Hikayeler

Kapı zili, yıllardır uğramadığı o evin suskunluğunu yırtan cılız bir çığlık gibiydi, Cem’in kalbine saplanan soğuk bir hatırlatıcı. Bursa’ya, bu eski şehre, bu eski eve dönmek, hep kaçtığı bir labirente yeniden girmek gibiydi. Annesi Ayşe Hanım’ın geçirdiği felç, onu istese de istemese de buraya sürüklemişti. Bavulunu kenara bırakıp anahtarı çevirdiğinde, evin içinden yayılan o tanıdık,

Zeynep’in elleri titrek ama kararlıydı. Parmakları, yüzyıllık ahşabın kadifemsi dokusunda gezinirken, tozlu anıların fısıltılarını duyar gibi oluyordu. Bu eski İstanbul yalısı, her köşesinde ayrı bir hikaye saklıyor, her katında zamanın silik izlerini taşıyordu. Zeynep, mimar olarak kariyerinin zirvesinde, sayısız eseri restore etmiş, onlara yeniden hayat vermişti. Ama hiçbir yapı, ruhunun derinliklerindeki o boşluğu dolduramamıştı. O

Telefon sesi, Elif’i güneşin henüz yeni yeni ısıtmaya başladığı taş avluda, sabah kahvesini yudumlarken yakaladı. Adı bilinmeyen, ama tınısı tanıdık bu beklenmedik çağrı, huzurlu sabahta bir çatlak gibi yankılandı. Cengiz Bey’di arayan, ailenin emektar noteriyecisi. Babaannesi Zehra’nın bir ay önce vefat ettiğini, vasiyetnamenin okunuşu için bir tarih belirlemek istediğini bildirdi. Elif’in kalbinde, henüz kapanmamış bir

Elif, babasının mutfak zeminine yığıldığını gördüğü an, sadece kalbinin değil, tüm geçmişinin de o an durduğunu hissetti. Annesi Ayşe’nin o anki çığlığı, buz gibi bir bıçak gibi saplandı kulağına. Mehmet Bey, her zamanki gibi gazetesini okurken, hiçbir uyarı vermeden, aniden düşmüştü. Ambulans sireni kulaklarında uğuldarken, Elif’in aklında tek bir düşünce vardı: Her şey bu kadar

Elif, yıllardır oturduğu pencere kenarından, yağmur sonrası yıkanmış gibi duran İstanbul’u seyrederken, kalbindeki fırtınanın dışarıdaki dinginlikle ne denli tezat oluşturduğunu düşündü. Can, yedi yıllık kocası, alt katta televizyon karşısında, bir elinde kumanda diğer elinde çay bardağıyla, günlük rutinine gömülmüştü. Hayatları buydu işte: düzenli, sakin, öngörülebilir. Ve her geçen gün biraz daha boşalan. Ama son birkaç

Elif, İstanbul’un kalbinde, boğaz manzaralı terasından şehre bakarken, parmağındaki pırlanta yüzük güneşin ilk ışıklarıyla parladı. Hayatının, uzun ve titiz bir projenin sonunda tamamlanmış kusursuz bir mimari eser gibi olduğunu düşünürdü. Başarılı bir mimar, sevgi dolu eşi Can ve altı yaşındaki neşeli kızı Defne ile hayal edebileceği her şeye sahipti. Sabah kahvesini yudumlarken, hafifçe esen rüzgar

Ayşe, mutfak masasına düşen ilk ışık hüzmesiyle birlikte uyandı. Gözleri kapalıydı ama beyni çoktan aktifleşmiş, takvimin o uğursuz tarihini zihninde bir kez daha kırmızıya boyamıştı. On beş yıl. On beş uzun, bitmeyen yıl. Pencereden sızan gün ışığı bile bu evin içindeki kederi aydınlatmaya yetmiyordu. Elif’in odasının kapısı hâlâ kapalıydı, tıpkı onun hayata kapılarını kapattığı günkü

Ayşe, depremin vurduğu o felaket sabahını zihninden hiç silemedi. Bir buçuk yaşındaki kızı Deniz’in beşiğinden yükselen o cıvıltılı kahkahayı duymadan saniyeler önce yerin uğultusu başlamış, dünya başlarına yıkılmıştı. Toz, duman, panik ve o hiç bitmeyen çığlıklar… Ayşe, o cehennemi anlarda, küçük Deniz’in ufacık elini sıkıca tuttuğunu sanırken, bir beton parçasıyla savrulup bilincini kaybetmiş, gözlerini açtığında

O devasa cam cepheli binanın maketine bakarken, parmak uçları istemsizce kucağındaki eski, solmuş anahtarlığa gitti; bir zamanlar ikiye bölünmüş bir çocukluk sırrının yarısıydı o. Elif, otuzlu yaşlarının ortasında, iş dünyasında adından söz ettiren, minimalist ve modern çizgileriyle tanınan bir mimardı. Tasarımları soğuk ve keskin hatlara sahip olsa da, aslında içinde çocukluğundan kalma, dinmeyen bir ateş

Elif, şampanya kadehini hafifçe sallarken, gözleri duvardaki tablolarda değil, salonun öteki ucundaki bir noktada takılı kalmıştı. Kalabalığın uğultusu, fondaki hafif caz müziği ve sanat kokan bu atmosfer, birdenbire anlamsızlaştı. Sanki zaman durmuş, sesler boğulmuştu. O an, sadece o vardı; ışıkların altında, bir grup insanın ortasında, yıllar sonra ilk kez karşısında duran Emre. Kalbi, uzun bir