Hikayeler

Yıllar sonra ilk kez aynaya baktığında, yansımasında gördüğü kadının kendi sureti değil, başkası olduğunu hissetti Elif. Otuz sekiz yaşındaydı. İki çocuk annesi, bir ilkokul öğretmeni. Düzenli bir ev, iyi bir eş, sorunsuz bir hayat. Dışarıdan bakıldığında her şey pürüzsüzdü. Ama aynadaki o kadın, gözlerinin içindeki derin yorgunluğu ve dudaklarının kenarına yerleşmiş o hafif, anlaşılmaz burukluğu

Elif, pencerenin pervazına bıraktığı sıcak çayından yükselen buharın usulca dağılışını izlerken, şehrin neon ışıklarıyla yıkanmış soğuk siluetine dalmıştı. Akşamüstüydü. İstanbul’un kendine has o melankolik havası, ruhuna ince bir sızı gibi yayılıyordu. Bir zamanlar bu manzaraya Ayşe ile birlikte bakarlardı, hayaller kurarlardı, kahkahalarla evin duvarlarını çınlatırlardı. Şimdi ise o kahkahalar, uzak bir yankı gibi Elif’in zihninde

Elif, o mobilya kataloğunun sayfalarını çevirirken, hayatının ne kadar düzenli, ne kadar pürüzsüz aktığını düşünüyordu. Evleri, Kadıköy’ün huzurlu bir sokağında, her köşesi özenle seçilmiş, ruhlarını yansıtan bir sığınaktı. Demir ile evlilikleri, üçüncü yılını doldurmak üzereydi ve artık geleceğe dair somut adımlar atma zamanı gelmişti. Bebek odası mobilyalarıyla ilgili sayfayı açtığında, gülümsedi. Demir’in, “Sen ne istersen

Elif’in hayatı, boğaza nazır, ışıl ışıl bir kartpostalı andırıyordu. Sabahları eşi Can’ın sıcacık sarılışıyla uyanır, gün içinde kendi küçük tasarım atölyesinde yarattığı renkli dünyada kaybolur, akşamları ise kızı Zeynep’in kıkırtılarıyla neşelenen bir evin huzurunu yaşardı. Her şey kusursuz görünüyordu; özenle örülmüş, her ilmeği titizlikle atılmış bir dantel gibi. Ancak bu dantelin en görünmez yerinde, sıkıca

Elif, bahçedeki salıncakta kahkahalar atan çocukları izlerken, içindeki o boşluğun şeklinin yirmi iki yıldır hiç değişmediğini fark etti. Yuvarlak, pürüzsüz ve dokunduğu her şeyi soğutan bir boşluk. Bir anaokulu öğretmeni olarak her gün onlarca çocuğun sesiyle çevriliydi, onların minik elleri ve saf gülüşleriyle dolup taşıyordu dünyası. Ama hiçbiri, o boşluğu doldurmuyordu. Yirmi iki yıl önce,

Ayşe, elindeki bitki çayı kupasını sıkıca tutarken, Emre’nin neşeli sesi telefonda yankılandığında, boğazına oturan yumruyu yutkunmakta zorlandı. “Abla, duydun mu babam iyiymiş! Doktor bugün çıkış verecekmiş. Ne büyük rahatlama, değil mi? Ben yetişemeyeceğim de, annemle sen halledersiniz artık evrak işlerini.” Telefonun diğer ucundaki Emre, her zamanki gibi hızlı, her zamanki gibi kendinden emindi. Ayşe’nin sessizliğini

Elif, soğuk betonun nemli kokusuna alışkın burnuyla derin bir nefes aldı. Gecenin dördüydü ve Kadıköy’deki o eski apartman dairesi, şehrin soluklanmayan ritminin tam aksine, boğucu bir sessizliğe bürünmüştü. Mutfak masasına eğilmiş, mimarlık projesi için çizdiği kentsel dönüşüm eskizlerine göz gezdiriyordu. Elinde tuttuğu kalem, avucunun içinde terden kayganlaşmıştı. Saatlerdir uykusuzluktan ağrıyan gözleri, hayalindeki estetik ve fonksiyonel

Ayşe’nin parmak uçları, solmuş defterin sararmış sayfalarında gezinirken, odanın tek penceresinden sızan akşamüstü güneşi, tozlu havada raks eden zerrecikleri aydınlatıyordu. Eskiz defteri, ona ait olmayan bir hayatın gizli bir kaydı gibiydi. Her bir çizgi, yarım kalmış bir rüyanın, bir zamanlar içinde yanan bir tutkunun sessiz fısıltısıydı. Yorgun omuzları, günün ağırlığıyla daha da çökmüş gibiydi. Sabah

Elif, avucundaki buruşmuş kâğıt parçasını sıkarken boğazında düğümlenen acımsı tadı hissetti. İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi’nden gelen kabul mektubuydu bu; hayallerinin mürekkep kokulu resmi. Hemen yanında, sehpanın üzerinde, ailesinin göz bebeği, küçük kardeşi Can’ınki duruyordu: ODTÜ Elektrik Elektronik Mühendisliği. Ülkenin en prestijli bölümlerinden biri. Ev, Can’ın başarısıyla yankılanan kahkahalar, gururlu fısıltılar ve çay sesleriyle doluydu. Babası

Güneş, o lanet olası pazar günü, her zamankinden daha parlak doğmuştu. Elif, mutfağın penceresinden içeri süzülen altın rengi ışıklara bakıp gülümsedi. Kızı Deniz, altı yaşının tüm enerjisiyle salonda dönüp duruyor, masal kitaplarının renkli sayfalarından fırlamış bir kelebek gibi neşeyle kanat çırpıyordu. Can, eşi, mutfak masasında gazetelerin arasına gömülmüş, keyifli bir hafta sonu sabahının tadını çıkarıyordu.