Hikayeler

Elif, yıllardır aynı ritimde atan kalbinin bir gün durmasından değil, durduktan sonra geride bırakacağı boşluktan korkuyordu. Otuz sekiz yaşındaydı. Başarılı bir mimar, kendi ofisinin sahibi, prestijli projelerin aranan ismiydi. Ancak aynadaki yansımasına baktığında, derinleşen göz çizgilerinin ardında, genç kızlığından kalma bir hüzün perdesi görürdü hep. İstanbul’un kalbindeki modern dairesi, dergi kapaklarından fırlamış gibiydi; minimalist, şık,

“Evi satıyorum,” dedi İsmail Baba, cümlesi yemek masasının üzerindeki buharı tüten çorba kadar sıcak ama aynı zamanda buz gibi bir gerçeklikle doluydu. Pazar öğleden sonrasıydı, güneş perdesiz pencereden içeri süzülüyor, toz zerrecikleri havada dans ediyordu. Aylin, elindeki çatalı tabağına düşürdü, metalin porselene çarpma sesi aniden çöken sessizliği daha da derinleştirdi. Karşısında oturan Emre’nin kaşları havalandı,

O e-postayı gördüğünde, Cem’in dünyası, o güne dek titizlikle ördüğü tüm duvarlar bir anda yıkılmış gibiydi; başlıkta “Hukuki Danışmanlık” yazıyordu ama asıl darbe içeriğindeydi: “Deniz Elif Kara – Kızınız.” Cem, gri takım elbisesiyle camdan gökdelenlere bakarken, elindeki tablet sanki eriyordu. Kırk yedi yaşındaydı, kariyerinin zirvesinde, İstanbul’un en prestijli mimarlık ofislerinden birinin ortağıydı. Ama boştu, bir

İstanbul Teknik Üniversitesi’nin bahçesi, o gün her zamankinden daha canlı, daha şenlikliydi. Güneş, yeni mezunların kep attığı gökyüzüne altın tozları serpiyor, davul zurna sesleri coşkulu alkışlara karışıyordu. Ayşe, kalabalığın orta yerinde, elinde sıktığı çiçeğiyle dimdik duruyordu. Gözleri, pırıl pırıl parlayan cübbesiyle sahneye doğru ilerleyen tek oğlunu, Emre’yi arıyordu. Bulduğunda, dudaklarına buruk bir gülümseme yerleşti. Gururdu

Elif, her zaman hayalini kurduğu hayatın tam ortasındaydı. Göz kamaştıran bir mimar, şehrin en prestijli firmalarından birinin ortağı. Etrafında dönen ışıklar, alkışlar… Yeni tamamladığı gökdelenin açılış gecesiydi. Kocası Can, gururla yanında duruyor, kızı Zeynep ise üniversitedeki arkadaşlarıyla gülüşüyordu. Aynaya yansıyan kusursuz siluetine baktı: parlak saçlar, kararlı bakışlar, pahalı bir elbise. Bu, on beş yıl önce,

Ayşe, mutfak penceresinden akşamüstü kararmaya başlayan gökyüzüne bakarken, elindeki bulaşık süngerini yavaşça tezgâha bıraktı. Otuz dört yaşındaydı, bir muhasebe firmasında idari asistan olarak çalışıyor, hayatının çoğunu rakamlar, dosyalar ve bitmek bilmeyen evrak işleri arasında geçiriyordu. Dışarıda, üniversite kampüsünden dönen gençlerin neşeli kahkahaları duyuldu. Her kahkaha, Ayşe’nin kalbinde, üzeri yılların tozuyla örtülmüş bir yankı bırakıyordu. “Abla,

Ekranın cam gibi soğuk yüzünden yansıyan görüntüler, Emre’nin içini buz gibi bir elle sıkıyordu. Uzak bir şehirde, yerle bir olan binalar, toz bulutları, çığlıklar… Ama onu asıl vuran, enkazın arasından uzanan, demirleri bükülmüş, betonu ufalanmış bir temel kolonu görüntüsüydü. Tam da oracıkta, Emre’nin yirmi yıl öncesine, gençliğinin hırslı ama tecrübesiz günlerine bir şimşek gibi düşürdü

O taptaze bahar sabahı, aslında Ayşe’nin hayatının kışa döndüğü gündü. Güneş, İzmir’in dar sokaklarından birine düşen atölyesinin camına vururken, Ayşe’nin içindeki o hep aynı ince sızı, taze bir yara gibi kendini hatırlatıyordu. Dikiş makinesinin tıkırtısı, yıllardır kurduğu o sessiz, rutin hayatın fon müziğiydi; bir nevi kalkan, zihnini meşgul eden ve kalbinin boşluğunu hissetmesini engelleyen bir

Ayşe, mutfak camından sokağa vuran sonbahar güneşine bakarken, elindeki porselen tabağı tezgaha usulca bıraktı. Sabahın ilk ışıkları, cilalı ahşap dolaplarda ve yeni yıkanmış fayanslarda parlıyordu. Her şey yerli yerindeydi, olması gerektiği gibi. Kenan’la on beş yıldır evliydi, on dört yaşında Elif adında bir kızları vardı. Hayatları, komşularına, arkadaşlarına, hatta kendi ailelerine göre, bir resim gibiydi:

Elif, pencerelerin gerisindeki Boğaz’a her baktığında, sanki iki ayrı dünyada yaşıyordu. Birisi, masmavi sulara nazır yükselen, her köşesi özenle tasarlanmış, pırıltılı plazaların dünyasıydı; diğeri ise onun büyüdüğü, her dükkanının bir hikayesi olan, çamaşır iplerinin sokakları süslediği, seslerin ve kokuların birbirine karıştığı o tanıdık mahalle. Genç mimar adayı olarak, hayalini kurduğu o pırıltılı dünyaya adım atmıştı.