Hikayeler

Ayşe, cam plazanın yirmi sekizinci katındaki ofisinden, İstanbul’un griye çalan maviliğini seyrederken, her zaman hissettiği o tarifsiz boşluğu omuzlarında taşıyordu. Önündeki masada duran parlak gümüş çerçeveli fotoğraf, annesiyle birlikte çekilmiş eski bir siyah-beyaz kareydi. Babası yoktu o fotoğrafta, hayatında hiç olmamıştı. Ya da öyle olduğuna inanmayı seçmişti. Çocukluğundan kalma, babasının silik yüzünü hatırlatan tek şey,

İstanbul, Fatih’in daracık, tarih kokan sokaklarından birinde, Ayşe’nin atölyesi adını verdiği küçük odası, hayallerinin sığınağıydı. Pencereden sızan akşam güneşi, tozlu tezgâhının üzerindeki parlayan gümüş tellere vuruyor, minik ışık hüzmeleriyle dans ediyordu. Burası, her sabah uyanır uyanmaz koştuğu, gecenin geç saatlerine kadar göz nuru döktüğü, küçücük bir evden hallice, onun mabediydi. Ancak son zamanlarda bu mabedin

Elif, kristal kadehte dönen kırmızı şarabın yakamozuna dalmıştı. Salonun ortasından yükselen neşeli kahkahalar, Can’ın iş arkadaşı Ayşe’nin her zamanki abartılı esprilerinden birine aitti. Kulağına değen bu sesler bile, içinde büyüyen o sessiz boşluğu doldurmaya yetmiyordu. Can, Ayşe’nin hemen yanında, koltuğun ucuna ilişmiş, gülüşüyle ortamı ısıtmaya çalışıyordu. Can iyi bir insandı, fazlasıyla iyi. Ama Elif’in ruhundaki

Elif, kardeşinin gözlerine baktığında, dünyanın en güvenli limanında olduğunu sanırdı; o gözlerin ardında bir fırtınanın demlendiğini bilemeden. Yıllar, Ayşe ile aralarındaki bağı daha da güçlendirmiş, onları anne babalarının ölümünden sonra birbirlerine daha sıkı kenetlemişti. Elif için Ayşe sadece abla değil, aynı zamanda bir sırdaş, bir akıl hocası, bir koruyucuydu. Küçük yaşta kaybettikleri ebeveynlerinin yokluğunu, Ayşe’nin

Evliliklerinin on beşinci yılıydı ve Elif, Emre ile kurduğu hayatın bir romanın en güzel bölümü olduğuna inanıyordu. Şehrin karmaşasından uzak, yeşillikler içindeki müstakil evleri, akıllı ve hayat dolu oğulları Can, ikisinin de başarılı kariyerleri… Her şey, özenle işlenmiş bir tablo gibiydi. Akşam yemekleri, hafta sonu kaçamakları, aile dostlarıyla neşeli buluşmalar… Bu düzenin içinde nadiren beliren

Selim, boğazın pürüzsüz yüzeyine vuran gün batımının ateşiyle kızıla çalan rengini seyrederken, Elif’in omzuna yaslanmış başının ağırlığıyla huzur buldu. Dört hafta sonra evleniyorlardı. Her şey, hayatının bu ana kadar geldiği gibi, kusursuzdu. Başarılı bir mimar, saygın bir iş, modern bir daire ve Elif… Hayallerindeki kadın, hayatının her parçasına anlam katan ışık. Ama o ışık, Selim’in

Elif, İstanbul’un ışıkları altında parıldayan bir hayatın mimarıydı; hem kelimenin tam anlamıyla bir mimar hem de kendi kaderini tuğla tuğla örmüş bir kadın. Boğaz’a nazır, minimalist döşenmiş dairesinin geniş penceresinden, lacivert denizin üzerinde süzülen martıları izlerken, içindeki o tanıdık, hafif ürpertiyi hissetti. Bugün önemli bir gündü. Kocasının, Can’ın, reklam ajansının yeni kampanya lansmanı vardı ve

Zeynep, Kadıköy’deki o dar, nemli sokakta büyüdü, ancak gözleri her zaman Boğaz’ın öteki yakasına, o pırıltılı yalıların siluetine takılırdı. Her sabah 06:00’da kalkan ilk dolmuşu yakalamak zorundaydı, çünkü işi, şehrin en gösterişli plazalarından birindeyeydi ve o plaza, Yaman Eren adında genç, zeki ama ulaşılamaz bir adamın sahibi olduğu yüksek teknolojili bir şirkete ev sahipliği yapıyordu.

Elif, annesi Zeynep’in Fatih’teki o eski, köhne evin tavan arasını boşaltmasına yardım ederken, tozlu bir sandığın en dibinde, sararmış bir tülbente sarılı minicik, örgü bir patik buldu. Patik, zamanın hırpaladığı yün ipliklerinden yapılmış, minik bir elin avucunda kaybolacak kadar küçüktü. Elif’in kaşları, bu gizemli objenin varlığına şaşırarak havalanırken, gözleri otomatik olarak annesine döndü. Zeynep, pencereden

Elif, pencereden dışarı süzülen akşam güneşinin, perdelerin desenini odanın duvarlarına işlemesini izlerken, sanki hayatının her bir köşesine sinmiş olan o hafif hüzün de odaya doluyordu. Eli, masanın üzerindeki çerçevede duran fotoğrafa uzandı. Genç bir Elif ve Zeynep, çocuksu gülüşleriyle kameraya poz veriyordu. Zeynep’in parmakları minik bir oyuncak piyanoya basmış, Elif’in ise elinde eski, yıpranmış bir