Hikayeler

Elif, Bebek sahilindeki yalılarının yüksek duvarlarından içeri sızan sonbahar rüzgarını hissettiğinde, Burak’ın eli hâlâ avucunda, oysa o çoktan işçi tulumunun tozlu ciddiyetine bürünmüştü. Aşkları, yalıların pürüzsüz mermerleri ile Anadolu yakasındaki daracık sokakların çamurlu kaldırımları arasında, imkânsız bir köprü gibi uzanıyordu. Onlar, görünüşte her şeyi farklı, içlerinde ise aynı özlemi taşıyan iki gençti: Kabul görmek ve

Herkes Elif’in hayatını kusursuz sanırdı. Mimarideki parlak kariyeri, şehrin en gözde semtlerinden birinde, boğaz manzaralı bir dairede mutlu bir evliliği, pırıl pırıl bir oğlu… Dışarıdan bakıldığında her şey olması gerektiği gibiydi, hatta fazlasıyla iyiydi. Oysa Elif, o kusursuz görünen cam fanusun ardında, yıllardır içini kemiren, uykusuz gecelerinin tek gerçek sebebi olan bir gölge taşıyordu. O

Elif, şampanya kadehini nazikçe kavrarken, kristalin soğukluğunu parmak uçlarında hissetti. Karşısındaki kalabalık, yükselen kahkahalar ve fonda çalan hafif müzik, her zamanki gibi bu şatafatlı davetin gürültüsünü oluşturuyordu. Bu, kendisinin mimarı olduğu o lüks rezidansın açılış partisiydi. Her köşesi, her detayı, onun imzasını taşıyan bir sanat eseriydi. Başarı, onun için bir kaideydi; üzerinde durduğu, herkesin ona

Elif, kristalize edilmiş cam kulelerin göğe yükseldiği Levent semtinde, her sabah o devasa binaların arasında kendini bir toz zerresi gibi hissederdi. Demir Holding’in lobisindeki o parlak mermer zeminde yürürken, arkasından gelen topuk seslerinin bile kendine ait olmadığını düşünürdü. Henüz yirmi dört yaşındaydı ama omzundaki yük, yaşına göre ağırdı. Ege’deki küçük bir kasabadan İstanbul’a üniversite okumaya

Duvar saati tik takları, Emine Hanım’ın evinin sessizliğini, Ayşe’nin içindeki gürültüyü bastırmak için yeterli değildi. Annesinin yaşlı elleri, salonun ortasında duran ceviz sehpanın kenarına yapışmış gibi duruyordu. Emine Hanım, son aylarda her şeyle birlikte anılarını da yavaş yavaş kaybediyordu. Alzheimer’ın o acımasız pençesi, bir zamanlar keskin zekasıyla bilinen bu kadını, adını bile unutan bir gölgeye

Ayşe, dükkanının tozlu raflarına dokunurken, parmak uçlarında yılların ağırlığını hissederdi; her bir toz zerresi, kayıp bir anının fısıltısıydı sanki. “Beyaz Zambak Antikası” adını verdiği bu küçük dükkan, onun için sadece bir iş yeri değil, aynı zamanda maziye açılan, hüzünlü bir sığınaktı. Her objenin bir hikayesi vardı, tıpkı Ayşe’nin sessizce taşıdığı kendi hikayesi gibi. Yirmi yıl

Elif, mutfak masasına serili çizimleri incelerken, avucunda sıkı sıkı tuttuğu e-postanın soğuk metni zihninde yankılanıyordu: “Her iki ebeveynin de imzası gerekmektedir.” Ada’nın parmaklarının ucundan dökülen her çizgi, her renk cümbüşü, genç kızın iç dünyasının bir yansımasıydı. On altı yaşındaki Ada, sanatıyla nefes alıyor, renklerle konuşuyordu. İşte bu yeteneği sayesinde, İstanbul’un en prestijli sanat okullarından birinin

Elif, sabah güneşinin yatak odasının perdesinden süzülen nazik ışıklarıyla uyandığında, hayatının bu kadar tanıdık ve güvenli olmasından içten içe bir hoşnutluk duyardı. Yirmi yıllık evliliği, on yedi yaşındaki oğulları Selim, küçük bir mimarlık ofisinde yaptığı iş ve Can’ın düzenli hayatı… Her şey olması gerektiği gibiydi. Kahvaltı sofrası, Can’ın her sabah gazetesini okurken çıkardığı hafif hışırtı,

Elif, mutfak penceresinden sokağı seyrederken, hayatının her parçası özenle yerleştirilmiş bir yapboz gibi görünüyordu. Kırk dört yaşındaydı; mimar eşi Metin, üniversiteye hazırlanan oğlu Can ve lise öğrencisi kızı Zeynep ile İstanbul’un Anadolu Yakası’nda, bahçeli, huzurlu bir evde yaşıyordu. İşini severdi, iyi bir eş ve anne olduğuna inanılırdı, komşuları tarafından örnek gösterilirdi. Hayatının rutini, öğleden sonra

Elif, dükkânın camından sızan sarı bahar güneşini hissederken, elindeki fincanın sıcaklığına sığındı. Duvarları eski kitaplar, gümüş işlemeli tepsi setleri ve tozlu biblolarla dolu “Kayıp Zamanlar” adını verdiği dükkânı, onun için sadece bir iş yeri değil, aynı zamanda geçmişiyle hesaplaştığı bir sığınaktı. Her objenin bir hikayesi vardı ve Elif, kendi hikayesini de onların arasına gizlemişti. Kırk