Hikayeler

Piyanonun titrek, bir o kadar da iddialı notaları, eskimiş ama hâlâ sıcak tutan perdelerin arasından süzülüp evin her köşesine yayılıyordu. Deniz, yirmili yaşlarının başında, taze bir bahar rüzgarı gibiydi; parmakları tuşlarda dans ederken, gözleri uzaklara, sadece kendi duyabildiği bir geleceğe sabitlenmişti. Konservatuvarın son sınavlarına hazırlanıyordu ve her nota, onun için yeni bir kapının anahtarıydı. Oysa

İstanbul, Emre’nin ayaklarının altındaydı, ama ayakları buz tutmuştu sanki. Kulesinin 42. katındaki cam panellerin ardında, Boğaz’ın laciverdiyle gökyüzünün sonsuzluğunu birleştiren manzara, her gün aynı ihtişamla seriliyordu önüne. Emre Özkan, bu şehrin en çok konuşulan, en çok aranan mimarlarından biriydi. Kendi adını taşıyan devasa bir mimarlık ofisi, prestijli ödüller, parlak bir kariyer, Ayşe gibi zeki ve

Neşter, Dr. Selim Demir’in elinde bir uzantı gibiydi; keskin, emin ve bazen de merhametsiz. Beyin cerrahisi gibi hassas bir alanda, hata payının neredeyse sıfır olduğu bir meslekte, Selim’in kusursuz denilebilecek performansı, onu bu ülkenin en aranan doktorlarından biri yapmıştı. Kırklı yaşlarının ortalarında, karizmatik duruşu, grileşmeye yüz tutmuş saçları ve daima ölçülü gülümsemesiyle, profesyonel yaşamının zirvesindeydi.

Boğaz’ın lacivert sularına vuran güneş, Elif’in gözlerini kamaştırmazdı artık. O, sadece yalı penceresinden görünen bir manzaraydı, kendi gri dünyasının çok ötesinde. Her sabah iki otobüs değiştirip Beykoz’daki küçük, penceresinden bile doğru düzgün ışık almayan evinden çıkar, kentin beton kalabalığından sıyrılıp denizin mavisinde kaybolan o görkemli yalıya gelirdi. Burası, Aylin Hanım ve Cemil Bey’in yaşadığı, tarih

Elif, yılların getirdiği alışkanlıkla demlediği çayı, mutfağın penceresinden süzülen solgun Ankara sabah ışığına bıraktı. Demir, her zamanki gibi kahvaltısını sessizce ediyordu, gazetesi önünde, gözlükleri burnunun ucunda. Otuz üç yıllık evliliklerinin yirmi beşinci yılına merdiven dayamışlardı. İki çocuk büyütmüşler, bir ev kurmuşlar, bir hayat inşa etmişlerdi. Her şey, dışarıdan bakıldığında, kusursuz bir tabloydu. Ama Elif, son

Ayşe, oğlunun üniversite kabul mektubunu okurken gözleri doldu. Boğaziçi Ekonomi, tam burslu… Emre, hayalini kurduğu yerdeydi. Kemal, karısının yanındaki koltukta oturmuş, gazetesini yarıda bırakıp Emre’nin heyecanlı anlatımını dinliyordu. Mutfaktan gelen mis gibi börek kokusu, pencereden süzülen bahar güneşiyle birleşince, bu anı kusursuz kılıyordu. Her şey, Ayşe’nin yıllardır inşa ettiği, ilmek ilmek ördüğü o güvenli yuvanın

Ayşe, sabah kahvesini yudumlarken, dışarıdaki yağmura takıldı gözleri. İstanbul’un kasvetli kış sabahlarından biriydi. Camdaki buğuyu parmağıyla sildi, pencerenin ardındaki griliği daha net görmek ister gibi. Yanı başında, Can’ın kahvaltı tabağı, her zamanki gibi düzenliydi; zeytinler yan yana, peynir dilimleri kare kare. Can, her zaman böyleydi: düzenli, öngörülebilir, güvenli. Ve bu güvenli liman, bazen boğucu bir

Elif, mutfak penceresinden dışarıdaki gri İstanbul havasına bakarken, avucundaki eski, soluk fotoğrafı sıkıca tutuyordu. Fotoğrafta, saçları rüzgarda uçuşan genç bir kadın ve gözleri parlayan genç bir adam, boğazın kenarında gülümsüyordu. On yıl… Tam on yıl geçmişti o günden beri. O fotoğrafın çekildiği günden, hayatının paramparça olduğu günden beri. Gözleri doldu, parmakları fotoğrafın üzerindeki genç Emre’nin

Ayşe, mutfak tezgahına yaslanmış, elindeki fincanın sıcaklığını parmak uçlarında hissediyordu. Pencereden süzülen akşam güneşinin son ışıkları, mutfağın huzurlu havasını doldururken, göğsündeki o tanıdık sıkışma hiç geçmiyordu. Otuz yıl olmuştu. Otuz yıl… Ve her şey unutulmuş, üzeri titizlikle örtülmüş gibiydi. Murat’la evliliği, Elif ve Can’ı büyütüşü, mahalledeki saygın konumu; tüm bunlar, geçmişin o karanlık köşesini ışık

Yirmi yıl sonra bile, Ayşe’nin rüyalarına ara sıra sızan o keskin, nane kokusu Elif’in çantasından değil, kendi vicdanından yayılıyordu sanki. Her defasında, uykusundan ürkerek sıçrar, yanındaki derin uykudaki eşi Can’ın varlığına şükrederdi. Loş odanın tavanına diktiği gözleri, görünmez bir filmi oynatırdı tekrar tekrar: Gençliğin hırsıyla körleşmiş bir Ayşe, Elif’in gözlerindeki o kırgın, paramparça bakış… Bugün