Hikayeler

Elif, pencereden dışarı sızan İstanbul’un gri sabahına bakarken, bir elinde soğumuş kahvesi, diğer elinde yirmi yıl öncesine ait soluk bir fotoğraf tutuyordu. Fotoğrafta, saçları dağınık, yedi yaşlarında bir oğlan çocuğu, kocaman, muzip bir gülümsemeyle kameraya bakıyordu. Küçük kardeşi Can. Elif o gün on yaşındaydı ve bu fotoğraf, kayıp anılarının, çözülmemiş düğümlerinin, bir ömür sürecek suçluluk

Aslı, mutfak camından içeri süzülen sabah güneşini her zamankinden daha buruk bir gülümsemeyle karşıladı. On yıldır evli olduğu Murat’la, dört yıldır tüp bebek tedavisi görüyordu. Her aybaşı, umutlarının bir kez daha boynunun büküldüğünü görmekten yorulmuştu. Yatağın ucunda, Murat’ın dünkü toplantıdan kalma gömleğinin cebinden düşen ultrason görüntüsü, minicik bir kese, henüz oluşmamış bir hayatı müjdeler gibiydi.

Elif, yıllar sonra dahi o günün soğukluğunu iliklerinde hissederdi; tıpkı o aralık ayında, buz gibi bir İstanbul akşamında Demir’in arkasını dönüp giderken bıraktığı boşluk gibi. Sanki tüm geleceği, o anın kasvetine hapsolmuştu. Şimdi ise, Kadıköy’deki seramik atölyesinin loş ışığında, elleri çamurla kaplıyken bile o boşluğun izlerini taşıyordu. Parmaklarının arasından kayıp giden kili şekillendirirken, hayatını da

İstanbul’un gri sabahlarından biriydi, ama Elif’in penceresinden bakınca şehir, her zamanki gibi parıldayan bir umut denizine benziyordu. Boğaz’ın o mavi sularında, bir zamanlar ardında bıraktığı kasvetli kasabadan millerce uzakta, bambaşka bir hayat kurmuştu. Reklamcılık sektöründe adından söz ettiren, genç yaşına rağmen lider konumda bir yöneticiydi. Eşi Can, iş hayatının yoğun temposunu dengeleyen sakin limanı, her

Duvarları ben örmüştüm o evin, tuğla tuğla, hatıra hatıra. Yıkılmaması için değil, yıkılırsa altında kalmamak için. İşte tam da bu yüzden, o kasvetli telefon çaldığında, geçmişin soğuk rüzgarının ruhumu bir kez daha titreteceğini biliyordum. Yedi yıl sonra, Mert’in adını duymak, en derinlere gömdüğüm bir sandığı ansızın gün yüzüne çıkarmıştı. Telefonun diğer ucundaki avukatın sesi, İstanbul’un

Elif, mutfak penceresinden içeri süzülen güneşin, tezgâhtaki yeni demlenmiş çayın buğusunda dans edişini izlerken, kalbindeki o ince sızıyı bastırmaya çalışıyordu. On yedi yıllık evlilik, pırıl pırıl bir oğul, sıcak bir yuva… Dışarıdan bakıldığında her şey mükemmeldi. Eşi Deniz, işinde başarılı bir mimar, oğulları Ayaz ise notları yüksek, gelecek vaat eden bir lise öğrencisiydi. Sabah rutini

Duvarların sessizliği, Elif’in ruhuna sinmiş, odaları dolduran tozlu kokulara karışmıştı. Otuz sekiz yaşındaydı ve hayatının en parlak yılları, bu eski evin soluk duvarları arasında, annesi Ayşe Hanım’ın bitmek bilmeyen ihtiyaçlarına adanmıştı. Babası vefat edip işleri altüst olduğunda, ailesine destek olmak için burslu kazandığı sanat akademisini bırakalı yirmi yıl olmuştu. Şimdi, annesinin odasını havalandırırken, pencereden dışarıdaki

Emre’nin sabahları, İstanbul’un iki ayrı yüzünü birleştiren bir köprü gibiydi. Kendi yoksul, daracık sokağından çıktığında üzerine sinen naftalin kokusuyla, otobüslerin kalabalığına karışır, şehrin uğultulu damarlarında saatler süren bir yolculuğa çıkardı. Son durağı, Boğaz’ın lacivert sularına nazır, yüksek duvarlarla çevrili, hayatın bambaşka bir ritimde aktığı o yalıydı. Demirhan Holding’in sahibi Selim Bey’in şoförüydü Emre. Sabah 06:00’dan

Elif’in parmakları, tozlu bir ciltli kitabın kenarında oyalanırken, gözleri mürekkebin zamanla solgunlaşmış harflerinde değil, pencereden sızan akşamüstü güneşinin dans eden zerreciklerindeydi. Üniversitenin arşiv bölümündeki bu loş oda, yirmi yıldır onun meskeniydi. Yirmi yıldır, hayatın başka bir yerinde, başka bir hızla aktığına dair hissinin en somut kanıtıydı. Dışarıda, hayatın kendisi gibi, zaman da durmaksızın koşuyordu. Elif’inki

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir şehrin gürültüsünü, çocuklarının cıvıltısıyla doldurulan bir sınıfın sessizliğine tercih ederdi hep. Penceresiz odasının loş ışığında, defterleri kontrol ederken omzundaki yükün ağırlığını hissetmek, ona her zaman tanıdık gelmişti. Yıllarını ilkokul öğretmenliğine vermiş, minik kalplere dokunmayı kendine misyon edinmişti ama en çok dokunmak istediği kalp, her zaman küçüğü Ayşe’nin kalbi olmuştu.