Hikayeler

Elif, annesi Ayşe’nin gözlerinde bir türlü bulamadığı sıcaklığın peşinde, otuz yıla yakın bir ömrü tüketmişti. Sanki annesinin kalbi, görünmez ama aşılmaz buzdan bir duvarla çevriliydi. Her sarılışında kolundan o duvarın soğukluğu yayılır, her “Canım kızım” deyişinde sesine bir yabancılık sinerdi. Elif bu anlamsız mesafenin nedenini çocukluğundan beri sorgular, aynaya her baktığında Ayşe’nin esmer teninden, keskin

Elif, yılların acısını iliklerine kadar işlemiş bir sükunetle, parmak uçlarında dolaşan rüzgarın serinliğini hissetmek için kapalı gözlerini araladı. Boğaz’ın griye çalan suları, yirmi yıl önceki o kahrolası günü yansıtan donuk bir ayna gibi karşısında uzanıyordu. Yirmi yıl… Dile kolaydı bu kelime, ama her bir harfi Elif’in ruhuna birer mühür gibi basılmıştı. Yirmi yıl önce bugün,

Elif, kristalden yapılma o ağır ödülü eline aldığında, sahnedeki parlak ışıkların yüzünü aydınlattığını hissetti. Salon alkışlarla inliyordu ama içindeki boşluk, bu şatafatlı kutlamadan bile daha belirgindi. “Yılın Mimarisi Ödülü”… Kaç gecesini uykusuz geçirmişti, kaç projenin altında imzası vardı, kaç binanın silüetini değiştirmişti bu şehirde. Ama bu ödül, yıllardır peşini bırakmayan o buruk tadı dindirmeye yetmiyordu.

Zeynep, bilgisayar ekranının parlak ışığında gözlerini kırpıştırırken, kocası Deniz’in açık bıraktığı e-posta kutusunda parlayan o isme takıldı. “Elif.” Sıradan bir isimdi aslında, ama konunun “yarın öğleden sonra” ve “acil” kelimeleriyle birleşmesi, Zeynep’in içinde küçük, soğuk bir titreşim başlattı. Normalde Deniz’in e-postalarını karıştırmazdı, hele ki evliliklerinin onuncu yılında, aralarındaki buz gibi sağlam olduğunu düşündüğü güvene bu

Cem, pırıl pırıl Boğaz manzarasına hakim dairesinin geniş penceresinden, İstanbul’un ışıklı siluetine bakarken, hayatının kusursuz bir tablo olduğuna kendini inandırmaya çalışıyordu. Otuz sekiz yaşındaydı, başarılı bir mimarlık firmasının ortağıydı, güzel ve zeki eşi Elif’le rüya gibi bir evliliği vardı. Herkes ona imrenirdi; karizmatik, zengin ve huzurlu bir adamdı Cem. Ama aynaya her baktığında, o derin,

Kristal avizelerin altında, kahkahalar ve piyano sesleri birbirine karışırken, Selim’in zihninde yankılanan tek şey, yıllar önce Anadolu’nun bir dağ köyünde duyduğu bir su sesinin hışırtısıydı. Etrafındaki lüks, başarı, şık giyimli insanlar; hepsi birer illüzyon perdesi gibiydi. Bu gece, İstanbul’un en gözde otellerinden birinde düzenlenen burs galasında, en parlak mimarlık projelerinden birine imza atmış Selim Kutay

Can’ın adı, mermer soğukluğunda bile Elif’in parmak uçlarını yakıyordu. Bir yıl olmuştu ve acısı hâlâ ilk günkü tazeliğindeydi ama bu kez yanan sadece keder değildi. Yanında duran Mert’in varlığı, yıllardır aşina olduğu o güvenli liman, şimdi içinde fırtınalar koparan bir denize dönüşmüştü. Elif, Can’ın mezar taşına dokunan eliyle, bir zamanlar Can’ın elini tutarken hissettiği sıcaklığı

Elif, yılların yorgunluğunu sırtında taşıyan ahşap rafların arasından süzülen solgun öğleden sonra güneşinin tozlu huzmesini izlerken, parmakları eski bir kitabın yıpranmış cildinde gezindi. Kitapçı “Mürekkep ve Yürek”, sadece bir dükkan değil, onun sığınağı, kırık hayallerinin yeniden yeşerdiği topraktı. Her sayfa, her satır, geçmişinden bir parçayı fısıldıyordu sanki. Ama en çok fısıldayan, sekiz yıl önce raflara

Yıllar geçse de, her Nisan ayı, Ayşe’nin kalbinde taze bir yara gibi sızlardı. Ege’nin ılık rüzgarları badem ağaçlarını sallarken, Ayşe’nin zihni hep o geceye, o kabus dolu dakikalara dönerdi. Oysa şimdi, İzmir’in kalabalık bir semtinde, sıradan bir hayat yaşıyordu. Kocası Mehmet, sevgi dolu, anlayışlı bir adamdı. On beş yaşındaki kızı Zeynep, annesinin içindeki fırtınalardan habersiz,

Elif’in hayatı, her sabah aynı saatte kalkan, aynı saatte demlenen çaydan farksızdı; alışkanlıklar ağına dolanmış, rengini yitirmiş bir tablo gibiydi. Otuzlu yaşlarının ortasında, on yıldır evli olduğu Can ile kurduğu düzen, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir uyum gibi görünse de, Elif’in ruhu, o kusursuzluğun buz gibi yüzeyinin altında nefessiz kalmıştı. Can iyi bir insandı, çalışkan, sorumluluk