Gökkuşağı Saklı Çiçekler

Elif, kristal kadehindeki buz gibi şarabın dudaklarına değmesinden bile keyif alamıyordu. Gözleri, salonda pırıltılar saçan avizelerden, Cem’in gururla anlattığı iş başarısından ve kayınvalidesinin her zamanki iğneleyici iltifatlarından kaçıp pencereye takıldığında, dışarısı simsiyah bir boşluk gibi görünüyordu. Oysa az önce, Cem’in şoförü onları getirdiğinde, gökyüzünde İstanbul’a özgü, gri bir akşamüstü rengi ve sisin ardında silikleşen martı çığlıkları vardı. Şimdi ise sadece kendi içindeki boşlukla çevriliydi. Evliliklerinin onuncu yılıydı ve her şey olması gerektiği gibiydi: lüks bir hayat, Cem’in yükselen kariyeri, hafta sonları aile yemekleri, yaz tatillerinde Bodrum. Ama bu mükemmel düzenin içinde, Elif’in bir yerlerde kaybolduğunu hissettiği, tarifi imkânsız bir boşluk vardı.

“Elifciğim, duydun mu? Cem’in şirketinin yeni park projesi için seni düşünmüşler, ne harika! Nihayet yeteneklerini daha büyük bir alanda gösterebileceksin.” Kayınvalidesinin sesi, Elif’i düşüncelerinden sıyırdı. Gözlerini pencereden çekip zoraki bir gülümseme yerleştirdi yüzüne. Peyzaj mimarıydı Elif. Bir zamanlar tutkuyla bağlı olduğu bu mesleği, Cem’in iş yoğunluğu ve “sosyal hayat” dedikleri, aslında sıkıcı davetlerden ibaret döngü yüzünden rafa kaldırmıştı. Küçük bahçe düzenlemeleriyle yetinmişti hep.

Cem’in sesi sıcak ve kendinden emindi: “Evet hayatım, şehirdeki en büyük kentsel dönüşüm projelerinden biri. Şirketimiz ihaleyi aldı. Ben de Elif’in yeteneğini değerlendirmek istedim. Sen de hep büyük projelerde yer almak isterdin, değil mi? Senin için de iyi bir değişiklik olur.” Yüzündeki ifade, “Bak ne kadar düşünceliyim” der gibiydi. Elif, bu teklifin gerçekten kendisi için mi, yoksa Cem’in işine faydalı olacağı için mi geldiğini sorgulamayı bırakalı çok olmuştu. “Elbette Cem, çok sevinirim,” dedi sadece.

***

Proje alanı, şehrin kalabalığından biraz uzakta, tepelik bir yamacın üzerindeydi. Eski, terk edilmiş binalar yıkılmış, yerini henüz inşaat makinelerinin gezindiği, çorak bir araziye bırakmıştı. Elif, buranın potansiyelini ilk bakışta görmüştü. Hayallerindeki gibi, beton yığınlarının arasına gizlenmiş bir yeşil vaha yaratabilirdi. İlk birkaç gün, sahada çalışan mühendislerle ve yüklenici firmaların temsilcileriyle tanıştı. Projenin büyüklüğü ve karmaşıklığı, ona yıllardır unuttuğu bir heyecanı geri vermişti.

Toplantılardan birinde, Cem’in projenin “görsel kimliği” için anlaşma yaptığı fotoğrafçıyla tanıştı. İsmi Deniz’di. Kırklı yaşlarının başında, dalgalı saçları, dikkatli ve meraklı bakan ela gözleri vardı. Üzerindeki salaş tişört ve eskimiş kot pantolonuyla, toplantıdaki takım elbiseli kalabalığın arasında serseri bir sanatçı gibi duruyordu.

“Elif Hanım, peyzaj düzenlemesi konusunda sizinle birlikte çalışacağım için heyecanlıyım,” dedi Deniz, samimi bir gülümsemeyle elini uzatırken. Eli, Elif’in avucuna sıcak ve kendinden emin bir şekilde yerleşti. Elif, yıllardır tanıştığı insanların çoğu gibi, onun da yapmacık bir nezaket sergilemesini beklerken, Deniz’in gözlerinde sahici bir parıltı gördü. “Ben de sizinle,” diye yanıtladı, şaşırtıcı bir içtenlikle.

Sonraki haftalar, Elif ve Deniz’i sık sık proje sahasında bir araya getirdi. Elif, ağaçlandırma planları, yürüyüş yolları ve dinlenme alanları üzerinde çalışırken, Deniz de arazinin mevcut dokusunu, ışığın değişimini ve her köşenin ruhunu yakalamak için objektifiyle gezinirdi. Bir gün, Elif ona taslak çizimlerini gösterdi.

“Buraya daha çok yerel bitki türleri kullanmak istiyorum,” diye açıklıyordu Elif, parmağıyla bir noktayı işaret ederek. “Böylece ekosistemle daha uyumlu olur ve kuşlar için de bir yaşam alanı yaratırız.”

Deniz, çizimlere uzun uzun baktı, sonra gözlerini Elif’e çevirdi. “Siz sadece bir park tasarlamıyorsunuz, değil mi Elif Hanım? Bir yaşam alanı, bir nefes alma noktası yaratıyorsunuz. İçinde saklı bir hikâyesi olan bir yer.”

Elif şaşırdı. Kimse ona bu şekilde bakmamıştı. Cem bile, projenin büyüklüğünden ve ticari potansiyelinden bahsederdi hep. “Sanırım öyle,” diye fısıldadı, sesinde kendi bile duymadığı bir kırıcılık vardı.

Deniz gülümsedi. “Sanat da öyle değil midir? Sadece görüntülerden ibaret değildir. Her kare, kendi içinde bir ruhu barındırır. Sizin bu projeye olan tutkunuzu görüyorum.”

O andan sonra, sohbetleri sadece iş odaklı olmaktan çıktı. Bir öğle arasında, arazideki yıkık bir duvarın üzerine oturmuş, yanlarında getirdikleri sandviçleri yerken, Deniz çocukluğundan, tutkuyla yaptığı işinden, dünyayı dolaşma hayallerinden bahsetti. Elif de, kendi hayallerini, gençlik yıllarındaki heveslerini anlattı ona. Cem’le olan evliliğinde hiç açmadığı bir kapı aralanıyordu sanki. Deniz, her cümlenin ardındaki hisleri okuyor, Elif’in sustuklarını duyuyor gibiydi.

“Biliyor musunuz, ben her çiçeğin içinde saklı bir gökkuşağı olduğuna inanırım,” dedi Deniz bir gün, Elif’in diktiği bir fidanı incelerken. “Sadece doğru ışıkta ve doğru gözle bakmanız gerekir.”

Elif, onun bu romantik ve şairane dünyasına büyülenmişti. Cem’in dünyası rakamlar, sözleşmeler ve somut başarılardan ibaretti. Deniz’in dünyasında ise, duygular, renkler ve soyut güzellikler vardı. İçindeki boşluk, sanki yavaş yavaş bir şeylerle dolmaya başlamıştı.

***

Bir akşam, şiddetli bir bahar yağmuru aniden bastırdığında, Elif ve Deniz, proje sahasındaki küçük, terk edilmiş bir kulübeye sığınmak zorunda kaldılar. Şimşekler çakıyor, gök gürültüsü kulübenin camlarını titretiyordu. İçerideki loş ışıkta, yağmurun sesinden başka hiçbir şey duyulmuyordu.

“Umarım bu kadar uzun sürmez, Cem merak eder,” dedi Elif, sesi titrek çıkmıştı. Cem’in aramaları her geçen gün sıklaşıyor, “Neredesin, ne yapıyorsun?” soruları artıyordu.

Deniz, kulübenin eski penceresinden dışarı bakıyordu. “Merak etmeyin, en azından burada güvendeyiz.” Sonra Elif’e döndü, gözlerinde yoğun bir ifade vardı. “Elif, siz… iyi misiniz?”

Elif’in boğazı düğümlendi. Kimse ona bu soruyu, bu tonda sormamıştı uzun zamandır. “İyi miyim?” diye tekrarladı, sanki kendi kendine soruyordu. Gözleri dolmuştu. “Bilmiyorum Deniz. Sanırım değilim.”

Deniz, yavaşça ona doğru yürüdü. Elini uzattı, Elif’in yanağındaki bir damla gözyaşını sildi. Tenleri birbirine değdiği an, Elif’in içinde uzun zamandır uyuyan bir volkan harekete geçti. Elektrik çarpmış gibi hissetti. Deniz’in gözleri, onun gözlerine kenetlendi. Aralarındaki mesafe azaldıkça, nefesleri hızlandı. Elif’in aklından Cem, evliliği, tüm sorumlulukları bir anlığına silindi. Sadece bu an, bu adam ve içindeki deli arzu vardı. Dudakları birbirine değmek üzereyken, ani bir şimşek çaktı ve kulübeyi aydınlattı. Gerçekliğin soğuk ışığı, onları ayırdı. İkisi de bir adım geri çekildi, nefes nefese kalmışlardı.

“Özür dilerim,” diye fısıldadı Deniz, sesi kısılmıştı.

“Ben… ben gitmeliyim,” dedi Elif, başını eğerek. Kalbi delicesine çarpıyordu. Bu kaçış, bir itiraf gibiydi.

O günden sonra, aralarındaki görünmez duvar daha da yükseldi. Profesyonellik perdesinin arkasına saklanmaya çalıştılar, ancak her bakışta, her tesadüfi dokunuşta, kulübedeki o anın yankısı vardı. Elif, kendini diken üstünde hissediyordu. Cem’in bitmek bilmeyen toplantıları, evdeki sessizlik, onun üzerindeki baskıyı artırıyordu. Bir tarafta, yıllardır inşa ettiği, güvenli ama boğucu hayatı; diğer tarafta, Deniz’in gözlerinde gördüğü, tehlikeli ama çekici özgürlük vardı.

***

Aylar geçti. Park projesi tamamlandı. Şimdi, şehrin göbeğinde yemyeşil bir vaha yükseliyordu. Açılış galası, Cem’in şirketi için büyük bir olaydı. Elif, tasarladığı parkın ortasında yükselen dev ekranlarda Deniz’in çektiği fotoğrafların yansıtıldığını izlerken, kendi eserine değil, Deniz’in sanatına hayran kaldı. Her fotoğraf, parkın ruhunu, büyüdüğünü, nefes aldığını gösteriyordu. Ve Elif, bazı karelerde kendi ruhunun izlerini de görüyordu.

Sahneden Cem’in gururlu sesi duyuldu: “Bu proje, sadece bir kentsel dönüşüm değil, aynı zamanda İstanbul’a bir nefes armağanıdır. Eşim Elif’in bu projedeki paha biçilmez katkıları için de ona özel olarak teşekkür etmek isterim.”

Cem’in kolunu omzuna attığını hissetti Elif. Topluluğa gülümsedi, alkışları kabul etti. Ancak gözleri kalabalıkta Deniz’i arıyordu. Onu, sahnenin biraz uzağında, sırtını dayadığı bir palmiye ağacının altında buldu. Deniz’in bakışları da onu bulmuştu. Gözlerinde hüzünlü bir parıltı vardı. Elif’in gözlerinin içine baktığında, o kulübedeki an, tüm çıplaklığıyla geri geldi. Sanki Deniz’in gözlerinden kendi ruhuna uzanan bir yolculuktu bu.

O an, Elif her şeyi anladı. Cem’in dünyası, onun için bir kafesti. Altın kafes, ama yine de bir kafes. Deniz ise, ona gökyüzünü göstermişti. Hayatının en büyük projesini tamamlamıştı ama en önemli projenin kendi ruhu olduğunu fark etmişti. Yasak aşk, sadece bir adamla diğerinin arasında kalmak değil, kendisiyle olan yasaklı gerçekleri keşfetmekti.

Gala bitip konuklar dağılırken, Elif, Cem’in yanında eve dönmek için hazırlandı. Arabanın camından dışarı baktığında, yeni dikilmiş ağaçların gölgeleri, ay ışığında dans ediyordu. Ve içindeki ses, tüm benliğini saran bir kararlılıkla fısıldıyordu: “Bu park benim için bir başlangıç, bir son değil.”

Cem’in telefon konuşmasını duyuyordu ama dinlemiyordu. Zihni, Deniz’in sözlerinde ve gözlerinde yankılanan, “Her çiçeğin içinde saklı bir gökkuşağı vardır,” cümlesindeydi. Elif, yıllarca gökkuşağını başkalarının pencerelerinden aramış, ama onu kendi içinde bulmayı hiç denememişti.

Ertesi sabah, güneş Elif’in odasına vurduğunda, yeni bir kararla uyandı. Cem’le konuşması gerekiyordu. Bu, kolay olmayacaktı. Hatta belki de her şeyi kaybedecekti. Ama artık, içinde uyandığını hissettiği gökkuşağını saklamayacaktı. Deniz’i seçmeyecekti, ama Cem’le de kalamazdı. Kendini seçecekti. Kendi gökkuşağını bulacağı yolu seçecekti. Bilmiyordu nereye gideceğini, nasıl bir hayat kuracağını. Ama ilk defa, bu belirsizlik ona korkutucu değil, umut verici geliyordu. Parkın açılışında çektiği bir fotoğrafı telefonunda açtı. Deniz’in objektifinden yansıyan, taptaze açmış bir gülün fotoğrafıydı. Gözleri kapalı gülümsedi. İlk adımı atmıştı. Özgürlüğe doğru, kendi gerçeğine doğru atılmış bir adımdı bu. Ve bu adımı atarken, yıllarca hissetmediği kadar canlı hissediyordu kendini.