Hikayeler

Elif’in elleri, pamuk ipliklerinin monoton ritmiyle dans ediyordu, her bükülmede geleceğe dair bir umut, her düğümde geçmişin yükü saklıydı. Sabahın ilk ışıkları fabrikanın yüksek pencerelerinden sızıp tozlu havayı aydınlattığında, Elif günün geri kalanının da aynı olacağını bilirdi: makinelerin gürültüsü, yağ kokusu ve bitmek bilmeyen tekrarlar. Yirmi yedi yaşındaydı ve hayatının on yılı bu “Demirtaş Tekstil”

Elif, nişan yüzüğünü parmağında her gördüğünde, kalbinin üzerinde ağır, görünmez bir taş hissediyordu. Parlak pırlanta, ailesinin, arkadaşlarının, hatta kendi kendisinin çizdiği mükemmel hayat tablosunun kusursuz bir parçasıydı. Murat’la evlenecekti. Herkes böyle biliyordu, herkes böyle bekliyordu. Çocukluktan beri komşu olan aileler, ortak anılar, her iki tarafın da “iyi çocuk” dediği Murat… Her şey yerli yerindeydi, olması

Ayşe’nin elleri, yirmi yıldır aynı masada dizilen metal parçalarını ezbere bilir, oysa ruhu hep çocukluğundaki boş tuvalin hayaliyle titrerdi. Sabahın köründe çalan o sinir bozucu çalar saat, her gün aynı ritüelin başlangıcıydı; uykudan yeni uyanmış bedenini sürükleyerek mutfağa gitmek, kendine bir bardak demli çay doldurmak ve pencereden, griye çalan bir İstanbul semtine bakmak. Fabrikanın monoton

Elif, kahve fincanını parmaklarının arasında ısıtırken, Demir’in gözlerindeki parıltıyı, evlerinin pencerelerinden sızan ikindi güneşiyle karışan o tanıdık huzuru yakalamaya çalışıyordu. Ama nafile. Son zamanlarda Demir’in gözlerindeki parıltı, daha çok elektriklenme gibiydi; gergin, aceleci, her an patlayacakmış gibi. Oysa üç yıl öncesine kadar her şey farklıydı. Birbirine tutkun, aynı hayallere sahip, parmakla gösterilen bir çifttiler. Demir,

Ayşe’nin hayatı, titizlikle inşa edilmiş bir cam fanusun içindeki narin bir orkide gibiydi: Kusursuz, göz alıcı ve dış dünyaya kapalı. Şehrin en prestijli mimarlık ofislerinden birinin ortağı, zeki ve karizmatik bir iş adamı olan Can’ın eşi, sekiz yaşındaki pırıl pırıl kızı Elif’in annesiydi. Her sabah güneşi, Boğaz’ın lacivert sularına vuran parıltısıyla karşılıyor, her akşam iş

Makine dikişinin ritmik sesi, Ayşe’nin yıllardır içine gömdüğü rüyaların üzerini örten bir ninni gibiydi. Her iğne vuruşu, her kumaşın hışırtısı, eskiden kalma bir melodi gibi beyninde yankılanır, bazen uykusuz gecelerinde tavanı seyrederken, bazen de buharı tüten çay bardağını ellerinde ısıtırken onu geçmişe götürürdü. Bir zamanlar fırçaların tuvalde dans ettiği, renklerin iç dünyasının kapılarını araladığı bir

Elif, o an, elindeki kupanın sıcaklığının bile içindeki buz dağını eritmeyeceğini biliyordu. Pencereden, karın savrulduğu Boğaz’ın hırçın sularına baktı. Her damla, yüreğine damlayan zehir gibiydi. Yıllarca ilmek ilmek ördüğü güven ağı, paramparça olmuş, ayaklarının altındaki zemini kaybetmişti. Bir zamanlar “evim” dediği, anılarıyla dolu bu dairenin duvarları bile şimdi camdan örülmüş birer perdeden farksızdı, arkasındaki çirkin

Ayşe, sabahın erken saatlerinde, henüz güneşi tam olarak içine çekememiş İstanbul’un griliğine inat, ekmek kızartma makinesinin cızırtısını dinliyordu. Her şey, her sabah olduğu gibiydi. Peynir tabağı, ince belli bardakta çay, annesi için hazırladığı ilaçlar… Ancak Ayşe’nin zihni, dışarıdaki sıradanlığın çok ötesinde, karmakarışık renklerin ve biçimlerin hüküm sürdüğü bir tuvaldi. Masadaki çaydanlığın yansımasında gördüğü hafif bulanık

Elif’in hayatına gölge düşmüştü, parlak ama bir o kadar da içten içe solan bir resme benziyordu her şey. Dışarıdan bakıldığında kusursuzdu tablo: Eşi Can, iyi bir koca, başarılı bir mühendis; geniş, şehir merkezine yakın bir daire; bankadaki düzenli birikimler; hafta sonu aile yemekleri. Her şey olması gerektiği gibiydi, hatta daha bile iyiydi. Ama Elif, aynaya

Eda, fırının sıcak buharı yüzünü okşarken gülümsedi. Burası, “Eda’nın Tatlı Atölyesi,” onun dünyasıydı. Vanilya kokusu, taze pişmiş kurabiyelerin çıtırtısı ve her köşede kendini belli eden özen… Bu atölye, onun tutkusunun, hayallerinin somutlaşmış haliydi. Ancak son beş yıldır, bu tatlı dünyanın üzerinde sürekli asılı duran acı bir lezzet vardı: annelik özlemi. Emre, hayatının aşkı, başarılı bir