Hikayeler

Elif, kristal kadehindeki buz gibi şarabın dudaklarına değmesinden bile keyif alamıyordu. Gözleri, salonda pırıltılar saçan avizelerden, Cem’in gururla anlattığı iş başarısından ve kayınvalidesinin her zamanki iğneleyici iltifatlarından kaçıp pencereye takıldığında, dışarısı simsiyah bir boşluk gibi görünüyordu. Oysa az önce, Cem’in şoförü onları getirdiğinde, gökyüzünde İstanbul’a özgü, gri bir akşamüstü rengi ve sisin ardında silikleşen martı

Selin, atölyesinin pencerelerinden sızan akşam güneşinin tozlu havada dans edişini izlerken, parmaklarının ucundaki gümüş telin zarif kıvrımlarına odaklanmıştı. “Bir Dilek Bilekliği” adını verdiği yeni koleksiyonunun ilk parçasıydı bu. Her ilmekte, her küçük inci tanesinde sadece estetik değil, aynı zamanda umut ve güven taşıdığına inanıyordu. Yedi yıldır “Gümüş Düşler” adını verdiği küçük atölyesi, onun için sadece

Aynadaki kadın, özenle yapılmış topuzu, zarif ama sıkan elbisesiyle, kendi içindeki çığlığı bastırmaya çalışan bir yabancıydı. Elif, bu görüntünün kusursuz olduğunu biliyordu; Selim’in, ailesinin, arkadaşlarının ondan beklediği, yıllardır itinayla inşa ettiği imaj buydu. Beyaz yakalı dünyasının gri tonları arasına sıkışmış, lüks bir kafesin içinde parıldayan, sessiz bir kuş gibiydi. Oysa içinde, bir fırtına kopmak üzereydi.

Selin Yılmaz, mesleki yaşamının en çetrefilli boşanma davasına hazırlanırken, hayatının altüst olacağını henüz bilmiyordu. İstanbul’un kalbindeki modern, cam giydirmeli ofisinde, kahvesini yudumlarken masasına yığılı evrakları gözden geçiriyordu. Her zaman soğukkanlı, her zaman profesyoneldi. Yılların verdiği tecrübeyle, en karmaşık aile dramalarının bile altından kalkmayı başarmış, adını sektörde duyurmuştu. Ancak bu dava farklıydı. Didem Demir’in boşanma davası,

Emre, dört yıldır her perşembe olduğu gibi, kardeşi Can’ın mezarının başında duruyordu ama bu kez avuçlarını sıkıştıran sadece geçmişin kederi değildi; Elif’in kokusu, zihninin derinliklerinden sızan bir günah gibi ruhuna yayılıyordu. Mezarlıktaki kış güneşi bile içindeki fırtınayı dindiremiyordu. Toprağın altında yatan Can’a karşı işlediği bu sessiz ihanetin ağırlığı, her nefes alışında ciğerlerini yakıyordu. Emre, Can’ın

Elif, mutfak adasında durmuş, pencerelerden içeri süzülen akşamüstü güneşinin altın rengi ışıklarıyla yıkanan mekanı seyrediyordu. Bugün onların evlilik yıldönümüydü ve her zamanki gibi Can’ın en sevdiği makarnayı hazırlıyordu. Mutfaktan yayılan sarımsak ve domates kokusu, evin içini sıcak bir huzurla dolduruyordu. Üç yıldır evlilerdi ve her anları, özenle inşa edilmiş bir kale gibiydi: sağlam, güvenli ve

Boğaz’ın lacivert suları, Demir Holding’in 30. kat penceresinden bakıldığında adeta pürüzsüz bir cam gibi uzanıyordu. Emre’nin zihni ise o pürüzsüz yüzeyin çok altındaydı, yıllar önce bıraktığı, yokuşlu, daracık sokaklara, kömür kokan kış akşamlarına iniyordu. Üzerindeki jilet gibi ütülenmiş takım elbisesinin kumaşı tenine yabancıydı; sanki o kumaşın altında, çocukluğundan kalma, yamalı bir gömlek taşıyordu. Üç yıl.

Elif, altın kafesin tellerini tırnaklamaktan yorgun düşmüş, ama asla pes etmemişti. Aksoy Holding’in tek varisiydi; soyadı, İstanbul’un her köşe başında yükselen lüks konut projeleriyle, holdingin devasa tabelalarıyla yankılanırdı. Boğaziçi’nden dereceyle mezun olduğunda, babası Mehmet Aksoy, ona yönetim kurulunda hazır bir koltuk ve iş dünyasının soğuk, cilalı koridorlarında bir geleceği garanti etmişti. Oysa Elif’in ruhu, bu

Dr. Elif Yılmaz, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir şehrin göbeğinde, yirmi iki katlı devasa bir hastanenin en üst katındaki odasından baktığı manzarayı her zaman huzur verici bulurdu. Ancak bugün, her zamanki gibi değildi. İstanbul’un köprülerinden süzülen ince sis, Boğaz’ın lacivertine düşen ilk güneş ışınlarını boğuk bir tona bürürken, Elif’in ruhu da aynı sisle kaplıydı sanki.

Selim, parıldayan spot ışıkları altında, elindeki prestijli “Yılın Mimarı” ödülünü sıkıca kavrarken, kalbinin göğüs kafesine sığmadığını hissetti. Bu, zaferin coşkusu değildi; aksine, yıllardır ruhunun derinliklerinde sakladığı soğuk bir utançtı. Sahneden inerken, salondaki alkışlar kulaklarında uğultuya dönüştü, her biri geçmişten gelen fısıltılar gibi. Eşi Elif’in gurur dolu bakışları bile bu iç sıkıntısını dindirmeye yetmiyordu. Bu ödül,