Vicdanın Kıskacında

Selin Yılmaz, mesleki yaşamının en çetrefilli boşanma davasına hazırlanırken, hayatının altüst olacağını henüz bilmiyordu. İstanbul’un kalbindeki modern, cam giydirmeli ofisinde, kahvesini yudumlarken masasına yığılı evrakları gözden geçiriyordu. Her zaman soğukkanlı, her zaman profesyoneldi. Yılların verdiği tecrübeyle, en karmaşık aile dramalarının bile altından kalkmayı başarmış, adını sektörde duyurmuştu. Ancak bu dava farklıydı. Didem Demir’in boşanma davası, sıradan bir mal paylaşımı ya da velayet çekişmesinin ötesinde, Selin’in kendi iç dünyasında da fırtınalar koparacaktı.

Didem Demir, İstanbul cemiyetinin tanınmış, zarif ama kırılgan bir kadınıydı. Kocası Emre Demir, iş dünyasının parlak, karizmatik ancak söylentilere göre çapkın ve kontrolcü bir figürüydü. Didem, evliliğinin Emre’nin sayısız ihaneti yüzünden yıprandığını, artık ne saygının ne de sevginin kaldığını iddia ediyordu. Selin, Didem’i dinlerken alışılagelmiş profesyonel zırhını kuşanmıştı. Gözlerinde ne öfke ne de yargılama vardı; sadece empati ve soğukkanlı bir stratejist edası. Amacı, müvekkilinin haklarını en iyi şekilde savunmaktı.

Davaya dair ilk resmi görüşme, üç gün sonra, Selin’in ofisinde yapılacaktı. Emre Demir ve avukatının da katılacağı bu oturum, tarafları uzlaşmaya davet etme amaçlıydı. Selin, bu tür yüzleşmelere alışkındı. İnsanların en savunmasız, en öfkeli hallerini görmüş, en şiddetli tartışmalarına tanık olmuştu. Bu yüzden Emre Demir’i de, Didem’in anlattığı acımasız, umursamaz adam profilinde bekliyordu.

Kapı çaldığında, sekreteri Aslı’nın içeri buyur etmesiyle Emre Demir odaya girdi. Ancak gördüğü adam, Didem’in tasvirinden çok farklıydı. Emre, beklediği gibi iri yarı ya da kaba bir figür değildi. Uzun boylu, atletik yapılı, koyu renk takım elbisesi içinde oldukça şıktı. Sakallarının hafif dağınıklığı ona bohem bir hava katarken, gözlerindeki yorgunluk, karizmatik yüzünde beklenmedik bir hüzün barındırıyordu. Selin’in oturduğu yerden kalkmasına fırsat vermeden, elini uzattı, “Merhaba, Emre Demir. Tanıştığımıza memnun oldum.” Sesi tok, sıcak ve bir o kadar da yorgun geliyordu.

Selin, elini uzatırken buz kesen profesyonel duruşunun Emre’nin bakışları altında ufalandığını hissetti. O an, bir elektriklenme oldu odada. İnkar etmesi imkansız bir çekim. Hızlıca kendini toparladı. “Selin Yılmaz. Ben de memnun oldum, Bay Demir.”

Görüşme boyunca Emre, iddiaların aksine oldukça sakindi. Avukatının sözünü dahi kesmiyor, Didem’in haklı isyanlarını bile sessizce dinliyordu. Hatta bir ara, Didem’in sesini yükselttiği bir anda, Emre’nin gözleri Selin’in gözleriyle buluştu. O bakışta ne meydan okuma ne de pişmanlık vardı; sadece derin, anlaşılmaz bir keder. Selin, bu adamın Didem’in anlattığı canavardan çok daha fazlası olduğunu o anda anlamıştı. Profesyonel içgüdüleri onu uyarıyordu: Dikkatli ol. Bu dava, beklediğinden daha karmaşık.

Sonraki haftalar, Selin için bir kar fırtınasının ortasında kalmak gibiydi. Davanın detaylarına indikçe, Emre ile daha sık karşılaşıyor, daha uzun sohbetler etmek zorunda kalıyorlardı. Her toplantıda, Selin’in zırhında yeni bir çatlak oluşuyordu. Emre, evliliğinin neden bu noktaya geldiğini farklı bir perspektiften anlatıyordu. Didem’in beklentilerinin ağırlığı, yalnızlığı, işkolikliği… Her şeyi kendi açısından, mülayim bir ses tonuyla, adeta kendini savunmadan aktarıyordu. Selin, bu anlatımların Emre’nin karakterini temize çıkarmadığını biliyordu, ancak bir yandan da onun insani yönüne, kırılganlığına tanıklık ediyordu.

Bir akşam, geç saate kadar süren bir evrak incelemesi sonrası, Selin ofisten çıkarken Emre’yi binanın lobisinde buldu. Şaşırdı. “Bay Demir, bu saatte burada ne işiniz var?” diye sordu.
Emre, elindeki kahve bardağını hafifçe kaldırarak gülümsedi. “Ofisinizde ışıkların yandığını gördüm, belki bir kahve molası verebiliriz diye düşündüm. Müsait misiniz?”
Selin tereddüt etti. Bu, mesleki sınırı aşmaktı. Ancak içindeki bir ses, o tuhaf çekim, ona ‘evet’ demesi için fısıldıyordu. “Peki,” dedi hafifçe başını sallayarak. “Ama sadece beş dakika.”

Beş dakika, yarım saate dönüştü. Yarım saat, sonra bir saate. Ofisin altındaki küçük kafeteryada, kahvelerini yudumlarken, işten ve davadan tamamen uzak konular konuştular. Kitaplar, filmler, çocukluk anıları… Emre’nin espri anlayışı, Selin’in uzun zamandır hissetmediği bir içtenlikle gülümsemesini sağlamıştı. O akşam, Emre, Didem’in anlattığı çapkın profilinden sıyrılıp, Selin’in karşısında yalnız, biraz da kaybolmuş bir adam olarak durdu. Selin, onun gözlerindeki kederi gördü, o kederde kendinden bir parça buldu. Yalnızlık, başarılı kariyerinin gölgesinde kalmış, derin bir yalnızlık…

Bu gizli buluşmaların ilkiydi. Sonra başkaları da geldi. Öğle yemeği araları, iş çıkışı bahaneler, hafta sonu “tesadüfi” karşılaşmalar… Her biri, Selin’in içindeki duvarları bir bir yıkıyordu. Vicdanının sesi giderek zayıflarken, kalbinin atışları hızlanıyordu. Her bakışma, her dokunuş, her fısıltı, onu daha da tehlikeli bir yola çekiyordu. Kendini bu adamın çekim alanından kurtaramıyordu. Müvekkilinin kocasıydı o, düşmanıydı. Ama aynı zamanda, içindeki boşluğu dolduran, ruhunun derinliklerine dokunan tek kişiydi.

Bir akşam, yağmurlu bir İstanbul gecesinde, Selin ve Emre, gizli bir bara sığınmışlardı. Hava kasvetli, dışarısı buz gibiydi ama içerisi, Emre’nin varlığıyla Selin için sıcacıktı. Emre, elini Selin’in elinin üzerine koydu. “Selin,” dedi, sesi fısıltı gibiydi. “Biliyorum bu yanlış. Biliyorum imkansız. Ama ben… Sana karşı hissettiklerimi inkar edemiyorum.”
Selin’in kalbi göğsünü zorluyordu. Gözleri doldu. “Ben de Emre,” diye fısıldadı. “Ben de inkar edemiyorum.”
O gece, Selin’in mesleki yeminleri, ahlaki değerleri ve sağduyusu, Emre’nin kolları arasında eriyip gitmişti. Yasak aşk, bir zehir gibi damarlarına yayılırken, aynı zamanda uzun zamandır tatmadığı bir yaşama sevinci veriyordu.

Ancak bu saadet, pamuk ipliğine bağlıydı. Davanın son duruşması yaklaşıyordu. Selin, Didem’le her görüştüğünde, onu aldatıyormuş gibi hissediyordu. Didem’in ona olan güveni, omuzlarındaki yükü daha da ağırlaştırıyordu. Selin’in geceleri uykuları kaçıyor, gündüzleri en basit kararları alırken bile tereddüt ediyordu. Odaklanamıyordu. Hukuki belgeler bulanıklaşıyor, mahkeme stratejileri bir anlam ifade etmiyordu. Bazen, Emre’yi savunurken kendini yakalıyordu, Didem’in iddialarına daha yumuşak bakarken… Bu durum onu dehşete düşürüyordu.

Bir öğleden sonra, Selin’in bürosuna gelen Didem, her zamankinden daha endişeliydi. “Selin Hanım, son zamanlarda bir tuhaflık var. Emre, davayı uzatmaya çalışıyor gibi. Ve garip bir şekilde, size karşı ilk baştaki sert tutumunu da kaybetti. Sanki… sanki bir şeyler değişti.” Didem’in sezgileri, Selin’in yüreğine bir hançer gibi saplandı. Gözlerini kaçırdı. “Davanın doğası gereği bazen böyle durumlar olabilir Didem Hanım. Endişelenmeyin, her şey kontrolüm altında.”

Bu yalan, Selin’i yiyip bitiriyordu. Davanın gidişatını, kendi iç çatışmaları yüzünden riske atmaya başlamıştı. Emre ile olan ilişkisi, artık gizli bir kaçamak olmaktan çıkmış, vicdanını kemiren bir hastalığa dönüşmüştü. Kariyeri, yıllarca ilmek ilmek ördüğü itibarı, her şey tehlikedeydi. Bir karar vermesi gerekiyordu. Ya bu yanlış yoldan dönecek, ya da her şeyi kaybedecekti.

Son duruşmaya iki gün kala, Selin Emre ile son bir kez buluşmak istedi. Gözleri kızarmış, yorgun ve bitkin görünüyordu. “Yapamayız Emre,” dedi. “Bu yanlış. Her şey yanlış. Didem’e ihanet ediyorum, mesleğime ihanet ediyorum. Kendime ihanet ediyorum.”
Emre, Selin’in ellerini avuçlarının içine aldı. “Ama seni seviyorum Selin. Benim için bir şans, yeni bir başlangıçsın sen.”
“Biliyorum,” diye fısıldadı Selin, gözyaşları yanaklarından süzülürken. “Ben de seni seviyorum. Ama bu aşk, bir yıkımın üzerine kurulamaz. Bir yıkımın üzerine inşa edilen hiçbir şey sağlam olmaz.”
Selin, derin bir nefes aldı. “Yarın davadan çekiliyorum Emre. Bahanem, kişisel nedenler olacak. Kariyerim için ağır bir darbe bu, biliyorum. Ama başka çarem yok.”

Emre şaşkındı. “Bunu yapamazsın! Bu benim için de zor bir durum olur. Didem sana güveniyor, sana inanıyor.”
“İşte tam da bu yüzden,” dedi Selin, titreyen bir sesle. “O güvene daha fazla ihanet edemem. Bu ilişkinin bir geleceği olamaz Emre. En azından bu şekilde, bu koşullar altında olamaz.”
Emre’nin yüzündeki hayal kırıklığı ve öfke Selin’in içini dağladı. Ama bu, vermesi gereken bir karardı. Ve kararını vermişti.

Ertesi sabah, Selin ofisine girdiğinde, masasında bekleyen bir zarf buldu. Üzerinde büyük harflerle “ÖNEMLİ” yazıyordu. Zarfı açtığında, içinden çıkan fotoğraflar ve Didem’in avukatının antetli kağıdına yazılmış ihtarnameyle dünyası başına yıkıldı. Fotoğraflarda, Selin ve Emre’nin gizli buluşmaları, el ele tutuşmaları, barda sarılırken çekilmiş kareleri vardı. İhtarname ise, Selin’in müvekkilinin kocasıyla etik dışı ilişki yaşadığı gerekçesiyle, davadan çekilmesinin yetersiz olacağını, hem hukuki hem de etik sorumlulukları nedeniyle Baro’ya şikayet edileceğini ve hakkında suç duyurusunda bulunulacağını belirtiyordu.
Didem, her şeyi biliyordu. Belki de bir süredir şüpheleniyor ve kanıt topluyordu. Selin’in kararı çok geç kalmıştı.

Selin, sandalyeye yığıldı. Gözleri boşluğa takılı kalmıştı. İşte buydu. En büyük korkusu gerçekleşmişti. Kariyeri, itibarını, her şeyini kaybetmişti. Ve tüm bunların nedeni, bir anlık yasak bir tutku, bir anlık dalgınlık, bir anlık kendini kaybetme haliydi. Emre’yi aradı ama telefonu kapalıydı. Belki de o da kendi sorunlarıyla boğuşuyordu, belki de çoktan ailesinin yanına dönmüştü, en azından skandalın büyümemesi için.

Aylar sonra, Selin Yılmaz artık İstanbul’un aranan avukatı değildi. Bürosunu kapatmış, Baro’daki üyeliği askıya alınmıştı. Hukuki süreç devam ediyordu ve sonuç, muhtemelen meslekten men edilmesi olacaktı. Hayatına giren bu yasak aşk, onu her şeyinden etmişti. Evine kapanmış, camdan dışarıya, hareketli İstanbul’a bakıyordu. Şehrin her köşesinde Emre ile yaşadığı anıların hayaletleri dolanıyordu. O anılar, şimdi acı veren birer iğne gibi batıyordu yüreğine.

Bir akşamüzeri, bir kağıda karaladığı sözler, içinde büyüyen boşluğu anlatıyordu: “Bazen en büyük zaferler, en büyük yıkımların ardında gizlenir sanırsın. Ama bazı yıkımlar, sadece yıkımdır. Geriye enkaz kalır. Ve o enkazın altında, bir zamanlar sen olan kişi yatar.”

Selin, elindeki kağıdı buruşturdu. Gözlerini kapatıp, o ilk görüşmeyi hatırladı. Emre’nin gözlerindeki o derin, anlaşılmaz kederi. Belki de o keder, kendi geleceğinin bir aynasıydı. Ve şimdi, o kederin ta kendisi olmuştu. Yasak aşkın bedeli, sadece kalbinde değil, ruhunun her zerresinde bir iz olarak kalacaktı.