Hikayeler

Ayşe, konferans salonunun pırıl pırıl parlayan cam duvarından şehre bakarken, elindeki sunum kumandasını sıkıyordu. Üç yüz kişinin bakışları üzerindeydi, büyük bir projeyi tamamlamış olmanın verdiği gururla tebessüm etti. Türkiye’nin en saygın mimarlarından biriydi o; adı zarafet, yenilik ve kusursuzlukla anılıyordu. Parlak kariyeri, sevgi dolu kocası Mert, Boğaz manzaralı dairesi… Her şey, özenle inşa edilmiş bir

Elif, şehrin kalabalık caddesinden yükselen korna seslerini, grileşmiş apartman dairelerinin balkonlarından sarkan rengarenk çamaşırları ve simitçinin tiz bağırışını dinlerken, parmakları eskimiş piyanosunun tuşlarında gezinmeye devam ediyordu. Tuşlar artık kararmış, bazıları hafifçe sıkışıyordu ama Elif için her biri, çocukluğundan bugüne biriktirdiği sessiz melodilerin birer notasıydı. Pencereden içeri süzülen akşam güneşi, toz bulutlarını dans ettirirken, Elif’in yüzündeki

Elif, İstanbul’un eski, her köşesi tarih ve yoksulluk kokan dar sokaklarından birinde, çocukluğundan kalma, rengi solmuş bir dikiş makinesinin başında oturuyordu. Akşamüstünün altın sarısı ışıkları, odasının tek penceresinden süzülüp tozlu tezgâhının üzerine vururken, o, elindeki kumaş parçasına adeta ruhunu işliyordu. Tasarımları, yaşadığı çevrenin gürültüsünü, karmaşasını ve aynı zamanda direncini yansıtıyordu; canlı renkler, geleneksel motiflerle modern

Elif, aynadaki yansımasına baktı. Kırklı yaşlarının başında, pürüzsüz bir cilt, özenle yapılmış makyaj ve gözlerinde hafif bir parıltı. Emre, yatak odasının kapısından “Hazır mısın hayatım?” diye seslendiğinde, bu parıltı daha da güçlendi. Evliliklerinin onuncu yıl dönümüydü ve bu akşam, her şeyin yolunda olduğunun, aşklarının ilk günkü gibi taze ve güçlü kaldığının bir kanıtı olacaktı. Ya

Cem Öğretmen, o sabah müdür odasından çıktığında sırtında görünmez bir yük taşıyordu. Okulun en sevilen, en saygın edebiyat öğretmenlerinden biriydi. Saçlarına düşen aklar, ona hem bilgelik hem de şefkatli bir duruş katıyordu. Yıllarını bu koridorlarda, genç zihinlere kelimelerin büyüsünü anlatarak geçirmişti. Öğrencileri ona hayrandı, meslektaşları saygı duyardı, karısı Zeynep ve oğlu Deniz ise onunla gurur

Elif, sabah kahvesini balkonda yudumlarken, boğazın gri sularına dalmış bakıyordu. Hayatı, bu kahve fincanı kadar düzenli, bu boğaz manzarası kadar dingin görünüyordu dışarıdan. Yüksek mimar kocası Serkan, iki yıldır evli oldukları apartman dairesini, bir derginin kapağında yer alabilecek şıklıkta döşemişti. Çalışma odasındaki bitki köşesinden, mutfaktaki minimalist seramiklere kadar her detay, estetik bir zevkin ürünüydü. Her

Elif’in parmakları, eski bir rüyanın iğne oyalı kenarlarında geziniyordu. Küçük, rutubetli atölyesi aslında Kasımpaşa’daki iki odalı evlerinin en küçük odasıydı. Duvarları babasından kalma desen çizimleri, iplik yığınları ve yarım kalmış nakışlarla doluydu. Dışarıdan gelen gürültüye inat, içeride Elif’in zihni renkli iplikler, kadife kumaşlar ve Anadolu’nun derinliklerinden süzülüp gelen motiflerle örülü sessiz bir dünyadaydı. Babası da

Gözleri, masanın üzerindeki kalabalık tabakların ve kahkaha seslerinin arasından sıyrılıp Can’ınkilerle buluştuğunda, Elif nefes almayı unuttuğunu fark etti. Sofrada oturan on beş kişi vardı; kayınvalidesi Ayşe Teyze’nin her pazar kurduğu o meşhur, bereketli sofralardan biriydi bu. Herkes konuşuyor, şakalaşıyor, çocuk sesleri ortalığı çınlatıyordu ama Elif’in dünyası o an Can’ın koyu kahve gözlerinde asılı kalmıştı. Kısa

Elif, İstanbul’un kalabalık siluetine inat, kendi hayatında dingin bir liman inşa etmişti. Boğaz’a nazır dairesinin penceresinden içeri süzülen sabah güneşi, her köşesi özenle döşenmiş evinin ahşap zeminlerinde dans ederdi. Ünlü bir mimarlık ofisinin ortağıydı, her detayı titizlikle işlenmiş projeleriyle adından söz ettiriyordu. Kocası Kaan ise, bir devlet üniversitesinde felsefe profesörüydü; sakin, bilge ve Elif’e duyduğu

O gün, Ayşe’nin içindeki bir şey kırıldı. Nasıl kırıldığını tam olarak adlandıramıyordu ama kalbinin odacıklarından birinin paramparça olduğunu hissediyordu. Kırılan, Can’ın işten yorgun argın geldiğinde düşürüp tuzla buz ettiği o sürahi değildi elbette; o sadece kırılacak şeylerin bir habercisiydi, o akşam yaşanacak fırtınanın sessiz öncülü. Ayşe, mutfak fayanslarına dağılan cam parçacıklarına bakarken, kendi hayatının da