Hikayeler

Can, cam masasına düşen gazete parçasını her zamanki gibi umursamadan itti. Bir pazar sabahı ritüeliydi bu; sıcak kahve kokusu, hafif caz müziği ve gözlerinin önünden akıp giden haberler. Ta ki o köşeye takılana kadar: “Kadıköy’de Sanat Atölyeleri Toplum İçin Dönüşüyor: Elif Uyar ve Öğrencilerinin Başarısı”. Parmakları istemsizce kağıda uzandı, pürüzsüz yüzeyini hissetti. Elif Uyar. Adı

Defne Serezli, yüksek tavanlı, minimalist tasarım harikası ofisinin camından Haliç’in gri sularına bakarken, avucundaki projeksiyon kumandasını hafifçe sıktı. Otuzlu yaşlarının başındaydı ve gözleri, babasından devraldığı, Balat’ın göbeğinde atıl kalmış eski tekstil atölyesini modern bir yaşam alanına, bir sanat ve tasarım merkezine dönüştürme hayaliyle ışıldıyordu. Projenin adı: “Atölye Haliç.” Defne için burası sadece beton ve tuğla

Ela, elindeki kilin pürüzsüz dokusunu hissettiğinde, hayatının geri kalanındaki tüm pürüzleri unuttuğunu sanırdı. Seramik atölyesi, boşanmanın enkazından kurtulduğu sığınağı, kendi elleriyle yeniden şekillendirdiği dünyasıydı. Oysa her akşam, atölyenin kapısını kilitlerken, kalbinde hâlâ onarılmamış bir çatlak olduğunu hissederdi. Beş yıllık evliliği, tıpkı kırılmış bir vazoyu yapıştırmaya çalışmak gibi, ne kadar uğraşsa da eski sağlamlığına dönememişti. Şimdi

Ayşe, elindeki üniversite sonuç belgesine bakarken, kağıdın üzerindeki parmak izlerinin titreyen parmaklarından mı, yoksa odanın boğucu havasından mı kaynaklandığını kestiremedi. Terden alnına yapışan saçlarını itti. Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi. İstanbul. Hayali, tutkusu, yıllarca gecesini gündüzüne katmasının ödülü. Ama bu dört kelime, pencereden sızan akşam güneşi gibi, evin köhne duvarları arasında bir anlığına parlayıp sonra kaybolan,

Elif, her sabah olduğu gibi, babasından yadigâr kalan, salonun en güneş alan köşesindeki narin orkideleri inceliyordu. Beyaz yapraklar, tıpkı hayatının son demlerini yaşayan bir umut gibi, zarafetle eğiliyordu tomurcuklara doğru. Bir buçuk yıl olmuştu babasını kaybedeli ve Elif, o günden beri hayatının her köşesinde bir boşluk hissetse de, babasının bıraktığı bu güzelliklerle ve yalıyla avunuyordu.

Selin, gelinliğini prova ettiği aynanın karşısında dikilirken, kumaşın her bir katmanında annesinin endişeli nefesini hissediyordu. Ayşe Hanım, bir buçuk aydır yaklaşan düğün için adeta bir orkestra şefi gibiydi; her notayı, her tempoyu kontrol altında tutmak istiyordu. Selin’in kendi kararları, kendi istekleri, bu büyük senfonide küçük bir melodi olmaktan öteye geçemiyordu. “Omuzlar çok mu açık kaldı

Elif, yılların yıpratıcı akışına inat, ruhunun derinliklerine ustaca gizlediği o kor gibi acıyı yalnızca geceleri, sessizlik ve yıldızlar şahitken çıkarırdı gün yüzüne. İstanbul’un boğaz manzaralı lüks dairesinde, dışarıdan bakıldığında eksiksiz görünen bir hayat yaşıyordu. Mimarlık firmasının ortağı, çevresinde saygı duyulan, güçlü bir kadındı. Ama içindeki boşluk, bazen bir rüzgar esintisi, bazen bir çocuğun kahkahasıyla öylesine

Defne, galerisinin bembeyaz duvarları arasında, yakında açılacak serginin son hazırlıklarını yaparken hafif bir tebessümle etrafına bakındı. Sanat eserlerinin dinginliği ve düzen, hayatının yansıması gibiydi. Her şey olması gerektiği gibiydi; hatta daha fazlası. Kusursuz bir evlilik, başarılı bir kariyer, güzel bir ev ve Kerem… Kerem, onun hayatının en parlak eseriydi adeta. Karizmatik, zeki, mimarlık kariyerinde zirveye

Elif, kristal bir heykelciği nazikçe avucuna alırken, sahneden yükselen alkışlar kulaklarında uğultu gibi yankılanıyordu. Mimarlık dünyasının en prestijli ödüllerinden biriydi bu. Işıltılı elbisesinin içindeki bedeni dik, yüzündeki gülümseme kendinden emindi. Kusursuzdu. Ama kimse, o an titreyen parmaklarını, kalbinin ritmini bozan o ince sızıyı ve zihninin derinliklerinden fırlayıp gelen o küçük, tozlu Anadalu kasabasının hayaletini fark

Kenan, hayatı boyunca her taşın altına bir sır sakladı ama en büyüğü, tam da kendi elleriyle inşa ettiği ihtişamlı duvarların ardında gizliydi. Pencerelerinden Boğaz’ın lacivertine bakan, modern sanat eserleriyle döşeli geniş ofisinde, parmakları masif ahşap masasının pürüzsüz yüzeyinde gezinirken, gözleri yeni projesinin maketinde takılı kaldı. “Umut Sanat Merkezi.” Adı bile ironikti. Yıllarca süren çabanın, uykusuz