Hikayeler

Elif, yıllarca biriktirdiği hayallerini o projeye dökmüştü. Çizdiği her bir çizgi, tasarladığı her bir köşe, sadece bir bina değil, Adana’nın arka mahallelerinden birinde umut yeşertecek bir toplum merkezinin kalbiydi. Elinde tuttuğu sunum dosyasının ağırlığı, omzundaki tüm yükten daha fazlaydı; bu, onun bağımsız bir mimar olarak var olma, kendi adıyla anılma şansıydı. Karşısındaki “Umut Işıkları Vakfı”

Elif’in hayatı, pırıl pırıl parlayan bir cam fanusun içindeymiş gibiydi; kusursuz, güvenli ve mutlulukla dolu. Mert’le olan evlilikleri, yılların verdiği olgunlukla harmanlanmış genç bir aşkın tüm sıcaklığını taşıyordu. Beş yaşındaki Defne, onların bu fanusunu her gün kahkahalarıyla şenlendiren güneşti. Elif, başarılı bir mimardı, Mert ise kendi işini kurmuş, her zaman destekleyici ve anlayışlı bir eşti.

Elif, parmak uçları buz gibi olan o cam kapıya dokunduğunda, kaderinin o an mühürlendiğini bilseydi, belki de geri dönerdi. Belki de o an bulduğu o eski fotoğrafı bir daha hiç görmez, annesinin gözlerinde yıllardır uyuklayan acının kaynağını asla deşmezdi. Ama geri dönmedi. Eli titreyerek kapının kolunu çevirdi ve içeri, geçmişin karanlık dehlizlerine doğru bir adım

Elif Akın’ın penceresi, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte, İstanbul’un gri ve betonarmeye teslim olmuş siluetini değil, hayallerini aydınlatırdı. Beyoğlu’ndaki küçük, daracık ofisinde, masasının üzeri hep eskizlerle, notlarla doluydu. Kulağında bir eski plak, gözlerinde ise canlanacak şehirlerin coşkusu vardı. Çizdiği her bina, sadece bir yapı değil, bir yaşam alanı, bir hikayenin başlangıcı olmalıydı. Babası bir inşaat ustasıydı;

Ayşe, yıllarca kollarını sıvamış, parmaklarını boyaya bulamış, ruhunu tuallere akıtmış, şimdi nihayet o sihirli ana hazırdı. Ankara’nın sakin sokaklarından birinde, dar bir pasajın sonunda, o eski ama ışıklı dükkanı bulduğunda kalbi kuş gibi çırpınmıştı. Yüksek tavanları, tuğla duvarları ve sokağa bakan devasa penceresiyle tam da hayallerindeki sanat atölyesiydi. Resimlerinin sergileneceği, kurslar vereceği, ruhunu besleyeceği kutsal

Elif, şehrin kalbindeki o gökdelenin 27. katındaki ofisinin camından, aşağıda minik oyuncaklar gibi görünen arabaların telaşını izlerken, parmağındaki ince altın yüzük hafifçe parladı. Kırklı yaşlarının ortasındaydı, şehrin en prestijli mimarlık ofislerinden birinin ortağıydı, her zaman bakımlı, her zaman profesyoneldi. Hayatı kusursuz bir mimari çizim gibiydi; her çizgi yerli yerinde, her denge ustaca kurulmuştu. Ama bazen,

Elif’in elleri, her sabah saat beş buçukta, şehrin henüz uyanmayan soğuk nefesini hissetmeye alışkındı. Parmakları, on yılı aşkın süredir kumaşın keskin kenarlarıyla, ipliğin ince dokusuyla ve dikiş makinesinin titreşimleriyle dost olmuştu. Bugün de farklı değildi. Mahallenin en eski terzihanelerinden birinde, daha güneş doğmadan işbaşı yapacak, akşama kadar yüzlerce parça kumaşa şekil verecekti. Ama bu sabah,

Buzdolabının kapısını açıp içindeki düzenli raflara, özenle dizilmiş organik sebzelere bakarken Defne, içindeki boşluğun buzdolabının dışındaki pürüzsüz yüzeyden çok daha soğuk ve derin olduğunu hissetti. Yedi yıllık evliliğinin her bir köşesini kusursuz bir mimari eser gibi inşa etmişti. Cem, başarılı bir mimardı. İstanbul’un yükselen siluetine imzasını atan projeleri vardı. Defne ise, bir zamanlar parlak bir

Levent, alkış tufanının ortasında, avuç içlerinin terlediğini fark ettiğinde, göğsünde buzdan bir yumru hissetti. Bu, aldığı ödülün ağırlığından değildi; yıllardır toprağın altına gömdüğünü sandığı o gecenin, ruhunun dehlizlerinden sızan soğuk eliydi. Kalabalık, “Yılın İş Adamı” plaketini gururla tutan Levent Demir’i ayakta alkışlıyordu. Gülümsemesi, aynalara sığdırdığı özenle örülmüş bir maskedeydi. İçinde ise fırtınalar kopuyordu, dudaklarının kenarına

Güneşin bile girmeye çekindiği, buz gibi bir gerçek, Elif’in yıllardır itinayla ördüğü o kusursuz hayatın duvarlarında ilk çatlağı açtığında, aslında hiçbir şeyin o kadar sağlam olmadığını anladı. O sabah, her zamanki gibi kahvesini yudumlarken Boğaz’ın pırıltısına dalmıştı. Kızı Defne, lise son sınıfın telaşıyla mutfakta aceleyle kahvaltı yapıyor, eşi Mert ise günlük gazetesini okurken siyaset üzerine