Kırık Ayçiçeği

Aslı, mutfak camından içeri süzülen sabah güneşini her zamankinden daha buruk bir gülümsemeyle karşıladı. On yıldır evli olduğu Murat’la, dört yıldır tüp bebek tedavisi görüyordu. Her aybaşı, umutlarının bir kez daha boynunun büküldüğünü görmekten yorulmuştu. Yatağın ucunda, Murat’ın dünkü toplantıdan kalma gömleğinin cebinden düşen ultrason görüntüsü, minicik bir kese, henüz oluşmamış bir hayatı müjdeler gibiydi. Ama bu onlara ait değildi. O, sonuncu negatif testini hatırlatıp, gözlerinin dolmasına engel olamadı. Bu sefer de olmamıştı. Doktorlar artık yorulmuştu, kendileri de öyle.

Murat, Aslı’nın en büyük destekçisi, sırtını dayadığı dağ gibiydi. En azından Aslı öyle sanırdı. Bu zorlu süreçte el ele tutuşmuş, her başarısız denemede birbirlerinin gözlerinin içine bakıp “Bir dahaki sefere,” demişlerdi. Murat, son zamanlarda biraz daha içine kapanık, telefonunu elinden düşürmeyen biri haline gelmişti. “Yeni bir proje üzerinde çalışıyorum hayatım, sana sürpriz olacak,” diyordu her seferinde. Aslı, onun bu yoğunluğunu ve gizemini, kendi hayallerini gerçekleştirmek için gösterdiği çabaya yoruyordu. Belki de bir gün o beklenen sürpriz, onların evlat sahibi olma hayalini gerçeğe dönüştürecekti. Belki de bir ev, daha büyük bir ev, içinde kocaman bir çocuk odası… Aklına gelen tüm ihtimaller, tükenen umuduna yeni birer damla su serpiyordu.

Aslı’nın hayatındaki diğer önemli direk ise çocukluk arkadaşı Deniz’di. Kreşten üniversiteye, ardından aynı şehirde yaşamaya kadar her anlarını paylaşmışlardı. Deniz, Aslı’nın tüp bebek maceralarındaki en sadık dinleyicisi, omuzlarından tutup “Asla pes etme, olacak,” diyen sesiydi. Başarılı bir mimar olan Deniz, modern, şık ve kendine güvenli duruşuyla Aslı’ya hep ilham vermişti. Üçü, yani Aslı, Murat ve Deniz, neredeyse bir aile gibiydiler. Hafta sonu yemekleri, film geceleri, hatta bazen kısa tatiller… Her şey olması gerektiği gibiydi, mükemmel bir üçlüydüler. Ya da Aslı öyle zannediyordu.

Bir akşam, Murat duş alırken, Aslı yatağı topluyordu. Yastığın kenarına sıkışmış, gümüş rengi, zarif bir zincir gözüne çarptı. Zincirin ucunda, usta bir elin işlediği belli olan, ayçiçeği motifli, eski bir madalyon duruyordu. Madalyonun kapağı kapalıydı ve sanki içinde bir sır saklıyordu. Aslı böyle bir takıyı Murat’ta daha önce hiç görmemişti. Kendi zevki de değildi, Murat’ın ona aldığı takılar daha modern ve gösterişli olurdu. Bu, daha naif, daha özel bir parçaydı.

“Bu ne, Murat?” diye sordu, madalyonu elinde çevirerek.

Murat, banyodan bornozuyla çıktı, sesi biraz telaşlıydı. “Aaa, o mu? Bir arkadaşımın siparişiydi. Özel bir işi varmış, rica etti, ben de teslim ettim. Herhalde cebimde kalmış, unuttum.”

Aslı gümüş madalyonu ona uzattı. “Çok güzelmiş. Kim için?”

Murat, madalyonu hızla alıp komodinin çekmecesine koydu. “Boş ver hayatım, önemli değil. Hadi geç oldu, yatalım artık.”

Aslı’nın içinde ufak bir kuşku kıpırdadı. Murat, genellikle eşyalarını bu kadar saklamazdı. Ayrıca “önemli değil” demesi de tuhaftı. Bir arkadaşın özel siparişi olan bir takı neden bu kadar aceleyle saklansın ki? Belki de yeni projesinin bir parçasıydı. Belki de bir hediye dükkanı açıyordu. Aslı, mantıklı bir açıklama bulmaya çalıştı, ama kalbindeki minik kuşku bir türlü dinmiyordu. O gece yatağa uzandığında, madalyonun ayçiçeği motifi zihninde dönüp durdu. Bir anlığına, bu motifi daha önce bir yerde gördüğünü düşündü, ama nerede olduğunu bir türlü hatırlayamadı.

Sonraki haftalar, Aslı’nın dikkatini Murat’ın üzerine daha fazla yoğunlaştırdı. Telefonu sürekli yanındaydı, mesajlaşırken ekranını çeviriyor, gece uyumadan önce kontrol edip kilitliyordu. Banyoya veya mutfağa gittiğinde bile telefonunu yanına alıyordu. Eskiden böyle değildi. Aslı, “Hayatım, bir sorun mu var?” diye sorduğunda, Murat hep aynı cevabı veriyordu: “Her şey yolunda, sadece proje çok yoğun. Merak etme, yakında her şey bitecek ve sana müjdelerim olacak.”

Aslı, onun iyi niyetli olmasını umuyordu, ama içinde bir şeyler çatırdamaya başlamıştı. Sanki bir duvar örülüyordu aralarına, görünmez ama hissedilir bir duvar.

Bir cumartesi akşamı, Aslı ve Murat, Deniz’in yeni aldığı bahçeli eve mangala davetliydi. Deniz, o her zamanki neşesi ve enerjisiyle kapıda onları karşıladı. Aslı, Deniz’in boynunda parlayan gümüş bir takı gördüğünde nefesi kesildi. O gümüş madalyon… Ayçiçeği motifli, tıpatıp aynı olan madalyon.

Aslı’nın dünya başından aşağı yıkıldı. Kalbi göğsünü sıkıştıran bir el tarafından ezilmiş gibiydi. Gözleri, farkında olmadan madalyona kenetlendi. Deniz, Aslı’nın bakışlarını fark etti.

“Aa, yeni takın mı, çok güzelmiş Deniz,” dedi Aslı, sesi titrememeye çalışarak. Yüzüne sahte bir gülümseme yerleştirdi.

Deniz, elini madalyona götürdü. “Evet, çok severek takıyorum. Murat sağ olsun, bana doğum günü hediyesi olarak aldı.”

Aslı, o an dünyanın durduğunu hissetti. Beyninde şimşekler çaktı. Murat’ın “bir arkadaşın siparişiydi” sözleri, komodinin çekmecesine aceleyle koyuşu, “önemli değil” deyişi… Hepsi zihnine üşüştü. Bu bir sipariş değildi, bir hediyeydi. Ve bu hediye, en yakın arkadaşı Deniz’e aitti. Doğum günü hediyesi mi? Deniz’in doğum günü altı ay önceydi.

Aslı, sanki bir film izliyormuş gibi, tüm vücudunun uyuştuğunu hissetti. Gülümsedi, bir şeyler geveledi, ama duyduğu tek şey kendi kalbinin patlarcasına atan sesiydi. Murat’a baktı. Murat, rahatlamış bir ifadeyle Deniz’le şakalaşıyordu. Aslı’nın gözlerine değen bakışında, en ufak bir suçluluk belirtisi yoktu. Sanki her şey yolundaymış gibi.

O gece mangalda yemek boğazından geçmedi. Aslı’nın aklında sadece iki soru vardı: Neden? Ve ne zamandan beri?

Eve döndüklerinde, Aslı’nın kafasında fırtınalar kopuyordu. Uyuyamadı. Sabah olmasını, her şeyi açıklığa kavuşturmasını bekledi. Ama sonra durdu. Doğrudan bir yüzleşme? Ne işe yarayacaktı ki? Murat yalan söyleyecekti, Deniz de muhtemelen inkar edecekti. Daha fazla kanıta ihtiyacı vardı.

Ertesi gün, Murat işe gittikten sonra Aslı’nın eli, onun komodinin çekmecesine uzandı. Murat’ın “önemli değil” dediği yerde, madalyon yoktu. Ama çekmecenin en dibinde, eski bir not defterinin arasına sıkıştırılmış, bir kuyumcu faturasının fotokopisi vardı. Faturada madalyonun tanımı, fiyatı ve en önemlisi, alıcı kısmında Murat’ın adı yazılıydı. Tarih, Deniz’in doğum gününden bir ay sonrasına denk geliyordu. Ve faturanın üzerinde, Deniz’e ait olduğu anlaşılan, zarif bir not vardı: “Geç kalmış bir hediye için özür dilerim. Sonsuz teşekkürler.” Teşekkürler mi? Ne için?

Aslı’nın beyninde tüm parçalar bir araya geliyordu. Ama bir yanı hala direniyordu. Belki bir yanlış anlama vardı? Belki Deniz’in evlat edinme sürecinde ona yardım etmişti Murat, Aslı’dan habersiz? Belki de gerçekten bir sırrı vardı ve bu sır, Aslı’nın iyiliği içindi?

Telefonuna uzandı. Murat’ın telefonu. Daha önce hiç karıştırmamıştı. Ama şimdi yapmalıydı. Şifresini biliyordu. İçindeki tereddüte rağmen, parmakları şifreyi girdi. Mesajlara girdi. Deniz’le olan konuşmalarına baktı. En üstteki mesaj, birkaç gün öncesine aitti.

Deniz: “Murat’ım, bu akşam Aslı’ya bahsetmedin değil mi? Çok gerginim.”
Murat: “Hayır canım, her şey yolunda. Sakın merak etme. Her zamanki gibi davran. O zaten son denemelerden dolayı bunalımda.”
Deniz: “Ya madalyon? O konuda bir şey dedi mi?”
Murat: “Hayır, fark etmedi bile. Merak etme, sen de dikkat et.”
Deniz: “Seni seviyorum.”
Murat: “Ben de seni seviyorum.”

Aslı’nın elleri titremeye başladı. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu, ama artık bu bir keder yaşından çok, bir öfke ve hayal kırıklığı yaşıydı. Sevdiği adam ve en yakın arkadaşı… Ona nasıl yaparlardı bunu? Onlar, Aslı’nın sırtını dayadığı iki sütundu. Şimdi bu sütunlar çürümüş, altından çiyanlar çıkmıştı. “O zaten son denemelerden dolayı bunalımda.” Bu cümle, içindeki son umut kırıntılarını da paramparça etti. Kendisi çocuk sahibi olmak için mücadele ederken, onlar arkasından böyle mi konuşuyorlardı?

Murat’ın işten gelmesini bekledi. Saatin tik takları, odadaki sessizliği daha da boğucu hale getiriyordu. Akşam yediye doğru kapı çaldı. Murat, her zamanki gibi neşeli bir ses tonuyla “Geldim hayatım!” diye bağırdı. Aslı, mutfakta, masayı kuruyordu. Elinde Murat’ın kuyumcu faturası ve telefonundaki mesajlaşmanın ekran görüntüsüyle, sanki kalbi tamamen buz kesmiş gibiydi.

Murat mutfağa girdi, Aslı’nın yüzündeki ifadeyi görünce duraksadı. “Aslı? Bir sorun mu var?”

Aslı, elindeki kağıtları masaya bıraktı. Ses tonu buz gibiydi. “Sorun mu var? Evet, Murat. Hem de kocaman bir sorun var.”

Murat’ın gözleri faturaya takıldı, ardından Aslı’nın elindeki telefona. Yüzündeki kan çekildi. “Aslı, bu… Bu bir yanlış anlaşılma.”

“Yanlış anlaşılma mı?” Aslı’nın sesi yükseldi. “Ayçiçeği madalyon, ‘seni seviyorum’ mesajları, Deniz’in boynundaki o kolye… Bunların hepsi mi yanlış anlaşılma Murat? Ben mi hayal görüyorum?”

Murat, bir anlığına kekeledi, gözlerini kaçırdı. “Aslı, lütfen sakin ol. Sana her şeyi açıklayabilirim.”

“Açıklayacak hiçbir şeyin yok,” dedi Aslı, gözyaşları yanaklarından süzülürken. “Benim en yakın arkadaşım, sen de benim on yıldır evli olduğum kocam. Bana bunu nasıl yaparsınız? Benim bir çocuk sahibi olmak için mücadele ettiğim, her gece yastığıma gözyaşı döktüğüm günlerde, siz arkamdan… Siz ne yaptınız?”

Murat, çaresizce, ellerini uzattı. “Aslı, lütfen dinle. Bu… Bu karmaşık bir durum. Pişmanım. Çok pişmanım.”

“Pişmanlık mı?” Aslı acı bir şekilde gülümsedi. “Pişmanlığın bedeli ne, Murat? Benim kırılan kalbim mi? Benim paramparça olan güvenim mi? Yıllarca kurduğumuz hayaller mi?”

Aslı, masadaki ayçiçeği desenli peçeteyi alıp avucunun içinde sıktı. O ayçiçeği, bir zamanlar hayatlarındaki neşeyi, umudu simgeliyordu. Şimdi ise sadece kırılmış bir güvenin sembolüydü.

“Benim çocukluk arkadaşım Deniz, bana ‘abla’ dediği günlerden beri yanımda olan Deniz. Ve sen… Benim her şeyim olduğunu sandığım sen.” Aslı’nın sesi sonlara doğru fısıltıya dönüştü. “Siz ikiniz… Benim en büyük kırıklığımsınız. Artık sana da, Deniz’e de güvenemem. Hiçbir şeye, hiçbir söze inanmam.”

Murat, çaresizce Aslı’ya yaklaştı, ama Aslı bir adım geri çekildi. Aralarındaki mesafe, artık sadece fiziksel değildi. Yılların birikimiyle örülmüş, görünmez ama aşılamaz bir uçurum oluşmuştu.

Aslı, o gece valizini hazırladı. Murat’ın yalvarışları, pişmanlık sözleri, gözyaşları… Hiçbirinin önemi yoktu. Kırılan güven, tamir edilemez bir aynanın parçaları gibi dağılmıştı. Ayçiçeği madalyon, bir ihanetin sessiz tanığı olarak kalmıştı. Belki bir gün, zaman her şeyin ilacı olurdu. Ama Aslı, o günün ne zaman geleceğini bilmiyordu. Bildiği tek şey, bir daha asla aynı olamayacağıydı. O evden çıkarken, kapının eşiğinde durdu, arkasına bakmadan, bir zamanlar ait olduğu bu hayatı geride bıraktı. Ayçiçekleri, artık onun için neşenin değil, kırık kalbin sembolüydü.