Bir Çığlık Sustu Boğazımda

Elif, bahçedeki salıncağa oturmuş, yağmur sonrası toprağın kokusunu içine çekerken, hayatının hangi anda bu kadar renksizleştiğini düşünüyordu. On iki yıldır evliydi Murat’la. Dışarıdan bakıldığında her şeyleri vardı: şirin bir ev, küçük bir araba, düzenli bir iş ve iki sağlıklı çocuk. Ama Elif’in içinde, yıllardır dinmeyen, tarifsiz bir boşluk büyüyordu. Murat iyi bir adamdı; çalışkan, dürüst, çocuklarına düşkün. Ancak Elif’in ruhuna dokunmayı, onunla derin bir bağlantı kurmayı hiç başaramamıştı. Belki de denememişti bile. Hayatları bir rutinden ibaretti; sabah kahvaltısı, iş, akşam yemeği, televizyon, uyku. Arada bir aile ziyaretleri, bayramlar. Ne tutku, ne heyecan, ne de o ilk günlerdeki gibi içten bir sohbet kalmıştı geriye.

Kapının çalmasıyla düşüncelerinden sıyrıldı. Hakan’dı gelen, Murat’ın ağabeyi. Geniş omuzlu, güleç yüzlü, bakışları her zaman bir şeyleri anlar gibi bakan Hakan. Elif’in içini anlamsız bir telaş sardı. Hakan her zaman ailenin en sevilen üyelerinden biri olmuştu; esprili, zeki ve her zaman doğru kararlar veren. Ama son birkaç aydır, Elif için bambaşka bir anlam kazanmaya başlamıştı.

“Murat yok mu Elif?” dedi Hakan, kapıda tebessümle dururken. Üzerindeki açık renk gömlek, buğday tenine çok yakışıyordu.
“Hayır, henüz gelmedi,” diye yanıtladı Elif, sesindeki titremeyi bastırmaya çalışarak. “Buyur, geç içeri. Sana bir kahve yapayım mı?”
Hakan içeri geçti, etrafa göz gezdirirken. “Yok, sağ ol yenge. Sadece bir şeye bakacaktım Murat’la ilgili, yarın hallederim.”
Kapıya yöneldi, ama o an Elif’in gözleri Hakan’ın omzundaki küçük yırtığa takıldı. “Dur, Hakan. Gömleğin yırtılmış. İstersen hemen dikebilirim.”
Hakan duraksadı, şaşkınlıkla baktı yırtığa. “Ah, hiç fark etmedim. Zahmet etme yenge.”
“Ne zahmeti,” dedi Elif, elini uzatıp kolundan tutarak. Tenlerinin kısacık teması, Elif’in bedeninde garip bir elektriklenme yarattı. “Gir içeri, hemen hallederim.”

Elif dikiş kutusunu alırken, Hakan salondaki koltuğa oturdu. Hava kararmaya başlamıştı ve içeride hafif bir karanlık vardı.
“Nasıl gidiyor hayat Elif?” diye sordu Hakan, her zamanki samimi tavrıyla. Ama bu sefer, sanki sorunun altında daha derin bir anlam gizliydi.
Elif dikiş makinesiyle uğraşırken mırıldandı. “Aynı işte, koşturmaca… Çocuklar, ev… Ne olsun ki?”
“Bazen insan kendini kaybediyor bu koşturmacada, değil mi?” Hakan’ın sesi yumuşaktı, anlayış doluydu. “Sanki bir şeyler eksik kalıyor, hep bir yanımız yarım.”
Elif duraksadı. Hakan’ın bu sözleri, tam da kendi iç dünyasını anlatıyordu. Kimseye açmadığı, hatta kendine bile itiraf edemediği boşluğu, Hakan tek bir cümleyle özetlemişti. İğne parmağını acıttı. “Evet,” dedi fısıltıyla, “bazen öyle oluyor.”

Hakan sessizce Elif’i izledi. Elif, bu bakışın ağırlığını omuzlarında hissediyordu. Bu bakış, Murat’ın kendisine baktığı bakışlardan çok farklıydı. Onda bir şefkat, bir anlayış ve en önemlisi, bir fark ediş vardı. sanki Hakan, Elif’in sadece dışını değil, ruhunun en derin köşelerini de görebiliyordu.

O günden sonra Hakan’ın gelişleri sıklaştı. Bazen iş bahanesiyle, bazen çocukları görme bahanesiyle. Ama Elif biliyordu, gelmesinin tek nedeni buydu. Onların arasında, görünmez bir bağ oluşmaya başlamıştı. Konuşmaları derinleşiyor, birbirlerine daha çok açılıyorlardı. Hakan, Elif’in hayallerini, kitaplarını, en sevdiği şarkıları biliyordu artık. Onunla konuşurken Elif, yıllardır hissetmediği bir canlılık, bir neşe duyuyordu. Sanki kalbindeki buzlar çözülüyor, donmuş nehirler yeniden akmaya başlıyordu.

Bir akşam, çocuklar uyuduktan sonra, Murat geç saatlere kadar bir arkadaşıyla kalacağını söyledi. Elif yalnız kalmıştı evde. Pencereden dışarı bakarken, telefonuna Hakan’dan bir mesaj geldi: “Uyudun mu yenge? Bir kahve içebilir miyiz?” Elif’in kalbi hızla çarpmaya başladı. Bu kadar cesur olmamıştı Hakan daha önce. Eli titreyerek yanıtladı: “Gel.”

Hakan, yirmi dakika sonra kapıdaydı. İçeri girdiğinde, ikisi de birbirine uzun uzun baktı. Sözcükler gereksizdi. Sanki havada asılı kalan tüm o gizli duygular, o an ete kemiğe bürünmüş, gözleriyle konuşuyorlardı. Hakan, Elif’in karşısına oturdu, ama bu sefer aralarındaki mesafe uzay gibiydi.
“Elif,” dedi Hakan, sesi boğuktu. “Böyle yapmamız yanlış. Bu… bu hepimizi yakar.”
Elif’in gözleri doldu. “Biliyorum,” dedi, sesi zar zor çıkıyordu. “Ama ben ne yapacağım Hakan? Ben nefes alamıyorum artık.”
Hakan ayağa kalktı, pencereye doğru yürüdü. “Ben de… Ben de seni her gördüğümde kendimi kaybetmekten korkuyorum. Kardeşimi aldatmak… En büyük günah bu benim için.”
Elif de kalktı, arkasından gitti. “Peki ya kalbimin sana kayması? Bu bir günah mı?”
Hakan döndü, Elif’in gözlerine baktı. O an, tüm duvarlar yıkıldı. Hakan’ın elleri Elif’in yanaklarına uzandı, parmakları titriyordu. Elif’in gözleri kapandı. O an, sanki dünya durdu. Dudakları birbirine yaklaştı, ama tam birleşmeden Hakan bir an duraksadı. Gözlerini açtı Elif. Hakan’ın gözleri acı doluydu, vicdan azabı ve aşk arasında sıkışmış bir ruhun çığlığı vardı bakışlarında.
Hakan, ellerini Elif’in yanaklarından yavaşça çekti, sanki elini ateşe değdirmiş gibi. “Yapamam,” dedi, sesi titreyerek. “Kardeşime bunu yapamam. Sana bunu yapamam. Bize bunu yapamam.”
Sonra arkasını döndü ve kapıya yöneldi. Elif’in gözleri doldu, boğazında bir yumru vardı. “Hakan!” diye fısıldadı.
Hakan duraksadı, ama dönmedi. “Elif,” dedi, sesi öylesine ağırdı ki, sanki her kelimesi ruhundan kopuyordu, “bu hatayı yapmayalım. Ne sen, ne ben, ne Murat, ne de çocuklar bunu kaldırabilir.”
Kapıyı açtı ve çıktı. Elif öylece kalakaldı. Kalbinde bir yer, paramparça olmuştu.

Ertesi gün, Murat’ın ailesiyle birlikte pazar kahvaltısı için Hakan’ın evine gitmişlerdi. Herkes neşeliydi, çocukların sesleri evin her köşesinde yankılanıyordu. Ama Elif’le Hakan arasında sessiz, görünmez bir gerilim vardı. Bakışları ara sıra kesişiyor, sonra hızla başka yöne çevriliyorlardı. sanki dün gece hiçbir şey olmamış gibi davranıyorlardı, ama ikisi de dün gecenin ağırlığını omuzlarında taşıyordu.

Kahvaltı sırasında, Hakan’ın annesi Necla Teyze, birden konuyu Hakan’a getirdi. “Hakanım,” dedi, yüzünde gururlu bir gülümsemeyle, “hayırlı bir haberimiz var. Hakan’a Ankara’dan çok iyi bir iş teklifi geldi. Genel müdürlük pozisyonuymuş. Haftaya başlıyor, taşınacak.”
Elif’in elindeki çatal tabağına düştü, metalin sesi masadaki neşeyi böldü. Herkes şaşkınlıkla Elif’e baktı. Murat endişeyle sordu, “İyi misin Elif? Ne oldu?”
Elif gülümsedi, zoraki bir gülümseme. “İyiyim, iyiyim. Sadece şaşırdım. Hakan’ın Ankara’ya gideceğini bilmiyordum.”
Hakan’ın gözleri, masanın karşısından Elif’in gözlerini buldu. Bakışlarında bir vedalaşma, bir kabulleniş vardı. Bir kaçış, bir kendini feda ediş. Elif o an anladı. Hakan, dün geceki kararı almıştı. Kendini ve onları korumak için, ailesi için, Murat için, onlardan uzaklaşmayı seçmişti. Bu, Hakan’ın aşkına duyduğu en büyük saygı ve aynı zamanda en büyük ihanetinin bedeliydi.

Hakan Ankara’ya gitti. Aradan aylar geçti. Aile toplantılarında ondan bahsediliyor, ara sıra fotoğraf yolluyordu. Herkes onun kariyer basamaklarını hızla tırmanmasına seviniyordu. Ama Elif için Hakan’ın yokluğu, her geçen gün daha da ağır basan bir boşluğa dönüşmüştü.

Bir akşam, yine çocukları uyuttuktan sonra salonda tek başına oturuyordu Elif. Kucağında okumayı bitiremediği bir kitap vardı. Murat çoktan televizyonun karşısında uyuyakalmıştı. Elif’in gözleri camdan dışarı kaydı, yağmur damlaları pencereye vuruyordu. Dışarıda ne kadar fırtına varsa, Elif’in içinde de o kadar fırtına vardı.

Telefonuna gelen mesaj sesiyle irkildi. Bilmediği bir numaraydı. Açtı. Mesajda tek bir cümle yazıyordu: “Elif, nasılsın?”
Kalbi yerinden fırlayacak gibi oldu. Gözleri doldu, titreyen parmaklarıyla mesajı sildi. Numarayı engelledi.

Elif, hayatının o sessiz fırtınasında, artık biliyordu. Hakan gitmişti, ama ondan geriye kalan boşluk, hiçbir zaman dolmayacaktı. O yasak aşk, ikisinin de hayatını sonsuza dek değiştirmişti. Belki de en büyük dram, hiç yaşanmayan, ama kalplerde derin bir yara bırakan aşklardı. Bir çığlık sustu boğazında Elif’in, bir daha asla duyulmayacak, yalnızca kendi içinde yankılanacak bir çığlık. Ve o çığlık, Elif’i sonsuza dek esir alacaktı. Murat’ın horultusu, salonda yankılanmaya devam ediyordu. Yağmur şiddetini artırmıştı. Elif kucağındaki kitabı kapattı ve yavaşça gözlerini yumdu. Gözlerinin önünde Hakan’ın acı dolu, vedalaşan bakışları belirdi. O bakış, onun için hem lanet hem de sonsuz bir miras olacaktı. Hayatına devam edecekti, ama artık eskisi gibi olamayacağını biliyordu. Yasak olan, bazen en güçlü olanıydı ve kalp, mantığa her zaman mağlup olmuyordu.