Hikayeler

Elif’in hayatı, yeni parlatılmış bir binanın cam cephesi gibiydi; her köşesi titizlikle düşünülmüş, her katı özenle yükseltilmiş, geleceğe dair parlak vaatlerle ışıldayan. Yirmi dokuz yaşındaydı ve İstanbul’un yükselen yıldız mimarlarından biri olarak anılıyordu. Nişanlısı Can’la, Boğaz’ın hafifçe esen rüzgarının okşadığı şık bir restoranda, yeni kazandığı uluslararası proje ödülünü kutlarken, kadehindeki şarabın rengi bile geleceğinin parlaklığını

Elif’in ayakları, Nişantaşı kaldırımlarında her sabah yeniden eziliyor, topuklu ayakkabı giyenlerin asla bilemeyeceği bir ağırlıkla. Betonların soğukluğu, şehrin gürültüsüyle birleşip, adeta ruhuna işliyor, her adımında yaşadığı iki farklı dünyanın keskin ayrımını hatırlatıyordu. Biri, annesiyle ve küçük kardeşiyle zar zor geçindikleri Güngören’deki rutubetli apartman dairesi; diğeri ise, adını bile telaffuz etmekte zorlandığı markaların, pırlanta vitrinlerin ve

Emre, elindeki lazer işaretleyiciyle dev ekran üzerindeki maket projesinin detaylarını gösterirken avuç içleri terliyordu. “Yeşil Vadi” adını verdiği bu kentsel dönüşüm projesi, sadece bir yapı topluluğu değil, şehrin ihmal edilmiş bir köşesine nefes aldıracak, yeşili ve modernizmi bir araya getiren bir yaşam alanı vaadiydi. Karşısındaki heybetli masada, sektörün kurt isimlerinden Yılmaz Karaca oturuyordu. Yılmaz Bey’in

Kaş’ın sakin sularına vuran güneş, Elif’in on beş yıldır üzerine örttüğü huzur çarşafını bu kez delip geçecekti. Mavi panjurlu butik otelinin terasından her sabah aynı manzarayı selamlar, Ege’nin mavisiyle yıkanan ruhuna minnet duyardı. Oysa içindeki o derin, ulaşılmaz kuyu, ne kadar su doldurulursa doldurulsun, hep boş kalmaya mahkumdu. Kocası Emre ve dokuz yaşındaki neşeli kızları

Ayaz, buzdolabından aldığı soğuk suyu tek dikişte bitirdi. Gece yarısını çoktan geçmişti ve odasında yankılanan tek ses, bilgisayarının hışırtısıydı. Geniş salonunun pencereleri, İstanbul’un bitmek bilmez ışıklarını cömertçe içeri alıyor, ama Ayaz’ın içindeki karanlığı dağıtmaya yetmiyordu. Yıllardır bu böyleydi. Başarı, her zaman peşinden koştuğu o parlak fener, onu eninde sonunda bu boşluğa getirmişti. Onu tanımayanlar için

Demir’in odasına ilk girdiğimde, zamanın durduğunu hissetmiştim; sadece odanın değil, kendi hayatımın da. Büyük camdan içeri süzülen İstanbul’un boğuk sesi bile, o anki sessizliği bozmaya yetmemişti. Gri takım elbisesinin içindeki Demir Bey, masasının başında, sanki karşımda bir heykel değil de, zihninde koca bir şehri yeniden inşa eden bir tanrı gibi duruyordu. Parmak uçları hassasça bir

Elif, Gülbahçe Kasabası’nın tozlu, zeytin kokulu yollarına ayak bastığında, şehirdeki hayatının tüm gürültüsü zihninden siliniverdi. Burada zaman, kendi ritminde akardı; rüzgarın zeytin yaprakları arasında çıkardığı hışırtı, kuşların cıvıltısı ve uzaktan gelen traktör sesleri… Bunlar, yirmi yıldır uzakta yaşadığı, ancak damarlarında dolaşan kan gibi bildiği bir melodiydi. Annesi Ayşe Hanım’ın sağlık sorunları nüksettiği ve kardeşinin sürekli

Elif için kütüphane, sadece bir iş yeri değil, aynı zamanda mabet gibiydi. Tozlu sayfaların kokusu, eski ahşabın gıcırtısı ve fısıltılarla dolu koridorlar, onun için bir sığınaktı. Kırk dokuz yaşındaydı Elif; saçlarında aklar, yüzünde derinleşmiş çizgiler taşıyordu. Bu çizgilerin her biri, geride bıraktığı yılların, sessizce taşıdığı yükün birer nişanıydı. En derini ise, yirmi bir yıl öncesine

Marmaray’ın klostrofobik kalabalığı, Elif’in her sabahki ilk sınavıydı. Vücutlar, ter kokuları ve hayata tutunma telaşları birbirine karışırken, o, çantasındaki eskiz defterine sığdırdığı hayallerin ağırlığını taşıyordu. Yedi tepenin yorgun siluetine, gri binaların birbirine kenetlendiği, çocukların asfalt üzerinde top koşturduğu, esnafın siftah telaşındaki mahallesinden çıkıp, cam gökdelenlerin ve pırıltılı tabelaların hüküm sürdüğü bu başka İstanbul’a her geçişi,

Cilalı mermer zeminin soğukluğu, Elif’in parmak uçlarından ruhuna işliyordu; her paspas darbesi, hayallerine bir tokat gibi çarpıyordu. Saat gece yarısını çoktan geçmişti. Üzerindeki gri iş önlüğü, onun bu devasa, pırıl pırıl iş merkezindeki görünmezliğinin adeta bir sembolüydü. Gündüzleri, İstanbul Teknik Üniversitesi’nin eski, çatlak duvarları arasında, hayranlıkla dinlediği profesörlerin “mekânsal düşünme” ve “sürdürülebilir mimari” üzerine anlattıklarıyla