Hikayeler

Deniz’in gözlerini ilk kez yirmi yıl sonra, bir sergi salonunun loş ışığında yeniden gördü Elif. Ne bir fotoğraftı bu, ne de bir hayal. Gerçekti. Yirmi beş yıl önce kendi gözlerini kapatıp dünyadan çekilmek istediği o günden sonra ilk kez, kalbinde buz tutan bir damarın ısındığını hissetti. Elif, ellili yaşlarının başındaydı şimdi. Yıllar, gençliğinin kırılgan güzelliğini

Elif’in kusursuz hayatı, camdan bir fanus gibiydi; dışarıdan pırıl pırıl, içeriden ise her an çatlayabilecek kadar kırılgandı. Her sabah, İstanbul’un Boğaz’a nazır, modern mimarinin son harikası olan dairesinde uyanır, kocası Can’ın sevgi dolu öpücüğüyle güne başlardı. Başarılı bir mimarlık firmasının ortaklarından biriydi; adı, şehrin en prestijli projeleriyle anılıyordu. Dostları, ailesi, kariyeri… Her şey olması gerektiği

Elif, sabah güneşinin vurduğu, Boğaz’a nazır dairesinin balkonunda, elinde dumanı tüten kahvesiyle dururken, hayatının bu kadar mükemmel olmasının imkansızlığını düşündü. Her şey olması gerektiği gibiydi, hatta fazlasıyla. Eşi Mert, başarılı bir iş insanıydı; zeki, yakışıklı ve tutkuyla bağlıydı ona. Çocukları Ece ve Can, pırıl pırıl, cıvıl cıvıl iki melekti. Sosyal çevresi geniş, arkadaşları samimiydi. Dolabında

Elif, hayatının en iyi anını yaşıyordu. Cam kenarına yerleştirilmiş, el yapımı seramik saksılardaki orkideleri incelerken yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. Otuzlu yaşlarının sonlarında, başarılı bir mimar, sevgi dolu bir eş ve gürültücü ama sevimli bir kız çocuğunun annesiydi. Sabah kahvesinin buharı, pencereden süzülen güneş ışığıyla dans ederken, her şey olması gerektiği gibiydi. Mükemmel. Belki de

Saatler, Hakan’ın her akşam eve gelişindeki anahtar sesine kadar sanki hiç geçmiyordu Elif için. Her gün aynıydı: Ayşe’yi okula hazırlamak, kahvaltı, bitmek bilmeyen ev işleri, akşama ne yemek yapsam telaşı. Hakan iyi bir adamdı, sadık, çalışkan, kızına düşkün. Ama bir yerlerde, yedi yıllık evliliklerinin o parlak, heyecanlı ışığı sönmüş, yerini loş bir konfor almıştı. Elif,

Bebek sahili boyunca uzanan modern dairesinin geniş penceresinden Boğaz’a bakarken, Elif’in zihni, on iki yıl öncesine, sisli bir geceye kaydı. Elinde sıcak çayı, karnında kıpır kıpır bir can taşısa da, o anda hissettiği tek şey, yavaşça yükselen bir korkuydu. Mert’le üç yıldır evliydi, kariyerinde zirveye ulaşmış bir iç mimardı ve iki ay sonra bir kız

Elif, toprak yolun tozunu savuran lastiklerinin homurtusunu dinlerken, Gölgeköy tabelasına asılı kalan paslı zincire baktı. Buraya gelmek, eski, kapanmış bir yaranın kabuğunu tırnaklamaya benziyordu. Ankara’nın betonarme düzeninden, kariyerinin en parlak döneminden koparılıp, bu unutulmuş Anadolu köşesine yollanmak, mesleki bir ceza değilse neydi? Ama Bakanlık projesiydi, itiraz edemezdi. ‘Gölgeköy Canlanıyor’ projesi. Kulağa ne kadar ironik geliyordu.

Elif, yıllardır aynı rutinin esiri olmuş gibiydi. Sabahın köründe uyanmak, az sonra açılacak olan küçük giyim mağazasının tozunu almak, vitrindeki mankenleri yeniden giydirmek, ardından gün boyu gelen müşterilere gülümseyip kumaşları tanıtmak… Akşam olunca eve dönüp annesinin ve kardeşinin yemeklerini hazırlamak, çamaşırları katlamak, Can’ın dersleriyle ilgilenmek… Her şey, sanki büyük bir saat mekanizmasının dişlileri gibi işliyordu.

Elif, penceresinden usulca süzülen akşam güneşinin, atölye köşesindeki eskimiş şövalye düşen hüzünlü ışıklarını izlerken, parmaklarının ucundaki boya kalıntılarının acı bir sızı gibi ruhuna yayıldığını hissetti. Otuz iki yaşındaydı ve hayatının, hiç başlayamamış bir resmin bitmemiş taslağı gibi durduğunu düşünmekten kendini alamıyordu. Her zaman büyük hayalleri olmuştu; fırçasının her darbesinde ruhunu tuvale akıtmak, renklerle konuşmak… Ama

Selim’in parmağındaki platin alyans, İstanbul Boğazı’nın mavi sularına vuran güneşle birlikte göz kamaştırıyordu. Yüksek tavanlı, minimalist tasarım harikası ofisinin geniş penceresinden gördüğü bu manzara, yıllarca süren çabanın, uykusuz gecelerin ve keskin kararların ödülüydü. Türkiye’nin önde gelen mimarlık şirketlerinden birinin ortağı, “yeşil şehir” konseptinin yaratıcısıydı. Ancak bugün, bu ışıltılı görüntüde bile onu rahatsız eden bir gölge