Gömülü Kahkahalar

Ege’nin dünyası, Defne’nin kahkahalarıyla kuruluydu; o kahkahalar, şimdi bir enkazın altında kalmış gibiydi. Beş yıllık evlilikleri, her ikisinin de titizlikle ördüğü, sevgiyle suladığı bir bahçe gibiydi. Ege, bir mimar olarak düzeni, sağlam temelleri severdi. Defne ise bir grafik tasarımcıydı; renkli, spontane ama aynı zamanda Ege’nin dünyasına o dengeyi getiren bir ruh. Şimdi bu bahçe, görünmez bir el tarafından kazılmış, kökleri dışarı fırlamış, çiçeği toprağa gömülmüş gibiydi.

Her şey, Defne’nin ailesinin Anadolu’daki eski evini boşaltmaya karar verdikleri o yaz başında başlamıştı. Uzun zamandır atıl duran, Defne’nin çocukluğunun ve gençliğinin geçtiği o ev, şimdi onların yeni hayatları için bir başlangıç noktası olacaktı. Ege ve Defne, bir süredir çocuk sahibi olmaya çalışıyorlardı ve doktorlar, bu konuda umut vericiydi. Defne’nin eski odasındaki eşyaları ayıklamak, yeni bebek odaları için yer açmak demekti. Ege, bu fikre bayılıyordu. Defne’nin çocukluğunu daha yakından tanımak, onun geçmişine dokunmak, onların geleceğini daha da sağlamlaştıracaktı sanki.

Defne, eski eşyaların tozlu anıları arasında kaybolmuş, gülerek Ege’ye okul kupalarını, ilk resimlerini gösteriyordu. Ege, bu anları gözlemlemekten keyif alıyordu. Bir an, dolabın en arkasında, unutulmuş bir köşede duran ahşap bir sandık dikkatini çekti. Üzerinde örümcek ağları ve kalın bir toz tabakası vardı.
“Bu ne?” diye sordu Ege, sandığı yere indirirken.
Defne dönüp baktı. Yüzündeki gülümseme bir an soldu, sanki o sandığın varlığını unutmuş gibiydi. “Ah, o… Bilmem ki, herhalde annemlerin eski eşyalarından biri.” Sesi biraz gergindi.
“Bir bakalım mı? Belki içinde ilginç bir şey vardır,” dedi Ege, heyecanla.
Defne omuz silkti. “Çok eski ve boş bir şeydir muhtemelen, boşver.”

Ama Ege meraklanmıştı. Kapak menteşeleri paslanmıştı, zorlukla açtı. İçinde, birkaç eski dergi, bir yün yumak ve en dipte, küçük, kadife bir kesenin durduğunu gördü. Keseyi çıkardı. Elinde hissettiği ağırlık, içindekinin değerli bir şey olduğunu fısıldıyordu. Keseyi açtı. İçinden çıkan şey, kalbinin ritmini bir an için durdurdu.

Soluk, küçük bir gümüş madalyondu. Üzeri kararmış, zinciri kopuktu. Ege madalyonu açtı. Bir tarafında, minik, solmuş bir bebek fotoğrafı. Gözleri iri, tombul yanaklı, hüzünlü bakışlı bir bebek. Diğer tarafında ise küçük, kurutulmuş bir çiçeğin kalıntıları vardı. Fotoğrafı kimse tanıyamazdı, ama Ege’nin içini anlamsız bir sıkıntı kapladı. Bu bebek kimdi? Defne’nin çocukluk fotoğrafı değildi, emindi. “Bu da ne?” diye fısıldadı kendi kendine.

Defne’ye uzattı madalyonu. Defne’nin yüzü bembeyaz oldu. Gözlerinde daha önce hiç görmediği bir panik parıltısı belirdi. Madalyonu hızla alıp elinden, “Önemsiz bir şey, herhalde annemin eski takılarından,” diyerek sandığın dibine geri attı. Sonra hızla kapağı kapattı, sanki içindeki sırrı sonsuza dek mühürlemek ister gibi.

Ege’nin içindeki mimar, sağlam temeller arayan adam, bu tepkiyi es geçemedi. Defne’nin telaşı, o anlamsız gibi görünen madalyona yüklediği ağırlık, kafasında soru işaretleri yarattı. Akşam eve döndüklerinde, Defne her zamankinden daha sessizdi, gözlerini Ege’den kaçırıyordu. Ege, uyuduğunu sandığı bir anda, Defne’nin yatağın diğer ucunda, sessizce ağladığını duydu. Kalbi sıkıştı. Ne oluyordu?

Günler geçti. Ege, bu küçük olayı zihninin bir köşesine atmaya çalışsa da, başaramıyordu. Defne’nin geçmişiyle ilgili anlattıkları, şimdi ona eksik, yarım yamalak geliyordu. Çocukluğu hakkında hep genel konuşurdu, bazı dönemleri hızla geçerdi. Annesinin ailesiyle olan bağları da tuhaftı. Kimi zaman çok yakındılar, kimi zaman ise sanki görünmez bir duvar vardı aralarında. Ege, Defne’nin ailesinin muhafazakâr bir kasabadan geldiğini biliyordu. Aile içi meselelerin dışarıya pek sızmadığı, namus ve şeref kavramlarının çok önemli olduğu bir kültürden…

Ege, sandığı tekrar açma ihtiyacı hissetti. Defne’nin haberi olmadan, gece eve döndüklerinde, sandığı gizlice arabasına taşıdı ve çalışma odasındaki dolabın arkasına sakladı. Ertesi gün, Defne işteyken, sandığı dikkatlice incelemeye başladı. Madalyonun olduğu kadife keseyi tekrar çıkardı. Madalyonun arkasında, çok küçük, neredeyse görünmez bir yazı olduğunu fark etti: “Elif’im, 1990”.

Elif. Bu isim Ege’nin zihninde yankılandı. Defne 1970 doğumluydu, 1990 yılında yirmi yaşındaydı. Yirmi yaşında bir bebeği olan Defne… Ama Ege’nin bildiği Defne’nin yirmi yaşındayken üniversiteye yeni başlamış, ailesinin koruyucu kanatları altında, parlak bir öğrenci olması gerekiyordu.
Keseyi daha da kurcaladı. Dibinde buruşmuş, sararmış küçük bir kâğıt parçası buldu. Katlanmaktan yıpranmış, mürekkebi solmuş bir mektup. Defne’nin annesinin el yazısıydı:

“Kızım, biliyorum bu çok zor. Ama başka çaremiz yok. Bu utanç, bu leke, köyde duyulursa hepimiz biteriz. Babana nasıl açıklayacağım? Sen de çok gençsin, hayatını mahvetme. Elif’in kaderi böyleymiş demek ki. Allah korusun. Ona iyi bakacaklarını söylediler. Bir gün unutursun, yeni bir hayata başlarsın. Kimseye bahsetme, lütfen. Kimse bilmeyecek. Söz ver bana…”

Ege’nin nefesi kesildi. Mektup elinden kayıp yere düştü. Yüzünü buruşturdu, sanki havada ağır bir koku varmış gibi. Gözleri karardı. Elif. Bebek. Utanç. Leke. Gizlemek. Bütün kelimeler zihninde bir şimşek gibi çaktı. Defne’nin bir çocuğu vardı. Bir çocuğu ve bu çocuğu gizlemişti. Herkesten. Ege’den.

O an, Ege’nin dünyası bir kez daha parçalandı. İnşa ettiğini sandığı her şey, kumdan kaleler gibi dağılıyordu. Defne’nin kahkahaları, şimdi kulaklarında yankılanan acı bir çığlığa dönmüştü. Nasıl olurdu? Beş yıl boyunca her şeyini paylaştığı kadın, ona bu denli büyük bir sırrı nasıl saklayabilirdi? Evliliklerinin temeli, yalanlar üzerine mi kuruluydu?

Ege, bir hışımla bilgisayarını açtı. Eski haberler, yerel gazetelerin arşivleri… Defne’nin annesinin mektubunda bahsettiği ‘köy’ ismini hatırlayarak, o kasabadaki yerel haberleri aramaya başladı. Yıllar öncesine ait, küçük, neredeyse okunaksız bir gazete küpürüne rastladı. “Genç Annenin Dramı: Bebek Yetimhaneye Bırakıldı.” Haber, o kasabadaki bir aileden bahsediyordu, genç bir kızın yaşadığı talihsiz bir olay sonucu doğan bebeğinin kimsesizler yurduna verildiği yazıyordu. Kızın ismi verilmemişti, sadece soyadı ve olayın gerçekleştiği tarih vardı. Tarih, madalyonun arkasındaki tarihle aynıydı. Soyadı ise Defne’nin o yıllardaki soyadıydı.

Parçalar birleşmişti. Ege’nin midesi bulanıyordu. Defne, ona hayatının en temel gerçeğini saklamıştı. Ortak hayalleri, bebek sevdaları, hepsi birer yalandan mı ibaretti? Kendisinin sahip olmak için can attığı o bebeği, Defne bir zamanlar zaten doğurmuş ve sonra terk etmişti. Bu düşünce, Ege’nin içini kemiren bir canavara dönüştü.

Akşam, Defne eve geldiğinde, Ege’nin yüzündeki ifadeden bir şeylerin ters gittiğini hemen anladı. Ege, yemek masasına madalyonu ve sararmış mektubu koymuş, oturmuş onu bekliyordu. Ortamdaki sessizlik, keskin bir bıçak gibiydi.

“Ege… Bu ne?” Defne’nin sesi kısık çıktı, madalyon ve mektubu görünce gözleri irileşti.
“Bu ne mi?” diye hırladı Ege. “Asıl sen söyle Defne, bu ne? Bunlar da kim? Elif kim? Bu mektup neyin nesi? Ben sana ne kadarını biliyorum, asıl sen onu söyle!”
Defne’nin yüzünden kan çekildi. Elleri titredi. Sandalyeye yığılır gibi oturdu. Gözleri dolmaya başlamıştı. “Ege, ben… Açıklayabilirim.”
“Açıklayabilirsin mi? Neyi açıklayacaksın? Beş yıl boyunca bana nasıl yalan söyleyebildiğini mi? Ya da bir çocuğun olduğunu ve onu benden sakladığını mı? Biz yeni bir hayata başlamak için can atarken, sen zaten bir hayatı yok saymıştın, öyle mi?” Ege’nin sesi yükseliyordu, öfke ve acı birbirine karışmıştı.

Defne hıçkırarak ağlamaya başladı. Başını ellerinin arasına alıp, “Ben çok gençtim, Ege. Yirmi yaşındaydım. Ailem… Ailem beni çok küçük yaşta, sevmediğim biriyle evlenmeye zorladı. Köyün en zengin ailesiydi, babamın borçları vardı. Bir yıl içinde her şey bir kabusa döndü. O adam… O adam iyi biri değildi. Ben Elif’e hamile kaldığımda her şey daha da kötüleşti. O ortadan kayboldu. Ailem, bu utancın duyulmaması için elimden geleni yaptı. Elif doğduğunda, onu benden aldılar. Onu yetimhaneye verdiler. ‘Köyün namusu,’ dediler. ‘Senin geleceğin,’ dediler. Yalvardım, ağladım… Ama dinlemediler. O kadife kese ve madalyon, annemin gizlice bana verdiği tek hatıra parçasıydı. Elif’i her gün aradım, ama bulamadım. Hiçbir zaman bulamadım. Sonra İstanbul’a kaçtım, yeni bir hayat kurdum. Seni tanıdım. Sen o kadar iyiydin ki, o kadar masum ki… Bu sırrı sana anlatmaya cesaret edemedim. Senin gözünde kirlenmekten, seni kaybetmekten çok korktum. O korku, dilimi bağladı. Hep sustum.”

Defne’nin sözleri, Ege’nin öfkesini dindirmiyor, aksine içindeki yangını daha da körüklüyordu. Anlatılan dramatik hikâye, Ege’nin acısını açıklamıyordu. Bu bir yalanın hikâyesiydi. Ortak bir geleceği, köklü bir geçmişle kuramamanın acısıydı. “Korktun mu?” diye fürsadı Ege. “Benim sana olan sevgimin, senin o korkunu alt etmeye yetmediğini mi düşünüyordun? Güvenmedin mi bana? Sana her koşulda destek olacağımı, seninle her acıya göğüs gereceğimi görmedin mi?”

Defne başını kaldırdı. Gözleri kıpkırmızıydı, yaşı dinmemişti. “Görseydim, sana her şeyi anlatırdım. Ama ben o zaman çok kırılgandım, çok korkaktım. Sana güveniyordum, evet. Ama kendime güvenmiyordum. O geçmişin beni her an yakalayacağından, seni benden alacağından korkuyordum. Sen, benim için bir kurtuluş, yeni bir başlangıçtın. O geçmişle seni kirletmek istemedim.”

Ege’nin kalbi bin parçaya ayrılmıştı. Sevdiği kadının yaşadığı acıyı anlıyordu, evet. Belki de bu sırrın yükünü omuzlarında yıllarca taşıması korkunçtu. Ama bu durum, Ege’nin hissettiği ihaneti açıklamıyordu. Bu, yalanların üzerine kurulu bir evlilikti. Her kahkaha, her dokunuş, her gelecek hayali, şimdi birer gölge gibiydi. İçinde bulunduğu o boşluk, onu yutmak üzereydi.

Ayağa kalktı, masadan uzaklaştı. “Ben… Ben bunu kaldıramam Defne. Ben seninle bir hayat kurdum. Gerçek sandığım, pürüzsüz sandığım bir hayat. Sen bana her zaman gerçeği söyleyen, her şeyini paylaşan kadın olmalıydın. Oysa sen, ruhunun bir parçasını, hayatının en büyük parçasını benden saklamışsın. Şimdi biz nasıl bir gelecek inşa edebiliriz? Bu yalanla, bu sırla?”

Defne’nin gözleri, Ege’nin gözlerine yalvarırcasına baktı. “Ege, lütfen… Bana bir şans ver. Lütfen, beni bırakma. Ben değiştim, ben artık o korkak kız değilim. Seninle her şeyi atlatabiliriz. Elif’i buluruz, eğer istiyorsan. Her şeyi yaparız, yeter ki sen gitme.”

Ege, Defne’nin çaresiz feryatlarına kulaklarını tıkadı. Sanki bir okyanusun dibine batıyordu ve Defne’nin sesi ona ulaşamıyordu. Dış kapıyı açtı, soğuk gece havası yüzüne vurdu. Arkasına bakmadan dışarı çıktı. Defne’nin kahkahaları artık bir enkazın altında kalmış, çığlıkları ise boşluğa karışmıştı. Ege’nin dünyası, o gece, bilinmez bir denize yelken açmıştı. Ne geri dönebileceği bir limanı vardı, ne de önünü görebildiği bir ufuk. Sadece bir enkaz ve gömülü kahkahaların çığlıkları kalmıştı geride.