Hikayeler

Elif, Esenyurt’taki tek göz odalı kiralık dairesinin penceresinden, gri ve kalabalık şehri izlerken elindeki davetiyeye bir kez daha baktı. Davetiye, parıltılı, lüks bir kağıda basılmıştı ve mürekkep kokusu bile buram buram zenginlik ve başarı kokuyordu. Kız kardeşi Selin’in Kapadokya’da açtığı butik otelin “Grand Opening” partisiydi. Gözlerinde ne bir kıskançlık ne de bir pişmanlık vardı, sadece

Elif’in hayatı, boğazdaki yalısına vuran güneş gibi parlıyordu; kusursuz, pırıl pırıl ve kimsenin erişemeyeceği kadar yüksek. Sabah kahvesini yudumlarken, karşısındaki lacivert sulara dalar, her şeyin bu kadar düzenli ve dingin olduğuna şükrederdi. Yirmi dokuz yaşındaydı, başarılı bir iç mimar, zengin ve karizmatik bir iş adamı olan Cem’le evliydi ve şehrin en prestijli çevresinde kendine sarsılmaz

Elif, Boğaz’a nazır dairesinin geniş penceresinden sızan ilk sabah ışıklarıyla uyandığında, her şeyin yolunda olduğuna dair o tanıdık, sakin inancını hissetti. Yatağın diğer tarafında, Emre’nin düzenli nefes alışverişi, hayatının bir ritimle aktığının sessiz bir kanıtıydı. Dışarıda, İstanbul’un bitmeyen gürültüsü henüz uyanmamış, şehrin silueti sisler içinde, bir ressamın fırçasından çıkmış gibi duruyordu. Elif’in mimarlık ofisi son

Emre’nin telefonu çaldığında, elindeki mimari çizimleri bırakıp ekrana bakmadan açtı. “Buyurun, Emre Erensoy Mimarlık.” Karşıdan gelen ses, yılların pasını taşıyan, tanıdık ama bir o kadar da yabancıydı. “Emre… Ben Ayşe.” Telefon elinde ağırlaştı. Ayşe. O isim, göğsünde on yıllardır gizli kalmış bir sızıyı anında canlandırdı. “Ayşe… Sen miydin? Yıllar oldu…” Kelimeler boğazında düğümlendi. En son

O gün, gökyüzü bile kızıla boyanmış, Balat’ın o daracık, tarih kokan sokaklarına bir felaket perdesi inmişti. Ayşe, Elif’in minicik elini son kez hissettiğinde, henüz üç yaşındaki kızının “Anne!” çığlığı yangının uğultusunda kaybolmuştu. Alevler, ahşap evin her köşesini sararken, Ayşe kendini kızını korumak için siper etmiş, son ana kadar o minicik bedeni göğsüne bastırmıştı. Ancak yangının

Zeynep, otuz dört yaşının o olgun hüznüyle, annesi Elif’in hatırasına sarılıyordu. Cenazenin üzerinden henüz bir hafta geçmişti ve ev, Elif’in yokluğuyla doluydu sanki; sessizliğin her köşesinde onun kokusu, sesi, dokunuşu asılı kalmıştı. Annesi vefat etmeden önceki son konuşmalarında, Zeynep’in eline eski, kadife kaplı küçük bir sandık tutuşturmuş, gözlerinin içine derin derin bakarak, “Bunu sadece sen

Aylin’in hayatı, birçokları için özenilecek bir tabloydu. Otuz sekiz yaşında, başarılı bir mimar, şehrin en gözde semtlerinden birinde, boğaza nazır dairelerinde sevgi dolu kocası Emre ve yedi yaşındaki cıvıl cıvıl kızı Elif’le yaşıyordu. İşinde sağlam bir duruşu, evinde huzuru vardı. Emre, karizmatik ve girişken bir iş insanıydı; dışarıdan bakıldığında her zaman yüzü gülen, hayata pozitif

Mutfaktaki fayanslara dökülen kahve kokusu, evin sessizliğini bastırmaya yetmiyordu. Fincan, az önce elimin kaymasıyla yere düşüp paramparça olmuştu ve her bir cam kırığı, aslında paramparça olan hayatımın bir metaforu gibiydi. Emre, çalışma odasından yükselen kısık telefon sesiyle meşguldü. Son zamanlarda hep meşguldü. Ya işiyle ya da sessizliğiyle. Aramızdaki mesafe, kırılan fincanın parçaları gibi genişliyor, her

Can’ın hayatı, mimari bir çizim gibiydi; kusursuz oranlarda, öngörülebilir ve her detayı titizlikle planlanmış. Sabahları yedi buçukta kalkar, karısı Elif’le kısa bir kahvaltı yapar, küçük Defne’yi okula bırakır ve şehrin kalbindeki ofisine giderdi. Akşamları ise eve dönüş yolu, her moloz yığınının, her sıkışık trafiğin bir sonraki günün tekrarına hazırlık sinyali gibiydi. Yirmi yıldır aynı düzen,

Ahmet Yılmaz, Boğaz manzaralı ofisinin camından İstanbul’a bakarken, şehrin karmaşasında kendi dinginliğini arıyordu. Dışarıdan bakıldığında her şeye sahip, başarılı, saygın bir iş insanıydı. Çelik-iş sektöründeki holdingi, son yıllarda yaptığı dev yatırımlarla adından söz ettirmiş, Forbes dergisi onu sıkça manşetlerine taşımıştı. Karısı Zeynep, zarafeti ve sosyal sorumluluk projelerindeki aktif rolüyle örnek bir eşti. Kızları Defne ise