Hikayeler

Telefon, Elif’in sessiz evinde, uzun süredir çalmayan bir çan gibi ürkütücü bir yankıyla yankılandı. Akşam yemeği için sadece kendisi için hazırladığı tek kişilik omletin buharı tencereden tırmanırken, mutfağın loş ışığı altında oturan Elif, tereddütle uzandı ahizeye. Bilinmeyen bir numaraydı. Normalde açmazdı ama o an içinden bir ses, garip bir endişe fısıldadı kulağına. “Buyurun?” dedi, sesi

Ege’nin dünyası, Defne’nin kahkahalarıyla kuruluydu; o kahkahalar, şimdi bir enkazın altında kalmış gibiydi. Beş yıllık evlilikleri, her ikisinin de titizlikle ördüğü, sevgiyle suladığı bir bahçe gibiydi. Ege, bir mimar olarak düzeni, sağlam temelleri severdi. Defne ise bir grafik tasarımcıydı; renkli, spontane ama aynı zamanda Ege’nin dünyasına o dengeyi getiren bir ruh. Şimdi bu bahçe, görünmez

Betonun acı kokusu, Emre’nin burnunun direğini sızlatıyor, sanki tüm şehrin boğucu gerçekliği, ciğerlerine doluyordu. Elindeki çizimler, tozlu parmak uçlarında ezik büzük dururken, bakışları şehrin silüetinde asılı kalmıştı. İstanbul, zenginliğiyle yoksulluğu aynı arazide, aynı gökyüzünün altında ama tamamen farklı dünyalarda yaşatan o devasa metropol, Emre için hem bir umut hem de bir engeldi. Şişli’deki bir inşaatta,

Elif’in parmağındaki pırlanta yüzük, masanın cilalı ceviz yüzeyinde parıldıyordu. Toplantı salonunun panoramik camlarından görünen İstanbul silueti, adeta kendi yükselişinin bir simgesi gibiydi. Otuz sekiz yaşındaydı, şehrin en prestijli mimarlık ofislerinden birinin ortağıydı, başarılı projeleriyle adından söz ettiriyordu. Akşam yemeğinde onu bekleyen, mimarlık camiasında kendisi gibi saygın bir yer edinmiş sevgili kocası Emre ve altı yaşındaki

Elif’in parmak uçları, soğuk camın üzerinden geçip hayallerinin dış hattını çizdi. Vitrindeki “SATILIK” ilanı, üzerinde hafif bir yağmur lekesiyle ışıldıyor, içerideki cumbalı pencereden süzülen soluk sarı ışık, Elif’in yıllardır gözünde canlandırdığı o sıcak evi aydınlatıyordu. Küçük, taş bir evdi burası, şehir merkezine biraz uzak ama Elif’in seramik atölyesi için ideal bir bahçesi vardı. Bahçesinde kocaman

Elif, bahçedeki salıncağa oturmuş, yağmur sonrası toprağın kokusunu içine çekerken, hayatının hangi anda bu kadar renksizleştiğini düşünüyordu. On iki yıldır evliydi Murat’la. Dışarıdan bakıldığında her şeyleri vardı: şirin bir ev, küçük bir araba, düzenli bir iş ve iki sağlıklı çocuk. Ama Elif’in içinde, yıllardır dinmeyen, tarifsiz bir boşluk büyüyordu. Murat iyi bir adamdı; çalışkan, dürüst,

Masa lambasının sarı ışığı, Emre Sancak’ın alnındaki ince çizgileri daha belirgin hale getiriyordu. Saat gece yarısını çoktan geçmiş, eşi Elif ve kızı Defne uykuya dalalı saatler olmuştu. Emre’nin zihni ise, masanın üzerindeki teknik çizimlerden çok uzakta, geçmişin loş koridorlarında dolaşıyordu. Parmağındaki alyans, ışıkta parlıyor, kusursuz evliliğinin, imrenilen kariyerinin ve pırıl pırıl yaşamının adeta bir sembolü

Onur’un lüks ofisinin camından, İstanbul’un griye çalan, sisli gökyüzüne bakarken bile içinde dinmeyen, kemirgen bir sızı vardı. Banka hesabındaki rakamlar baş döndürücüydü, ülkenin en büyük inşaat firmalarından birinin üst düzey yöneticisiydi, adı iş dünyasında saygıyla anılıyordu. Ama her gece, soğuk ve boş yatağına uzandığında, bu başarıların bir zamanlar sahip olduğu tek gerçek değere mal olduğunu

Ayhan, her şeyini kaybettiği o gün, aynadaki yansımasına bir yabancı gibi bakıyordu. Bir zamanlar parlayan, hırs dolu gözleri şimdi donuk ve boştu. Etrafını saran lüks daire, boğaz manzarası, son model arabalar… Hepsi birer hayalden ibaretti artık. Şirketi batmış, ortakları sırra kadem basmış, karısı Elif ve küçük kızı Defne ise yıllar önce onu terk etmişti. Elif,

Elif’in kusursuz sandığı hayatı, yağmurlu bir akşamın loşluğunda, tanıdık bir siluetin gölgesinde çatlamaya başladı. Otuz sekiz yaşındaydı, başarılı bir mimar, güzel bir eş ve on yaşında pırıl pırıl bir kız çocuğu annesiydi. Can ile evliliği, mesleki kariyeri gibi, ilmek ilmek örülmüş, üzerine titrenmişti. Evleri, bir derginin sayfalarından fırlamış gibi düzenli, bahçeleri özenle bakılmıştı. Her şey