş, bir şeylerden feragat etmişti. Kumaşın buharında yükselen sıcaklık, avucundaki nasırlı deriyi rahatlatırken,

Elif, elindeki fincanı düşürdüğünde, sadece kahve değil, yıllardır üzerine titrediği o kusursuz denge de yerle bir olmuştu. Toprak fincanın şıngırtısı, Ayvalık’ın sakin öğleüstü rüzgarında süzülen deniz kokusuna karıştı, ancak Elif’in kulaklarında yankılanan tek ses, oturduğu masadan birkaç masa ötede duran tanıdık siluetin adının anons edilişiydi: “Demir Bey, siparişiniz hazır!” Elif dondu kaldı. Yirmi yıl… Dile

Elif’in hayatı, kış sabahlarının buz gibi demir kapı tokmağı gibiydi; her dokunuşta soğuk bir gerçekliği hatırlatan, acıtan ama vazgeçilemeyen bir rutin. Otuzlu yaşlarının ortasındaydı ve sabahın ilk ışıklarıyla uyanıp, Eskişehir’in sisli sokaklarında otobüs durağına doğru yürümek, sonra da bir tekstil fabrikasının muhasebe departmanında gününü rakamların soğuk labirentinde kaybolarak geçirmek, onun için yaşamın ta kendisiydi. Parmakları

Elif, Pergola’nın cilalı ahşap tezgahına dirseklerini dayamış, buğulu fincanları diziyordu. Dışarıda, Karaköy’ün tarihi sokakları günün ilk telaşına bürünürken, içeride, henüz bomboş masaların üzerinde usul usul dans eden güneş ışınları, pencerelerden süzülerek içeri doluşuyordu. Elif’in zihni, dünkü geometri dersinden kalan karmaşık denklemlerle, annesinin dün gece fısıldadığı kira derdi arasında gidip geliyordu. Üniversitede mimarlık okuyordu, hayali şehri

Elif, pencereden dışarıdaki İstanbul’un hareketliliğini seyrederken, içindeki huzurun somut bir yansıması olduğunu düşündü. Yıllarca süren çabaların, fedakârlıkların ve sabrın meyvesiydi bu hayat: Parka bakan geniş, aydınlık daireleri, bahçesinde koşturan küçük kızı Defne’nin neşeli çığlıkları, işini aşkla yapan karizmatik kocası Can. Kendisi de bir ilkokul öğretmeniydi; çocukların saf dünyasında bulduğu anlamla doluydu günleri. Her şey olması

Ege, gözlerini bilgisayar ekranından ayırıp derin bir nefes aldı. Karşısındaki koltukta ayaklarını uzatmış, elindeki telefonda son çıkan strateji oyununu kurcalayan Mert’e baktı. Ofisteki loş ışık, İstanbul’un gece siluetini cama yansıtıyor, şehrin uğultusu onlara uykusuz gecelerinden birinde eşlik ediyordu. “Biliyor musun Mert,” dedi Ege, sesi yorgun ama umut doluydu, “bu Yakamoz Yazılım’ı kurarken ikimizin de cebinde

Telefon ekranında beliren son dakika haberi, Ayhan’ın elindeki kahve fincanını titretecek kadar güçlüydü: “Şişli’deki 20 yıllık apartman binasında çatlaklar tespit edildi, tahliye kararı kapıda!” Sabahın erken saatleriydi, İstanbul henüz tam uyanmamıştı ama bu haber, Ayhan’ın içindeki uyuyan devleri bir anda uyandırmıştı. Nefesi kesildi. Gözleri, haberin altındaki küçük fotoğrafın üzerine kilitlendi: gri, dikdörtgen bir apartman bloğu,

Yirmi yıldır, her sabah güneş doğmadan çok önce uyanırdı Ayşe. Bu, bir alışkanlıktan ziyade, ruhuna yapışmış bir lanet gibiydi; yatağından her kalktığında, yatağın diğer yarısının yirmi yıldır boş olduğunu, yirmi yıldır o küçük, sıcak bedenin orada olmadığını hatırlatırdı. Eli istemeden yanındaki soğuk çarşafa giderdi. Boşluk, tenini dağlardı. O gün, 17 Ağustos 1999 gecesi, sadece bir

Elif Akın, parmak uçlarında yürüdüğü lüks cafe’nin mermer zemininde kayıp düşmekten her zaman korkardı. Burası, her sabah simit kokan sokağından gelip, öğleden sonra derslerine koştuğu dünya ile taban tabana zıt bir yerdi. Beyaz gömleği ve siyah eteği içinde, elinde gümüş tepsiyle masalar arasında süzülürken, bir yandan da gelecek vize sınavı için mimarlık tarihi notlarını zihninde