Hikayeler

Murat Bey, o cumartesi sabahı kahvaltısını bitirir bitirmez, elindeki çay bardağıyla birlikte mutfak masasının üzerine yığıldığında, Ayşe Hanım’ın çığlığı apartmanın dördüncü katından sokaklara taştı. Elif, sesin keskinliğini hissettiği an telefonda konuştuğu arkadaşının söylediklerini unutup mutfağa koştu. Yerdeki babası ve başında çırpınan annesi, hayatlarının o an kırılan bir cam misali parçalandığının ilk habercisiydi. Can, müzik dinlerken

Zeynep’in kokusu, odanın her köşesine sinmiş, Elif’in ciğerlerine her nefeste bir hançer gibi saplanıyordu. Lavanta ve gülağacı karışımı o eşsiz esans, ablasının yaşarkenki varlığı gibi, şimdi de ölümüyle birlikte Elif’i boğuyordu. Bir hafta önceydi. Yağmurlu bir gecede, şehirlerarası yolda karşıdan gelen bir kamyonun farları Zeynep’in arabasının camına yansımış, o an her şey bitmişti. Kaza haberi,

Elif, girdiği atölyenin ağır, tozlu havasını ciğerlerine çekerken, yılların değil, nesillerin yorgunluğunu hissetti. Her iplik teli, her kumaş topu, buram buram alın teri ve hayal kırıklığı kokuyordu. Istanbul’un parlak plazalarından, büyük markaların dijital pazarlama stratejilerinden sonra, babasının bu küçük kasabadaki tekstil atölyesi “Can Tekstil”, sanki zamanın gerisinde kalmış, unutulmuş bir anıt gibiydi. Kapıdan içeri adım

Boğaz’ın gri sularına dalan bakışları, ne kadar ileriye giderse gitsin, geçmişinden kaçamıyordu Can. Yirmi beş yıldır omuzlarında taşıdığı görünmez yük, bugünkü başarısını bile anlamsız kılıyordu. Türkiye’nin en saygın mimarlarından biriydi o. İmza attığı gökdelenler, modern yapılar, prestijli ödüller… Her şey vardı ama içi boştu. Yıllar önce, henüz yirmi iki yaşındayken, cebinde bir burs, aklında parlak

Ayşe’nin elleri, yirmi yıldır aynı tezgahın üzerinde bükülen, şekil verilen kumaşlarla nasırlıydı. Her bir ilmek, her bir dikiş, görünmez bir duanın mırıldanışı gibiydi; “O iyi olsun, o başarsın.” Pencereden sızan, toz zerrecikleriyle dans eden öğleden sonra güneşi, derme çatma dükkanın eskimiş duvarlarına vururken, Ayşe’nin yüzündeki çizgiler, yılların yorgunluğunu değil, daha çok bir çeşit çeliği yansıtırdı.

Nehir’in hayatı, İstanbul Boğazı’nın pırıltısı gibiydi; dışarıdan bakıldığında kusursuz, içinde dalgalanan derin sırları olan. Yirmi dokuz yaşındaydı ve şehrin en prestijli mimarlık ofislerinden birinde yükselen bir kariyere, aşık olduğu Barış’a ve iki ay sonra gerçekleşecek rüya gibi bir düğüne sahipti. Geniş cam pencerelerinden Boğaz’ı gören dairesi, özenle seçilmiş mobilyaları, her sabah demlenen taze kahvenin kokusu…

İstanbul’un göbeğindeki, şehrin en prestijli mimarlık ofislerinden birinin yirmi sekizinci katındaki cam masasının başında otururken, Emre’nin gözleri ufuk çizgisinde kaybolmuştu. Elindeki kahve kupası soğumuştu bile. Şehrin altında yatan kaos, tepeden bakıldığında estetik bir düzene dönüşüyor, betonun ve camın uyumsuz armonisi bir başyapıt gibi duruyordu. Kendi başyapıtıydı bu. Yıllar süren durmak bilmez bir çalışmanın, uykusuz gecelerin,

O sabah, Elif, penceresinden usulca süzülen güneş ışığına aldanıp, hayatın ona daha fazla sürpriz hazırlamadığına inanıyordu. Ne büyük bir yanılgı. Kırklı yaşlarının başında, başarılı bir iç mimar olarak kendi stüdyosunu kurmuş, sevgi dolu kocası Caner ile uyumlu bir hayat sürüyordu. Haftanın yorgunluğunu üzerinden atmak için annesi Ayşe ve babası Metin’in Bakırköy’deki o eski apartman dairesine

Elif, Ardıç Mimarlık’ın devasa cam kapılarından içeri adım attığında, yüksek tavanlardan sarkan avizelerin soğuk pırıltısı, sanki tüm hayallerini tartıp değersiz bulacakmış gibi üzerine çöktü. Burası, Altınşehir’in daracık sokaklarında büyüyen, her santimi alın teriyle kazanılmış evlerinin aksine, nefes almanın bile bir bedeli varmış gibi hissettiren bir yerdi. Üniversite harçlığını çıkarabilmek ve kardeşinin ilaçlarına katkıda bulunmak için

Eline aldığı o eski, sararmış fotoğraf, Elif’in yıllardır üzerine titrediği kusursuz hayat halısının ilk sökülen ilmeği olacaktı. O güne dek, Murat’la evlilikleri sağlam bir kaya gibi duruyordu; aşkla, saygıyla ve yılların getirdiği alışkanlıkların tatlı konforuyla örülmüş. Her akşam yemeği, her hafta sonu kaçamağı, her sessiz bakış, bu kayanın daha da sağlamlaştığının birer kanıtıydı. Elif, Murat’a