Hikayeler

Elif, tasarladığı kültür merkezinin açılış kokteylinde kadehini havaya kaldırırken, yüzünde gururla karışık, hafif bir yorgunluk vardı. Etrafını saran alkışlar, parlayan spot ışıkları ve kendisini tebrik eden onlarca saygın simanın sıcak gülümsemeleri, yılların emeğinin, uykusuz gecelerin ve bitmek bilmeyen projelerin tatlı zaferiydi. “İstanbul’un yeni incisi,” diye fısıldadı bir gazeteci yanındaki meslektaşına. Elif, bu sözleri duyduğunda göğsünün

Otobüsün vitesi her değiştiğinde, Elif’in midesinde bir kasılma oluyor, sanki geleceği de o hızla belirsizliğe sürükleniyordu. Sabahın ilk ışıkları, derme çatma apartmanların çatılarında metalik bir ışıltıya dönüşüyor, İstanbul’un bitmeyen gürültüsüyle birlikte, Elif’in zihnine bin bir türlü endişeyi fısıldıyordu. Üniversitenin mimarlık bölümünde son sınıftaydı; hayalleri devasa binalar, nefes kesen köprüler inşa etmekti. Ama gerçekliği, her ay

Elif, yıllardır inşa ettiği o kusursuz resmin en parlak fırça darbesiydi. Zengin bir mimar, başarılı bir eş, sevgi dolu bir anne. Her Cuma akşamı olduğu gibi, Kadıköy’deki modern sanat galerilerinden birinde, yeni bir serginin açılış kokteylindeydi. Kulağında hafif caz müziği, elinde buz gibi bir beyaz şarap kadehiyle, tanıdık yüzlere gülümsüyordu. Mert, her zamanki gibi kalabalığın

Elif’in hayatı, dışarıdan bakıldığında özenle inşa edilmiş, her köşesi parlayan bir cam ev gibiydi. Şehrin hızla yükselen, manzarası nefes kesen yeni konutlarından birinde, mimar eşi Emre ile yaşıyorlardı. Geniş pencerelerden içeri dolan güneş ışığı, her sabah Elif’in yüzünü okşar, güne başlamak için ona tatlı bir sebep verirdi. Yedi yıldır evliydiler, tutku ilk günkü gibi olmasa

O sabah, Cem’in yatağında, göğsündeki keskin ağrıyla uyanması, yalnızca bir kalp krizinin habercisi değildi; yıllardır görmezden geldiği hayatının en büyük boşluğunun da bir çığlığıydı. Yetmişine merdiven dayamış, kariyerinin zirvesini görmüş, devasa binaların, köprülerin altına imzasını atmış usta bir mühendisken, yatağında yapayalnız uzanırken aklına ilk gelen o çelik konstrüksiyonlar ya da ödüller değil, tam tersi, hiç

Elif, otuzuncu evlilik yıl dönümü kutlamaları için anahtarıyla girdiği evlerinin kapısını arkasından usulca kapatırken, içeriye sızan o bildik boğucu sessizliğin ağır kokusunu ciğerlerine çekti. Duvarlar, yıllardır içlerinde biriken söylenmemiş sözlerin, bastırılmış duyguların, görmezden gelinen acıların ağırlığıyla fısıldıyor gibiydi. Annesi Ayşe, daha kendisi gelmeden mutfağı sarmış, her bayramda, her özel günde olduğu gibi bir orduyu doyuracak

Ayhan Yılmaz’ın omuzlarındaki ağırlık, inşa ettiği devasa binaların bile taşıyamayacağı türdendi. Elli dört yaşının olgunluğu, saçlarına serpiştirilmiş aklar ve her köşesi başarıyla mühürlü hayatı, dışarıdan bakan herkes için kusursuz bir tabloydu. Türkiye’nin en saygın mimarlarından biri, adı uluslararası projelerde anılan, genç yeteneklere burslar veren, hayır işleriyle bilinen bir beyefendi. Ama Ayhan, aynaya her baktığında, o

Elif, mutfak masasının üzerindeki seramik vazoyu hafifçe çevirdi. İçindeki taze açmış beyaz lilyumlar, sabah güneşinin vurduğu pencereden içeri süzülen ışıkla parıldıyordu. Her şey yerli yerindeydi, tıpkı hayatı gibi. Otuz beş yaşında, başarılı bir mimar, düzenli bir evi ve yedi yıldır evli olduğu, her anında yanında hissettiği kocası Demir. Son zamanlarda tek eksik, bir çocuk sesiydi.

Elif, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan bir şehrin en karanlık köşelerinden birinde, günün koşturmacasına başlamadan önce zihnini toparlamaya çalışırdı. Soğuk linolyum zeminden yükselen keskin deterjan kokusu, annesinin gece yarısı mesaisinden kalma yorgunluğunu fısıldıyordu. On sekiz metrekarelik bu ev, sadece bir çatı değil, Elif’in omuzlarında taşıdığı görünmez bir yükün de sembolüydü. Annesi Ayşe, fabrika vardiyalarında bedenini, Elif

Elif, sunum tahtasındaki mimari çizimlere son rötuşları yaparken, toplantı odasının kapısının açıldığını duydu. Başını kaldırmadan, “Herkes hazırsa başlayabiliriz,” dedi. Ancak içeri giren kişinin tanıdık parfümü burnuna çalındığında, elindeki kalemi düşürmemek için parmaklarını sıktı. Nefesi kesildi. Gözlerini yavaşça kaldırdığında, yılların tozunu üzerinden atmış, ama bakışlarındaki o tanıdık hüzünle yüzleştiği adamı gördü. Mert. Zaman durdu, dünya küçücük