Hikayeler

Elif, piyanonun başına oturduğunda her zamanki gibi parmakları kendiliğinden tuşlarda gezindi. Ancak bugün çaldığı melodi, öğrencilerine öğrettiği neşeli parçalardan biri değildi; içinden yükselen, yalnızca kendisinin duyduğu, hüzünlü bir ninniydi. Kuzguncuk’taki eski, cumbalı evinin penceresinden martıların çığlıkları Boğaz’ın esintisiyle karışarak içeri doluyor, Elif’in çehresindeki ince çizgileri daha belirgin kılıyordu. Kırk iki yaşındaydı ve hayatı, görünüşte sakin

Elif, nikah masasında Can’ın elini tutarken, avucunun içinde buzdan bir ağırlık taşıdığını hissetti. Herkes neşe içinde onlara bakarken, onun kalbindeki çatlak her geçen saniye biraz daha büyüyordu. Yarım asırlık bir sırrın, bir gün kendilerini yutacak bir girdap gibi beklediğini biliyordu. Can ise, gözleri aşkla parlayan, dünyanın en şanslı adamı gibi gülümsüyordu. Bu gülümsemenin altında yatan

İstanbul’un göbeğinde, Boğaz’a nazır, camları pırıl pırıl parlayan gökdelenin 27. katında, Ayşe elindeki silme beziyle son bir dokunuş yaparken dışarıyı seyretti. Aşağıda, minyatürleşmiş araçlar arı kovanı gibi ilerliyor, şehir nefes alıp veriyordu. Burası, her sabah otobüsle gelip, her akşam yorgun argın döndüğü, kendi dünyasıyla arasında devasa bir uçurumun olduğu bir yerdi. Temizlikçi olarak çalışıyordu, üniversite

Elif, İstanbul’un kalabalık sokaklarında fotoğraf makinesiyle kendi köklerini arayan bir rüyaperest gibi dolaşıyordu. Kadrajına giren her yüz, her mimari detay, sanki ona kayıp bir parçayı fısıldıyordu. Yirmi yedi yaşındaydı ve hayatının büyük bir yalan üzerine kurulu olduğunu yeni öğrenmişti. Kendisini dünyaya getiren anne ve babası sandığı kişiler, aslında onu bebekken evlat edinmişti. Onlar harika insanlardı,

Elif, parmak uçlarının ince toz tabakasını hissettiği eski ahşap kutuyu yavaşça açtı. İçinden çıkan keman, zamanın ve kullanılmamanın getirdiği mat bir parlaklıkla duruyordu. Teller gevşemiş, yayı kutusunun bir köşesinde unutulmuş gibi yatıyordu. O keman, bir zamanlar Elif’in ruhunun uzantısıydı, sustuğu her şeyin sesiydi. Şimdiyse bir anıdan ibaretti, kütüphanenin arka odasındaki rafların arasında gizlenmiş bir sır

Ayşe, mutfak penceresinden süzülen sabah güneşinin, özenle yerleştirdiği fesleğen saksılarına düşüşünü izlerken, içinden şarkı söyleyen bir huzur hissetti. Küçük, iki odalı evleri, yıllar içinde Can’la birlikte ilmek ilmek ördükleri yuvalarıydı. Can’ın kokusunu taşıyan yatak odasından, kahvenin mis gibi kokusunun yayıldığı mutfağa kadar her köşesi onların hikayesini fısıldıyordu. Üç yıllık evliydiler ve her şey yolunda gibiydi.

Babamın kokusu… en sevdiğim koku, şimdi yalnızca anılarımın derinliklerinde saklıydı. O keskin tütün ve hafif kolonya karışımı, gençlik kokusuyla yaşlılık bilgeliğinin buluştuğu o eşsiz karışım. Cenaze kalabalığının uğultusu, taziye ziyaretine gelen akrabaların ve komşuların yorgun fısıltıları arasında, Zeynep babası Adnan Bey’in yokluğunun getirdiği boşlukla boğuşuyordu. Kalbinde hissettiği o devasa boşluk, sanki ruhunun bir parçası koparılıp

Elif, mimari çizimlerinin üzerinde kayan parmaklarını hissetmekle kalmıyor, adeta onların nefes alışverişini duyuyordu. Her çizgi, her kıvrım, kâğıda döktüğü bir tutkuydu, nefes alan bir hayaldi. “Şehir Kütüphanesi Projesi” hayatının eseri olacaktı. Sadece bir bina değil, insanların ruhuna dokunan, geçmişle geleceği buluşturan bir anıt hayal ediyordu. Onu bu denli heyecanlandıran, projenin büyüklüğünden çok, ardındaki felsefe ve

Emir’in lüks dairesinin penceresinden Boğaz’ın ışıkları bile, ruhundaki derin boşluğu dolduramıyordu. Kırkına merdiven dayamış, mimarlık dünyasının aranan isimlerinden biriydi. Yaratıcılığıyla, cesur tasarımlarıyla adından sıkça söz ettiriyor, ödüllere doymuyordu. Ancak her yeni proje, her alkış, çocukluk hayali olan bu zirveye ulaştıkça daha da yalnızlaşıyordu. Kalabalık davetlerde, şık restoranlarda çevresi insan kaynasa da, eve döndüğünde karşılaştığı sessizlik

Elif, avucunun içine düşen son zeytin tanesini sıkıca tuttu. Yağmur damlaları gibi parlak, koyu yeşil bir damla… Oysa bu yıl, yağmur değil, kuraklık vurmuştu her şeyi. Ege’nin o her daim bereketiyle gurur duyduğu toprakları, çatlamış bir dudak gibi yarılmıştı. Elif’in ailesine ait zeytinlik de bu sessiz çığlığın bir parçasıydı. Zeytinyağı sıkım sezonu bitmek üzereydi, depolar