Hikayeler

Can, o sabah atölyesine girdiğinde keskin ağaç kokusu her zamanki gibi ciğerlerini doldurdu ama ruhundaki boşluğu dolduramadı. Yıllar süren sessiz, titiz çalışmayla kurduğu, her köşesinde emeği ve dürüstlüğün izi olan bu atölye, onun sığınağıydı. Ceviz, meşe, kestane… Her bir kereste parçası onun için sadece hammadde değil, geçmişten bugüne uzanan kırık bir köprünün parçasıydı. Kırkına merdiven

Yirmi yıl geçmişti o günden, yirmi koca yıl. Ama Elif için her yeni gün, oğlunun kaybolduğu o lanet olası çarşamba sabahının tekrarıydı. Zamanın akıp gittiğini gösteren tek şey, aynadaki çizgiler ve kalbindeki boşluğun gitgide büyümesiydi. Masasındaki çerçevede duran, üç yaşındaki Emre’nin yanakları al al, gözleri pırıl pırıl gülümsediği fotoğrafına parmak uçlarıyla dokundu. Bu fotoğraf, kayboluşundan

Deniz kenarındaki o küçük evin hayalini kurarken, Elif, Can’ın gözlerindeki parıltının aslında bir yansıma olduğunu henüz bilmiyordu. Can, hayatının fırtınalı denizinde bulduğu limandı; güçlü, karizmatik, anlayışlı ve her zaman doğru kelimeleri bulan. Tanıştıkları günden beri altı ay, bir ömre bedel gibi gelmiş, her geçen gün birbirlerine daha sıkı sarılmışlardı. Evlilik teklifi geldiğinde, Elif tereddütsüz kabul

Alkışlar kulaklarını sağır ederken, Can’ın içindeki boşluk boğazını sıkıyordu. Sahnedeydi, İstanbul’un en prestijli mimarlık ödülünü kucağında tutuyordu. “Kelebek Etkisi Kent Projesi” adını verdiği eseri, şehrin göbeğine modern ve sürdürülebilir bir yaşam alanı vaat ediyordu. Jüriden tam not almış, basında günlerce manşet olmuştu. Oysa her tebrik, her parıltı, ruhundaki çatlağı biraz daha derinleştiriyordu. İki yıl önce,

Elif, hayatını, geçmişten kalan boşlukları ustaca kamufle ettiği bir dantel gibi örmüştü. Her ilmek, titizlikle seçilmişti; her detay, mükemmeliyeti fısıldıyordu. Üsküdar’da, denize nazır modern ofisinin pencerelerinden baktığında, boğazın pırıltısı, içinde sakladığı derin sessizliği boğmaya yetmiyordu. Kırkına merdiven dayamış, başarılı bir mimar olarak, çoğu zaman “her şeye sahip” olduğu düşünülüyordu. Ama o biliyordu ki, en sağlam

Elif, o sabah da eline bulaşan taze simit kokusunun, on beş yıl önceki bir kış sabahının ayazıyla nasıl iç içe geçtiğini düşündü. Parmak uçlarındaki susam taneleri, belleğindeki tozlu bir anıyı canlandırıyordu. Beyoğlu’ndaki küçük tekstil ofisine doğru yürürken, gökyüzüne asılı gri bulutlar şehrin üzerine ağır bir örtü sermişti. Hava soğuktu, tıpkı o sabah gibi. Kardeşi Mert,

Yıllar, Elif’in ruhundaki o eski yarayı bir tül gibi örtmüştü; görünmez kılıyordu belki ama varlığını asla unutturmuyordu. İstanbul’un kalabalık sokaklarında, modern bir mimarlık ofisinin camlı duvarları arasında kurduğu düzenli hayatı, her şeyin yolunda olduğunu haykırıyordu. Eşi Demir, zeki ve anlayışlı bir adamdı; oğulları Can, hayatlarına neşe katan bir güneşti. Dışarıdan bakıldığında, Elif’in kusursuz bir portresi

Telefonunun ekranında, tanımadığı bir numara belirince Elif’in kalbi garip bir ritimle çarptı; Demir’den gelen bir mesaj değildi, zaten onun mesajları çoktan rutin birer bildirime dönüşmüştü. Gecenin bu saatinde kim olabilirdi ki? İçinde hem bir korku hem de bastıramadığı tuhaf bir merak uyandı. Ekrandaki ismi okuyunca, o an hissettiği şeyin adının ‘umut’ olabileceğini düşündü. Can. Fotoğraf

Ayaz’ın eli, gümüş tepsiyi masanın üzerine bıraktığında, parmak uçları yorgunluktan sızlıyordu ama yüzündeki yapay gülümseme milimetrik bir şaşmazlıkla yerini koruyordu. Saatin gece yarısını geçtiğini, birkaç saat sonra annesinin diyaliz için kalkacağını, kendi yatağına uzanamadan yeni bir günün başlayacağını bilen sadece kendisiydi. Beyaz gömleğinin altında, incecik bedenini saran yorgunluk, mermer zeminin soğukluğu gibi ruhuna işlemişti. Burası,

Elif, annesi Fatma’nın gözlerindeki o kırık hayali ilk ne zaman fark ettiğini hatırlamıyordu. Belki de hep oradaydı, anneannesinin dizinin dibinde oyaladığı çocukluk günlerinden beri, dikiş makinesinin başında eğilen annesinin profilinde, pencereden dışarı bakarken uzayan bakışlarında. Fatma, dört duvar arasında, sessizce akıp giden bir su gibiydi; huzur veren, dingin, ama asla coşkulu olmayan. Bu durum, Elif’in