Hikayeler

İstanbul’un gri sabahlarından biriydi, yağmur cama inatçı damlalar bırakırken, Elif’in hayatına yeniden sızan o tanıdık melodi, beklemediği bir anda kalbine saplandı. Elif, dizüstü bilgisayarının ekranına yansıyan Ufuk Kültür Merkezi’nin üç boyutlu çizimlerine dalmışken, kapı çalındı. Gelen asistanıydı, elinde bir zarf ve yüzünde hafif bir gülümsemeyle. “Can Bey’den geldi Elif Hanım. Yeni akustik danışmanımızmış.” Elif zarfı

Elif, kapının zili çaldığında hayatının kusursuz örgüsünü çözecek ipliğin o an salondaki antika halıya düşen toz zerreciği kadar önemsiz görüneceğinden habersizdi. Pazar sabahının rehaveti, kahvenin ve yeni pişmiş simitlerin kokusuyla sarılmıştı ev. On üç yaşındaki oğlu Mert, odasında bir bilgisayar oyununun sesiyle kendini oyalarken, kocası Can gazetesinin sayfaları arasında kaybolmuştu. Elif için her şey, titizlikle

Elif, o sabah İstanbul’a açılan geniş penceresinin önünde dururken, hayatının kusursuz bir tablo gibi göründüğünü düşündü. Yeni tamamladığı projenin maketine, masanın üzerindeki mimari dergilere ve duvarındaki modern sanat eserlerine baktı. Her birinin arkasında yılların emeği, disiplini ve azmi vardı. Otuzlu yaşlarının ortasında, kendi mimarlık şirketinin başında, finans dünyasında çalışan sevgi dolu eşi Emre ile şehrin

Elif, sabahları uyanır uyanmaz pencere pervazındaki sardunyalarına bakar, tıpkı her sabah gibi. Çiçeklerin kırmızı tonları, hayatındaki tek canlı renk cümbüşü gibidir. Yıllar geçtikçe, kocası Cem’le olan evlilikleri, bahçelerindeki bakımlı ama hissiz çimler gibi dümdüz, duygudan yoksun bir hal almıştı. Otuz sekiz yaşındaydı Elif, iki çocuk annesiydi ve hayatının, tıpkı bir trenin son durağına varmış gibi,

Elif’in ilk hatırladığı, elindeki kırık tebeşirle kaldırım taşlarına çizdiği evlerdi. Yamuk yumuk pencereleri, bacasından duman tüten çatıları… Annesi, pazardan dönerken, “Elif, kızım, elbiselerin kirleniyor,” derdi, ama Elif’in gözleri hep çizdiği hayallerdeydi. Şimdilerde ise, o tebeşirlerin yerini pahalı kalem setleri, eskiz defterleri ve her an çökebilecek gibi duran bilgisayar programları almıştı. Ama ruhu, hâlâ o kaldırım

Demir kafesin ardında yükselen beton kuleler, Defne için ne mimari bir zaferdi ne de babasının bitmek bilmeyen hırsının bir nişanesi; sadece boğazını sıkan, tanıdık bir koku gibiydi. Lüks konut sitesi “Panorama Rezidansları”nın giriş kapısında durmuş, tozlu rüzgarın saçlarını dağıtmasına izin verirken, içindeki çatışma dışındaki manzara kadar keskindi. Mimar olmak istemişti, insanlar için yaşanabilir, nefes alan

Eski model fırının termostatı yine tutarsız bir titremeyle oynarken, Elif’in alnından süzülen ter damlası unlu tezgahın üzerine düştü. Her damla, biriken hayal kırıklıklarının, ödenemeyen faturaların ve ulaşılamayan hayallerin tuzlu birer nişanıydı. İstanbul’un eski, yıpranmış bir sokağında, zamanın tozlu perdesi altında kalmış küçük fırınında, Elif’in elleriyle yoğurduğu hamurlar, sadece un, su ve şekerden ibaret değildi; onlar

Aylin, parmakları arasında tuttuğu kömür kaleminin ucuna bakarken, önündeki eskiz defterinde yarım kalmış bir portrenin gölgeleriyle boğuşuyordu. Saat gece yarısını çoktan geçmiş, evdeki herkes derin bir uykuya dalmıştı. Yalnızca mutfaktan sızan buzdolabının uğultusu ve dışarıdan gelen nadir bir araba sesi, sessizliği deliyordu. Otuz beş yaşındaydı ve hayatı, hiç çizmeyi hayal etmediği bir tablonun gri tonlarında

Ayşe, mutfak penceresinden içeri süzülen sonbahar güneşine, yılların yorgunluğunu taşıyan ama yine de güçlü duran omuzlarını dayadı. Bakışları, özenle hazırladığı pazar kahvaltısı sofrasına takıldı. Parlatılmış tabaklar, örme dantel örtü, fırından yeni çıkmış poğaçaların buğusu… Her şey yerli yerindeydi, tıpkı hayatının otuz beş yıldır olduğu gibi. Dışarıdan bakıldığında kusursuz, sıcak, geleneklerine bağlı bir aile tablosu. Ama

Annesinin derin, suskun bakışları, bitiremediği her tablonun üzerine bir gölge gibi düşüyordu. Elif, atölyesinde, elindeki fırçanın beyaz tuvalle buluştuğu noktada donup kalmıştı. Gözlerinin önünde binlerce renk dans ediyor, binlerce düşünce çarpışıyordu ama hiçbiri tuvale akamıyordu. Sanki parmak uçlarından, kalbinin derinliklerinden gelen her yaratıcı kıvılcım, evin duvarlarına sinmiş ağır bir sessizlik tarafından yutuluyordu. Ayşe Hanım, annesi,