Hikayeler

Ayşe Hanım’ın hayatı, her pazar torunlarına kendi elleriyle yaptığı elmalı kurabiyelerin kokusuyla mühürlenmiş gibiydi. O kurabiyelerin sıcaklığı, tıpkı yıllar boyunca ailesini sardığı o görünmez sevgi katmanı gibi, her şeyi bir arada tutan bir harçtı. Ancak son zamanlarda, o katmanın altında çatlaklar beliriyordu; Ayşe Hanım’ın hafızası, tığ işi örgülerindeki ilmekler gibi bir çözülüp bir dolanıyordu. Cümleleri

Ayşe, sabahın ilk ışıklarıyla uyanırdı hep, ama bu sabah, pencereden süzülen güneşin bile odasındaki gölgeleri dağıtamadığını hissetti. Oysa dışarıda, boğazın pırıl pırıl suları, İstanbul’un eşsiz silüeti uzanıyordu. Kendine kurduğu düzenli, estetik ve dışarıdan bakıldığında kusursuz hayatında, bu hissi nadiren yaşardı. Ancak son zamanlarda, özellikle kızı Zeynep’in “geçmişin izleri” konulu fotoğraf projesiyle meşgul olmasından bu yana,

Can’ın sıcak dokunuşu bile Elif’in yüreğindeki buz kalıbını eritmeye yetmiyordu; çünkü o buz, çok derinlerden, yıllar öncesinden geliyordu. Pazar kahvaltısının neşeli telaşı, Leyla’nın mutfaktan gelen çocuk kahkahaları, Can’ın keyifli mırıldanmaları… Tüm bu sıcacık anlar, Elif’in zihnine adeta bir perde geriyor, geçmişin o soğuk, keskin anılarını uzak tutmaya çalışıyordu. Ama nafile. Parmaklarının ucunda hissettiği karıncalanma, karnındaki

Ayşe, “Dem” adını verdiği küçük, ruhu olan kafesinin gürültüsünü seviyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla uyanan şehrin nefesi, dumanı tüten kahvelerin ve taze demlenmiş çayların kokusuna karışır, Ayşe’nin içindeki sessiz boşluğu usulca doldururdu. Duvardaki eski plaklar, ahşap raflardaki el yapımı seramikler ve her köşeye özenle yerleştirilmiş kitaplar, buranın sadece bir kafe değil, aynı zamanda onun sığınağı olduğunun

Kurban Bayramı sofrasının bereketi, Ayşe Hanım’ın yüzündeki ince bir hüzün perdesiyle örtülmüştü; yıllardır taşıdığı sırrın gölgesi, bu yıl etten kemikten bir misafir gibi çıkıp gelecekti. Sofranın etrafında toplanmış çocukları, torunları, gelini ve damadı… Hepsi ayrı hayatların telaşı içinde, ama bu sofrada, bu eski konakta bir araya gelmişlerdi. Murat, büyük oğlu, babasının izinden gitmiş, işleri büyütmüş,

Elif’in evinin Boğaz’a nazır penceresinden içeri süzülen güneş bile, yirmi altı yıldır kalbine çöreklenmiş o kış sabahının soğuğunu dindiremiyordu. Mimar Elif Aydın, otuz beşinci katın modern çizgilerle döşenmiş ofisinde, elindeki projeye odaklanmaya çalıştı. Kalemi ince bir detayın üzerinde nazikçe dans ederken, zihni bambaşka bir yerde, geçmişin sisli koridorlarında dolaşıyordu. Bugün sıradan bir gün gibi başlamıştı

Her sabah, aynı otobanın aynı virajını dönerken, Can’ın boğazına görünmez bir düğüm takılırdı. Geniş camlarından şehrin hızla uyanışını izler, yan koltuktaki çantasına uzanır, ama eli direksiyondayken bile zihni hep o geceye kayardı. Yedi yıl olmuştu. Yedi yıl, bir ömür gibi uzun, bir an gibi kısa. Başarılı bir mimar, güzel bir eş, pırıl pırıl bir çocuk…

Can, yatağının karşısındaki duvara astığı Boğaziçi Üniversitesi kampüs fotoğrafına baktığında, annesinin parmak uçlarındaki çatlaklardan, o çatlaklara yerleşen inatçı deterjan lekesinden habersizdi. Yüzünde geleceğin ışıltısı, gözlerinde parlak bir mezuniyet hayali vardı. Yaklaşan üniversite sınavları (YKS) hayatının dönüm noktasıydı ve o, bu dönemeçte dörtnala koşmaya hazırdı. Annesi Ayşe ise mutfakta kısık ateşte kaynayan mercimek çorbasının buharında, oğlunun

Elif, mimarlık ofisinin camından İstanbul siluetine bakarken, elindeki ödül heykelciğinin soğuk metalini parmak uçlarında hissediyordu. Yılın en iyi genç mimarı ödülü, kariyerinin zirvesiydi belki de. Kendi çabasıyla, tırnaklarıyla kazıyarak gelmişti buraya. Ama kalbinin en derininde, hiçbir başarıyla dolmayan garip bir boşluk vardı. Ya da annesinin yüzündeki o hiç çözemediği melankoliydi belki de, çocukluğundan beri ona

Nişan yüzüğü, Elif’in sol elinin dördüncü parmağında, pırıl pırıl parlıyordu. Ama o parlaklık, içindeki tarifsiz boşluğu gizlemeye yetmiyordu. Can’la dört yıldır süren bir ilişkileri, altı ay önce de resmiyet kazanmış bir nişanları vardı. Herkes onları “örnek çift” olarak gösterirdi. Can, başarılı bir avukat, eli ayağı düzgün, görgülü, ailesi zengin ve geleneklerine bağlı bir genç adamdı.