Hikayeler

Can, annesinin her gün biraz daha solan yüzüne bakarken, içini kemiren o tanıdık acıyı hissetti. Ayşe Hanım, bir zamanlar evin neşe kaynağı, mahallenin en kıvrak zekâlı kadını, şimdi kendi anılarının labirentinde kaybolmuş, bakışları boşluğa takılı kalmış bir gölgeydi. Alzheimer’ın acımasız pençesi, onu her geçen gün biraz daha alıp götürüyor, Can’ın çocukluğundan kalma o güçlü, şefkatli

İstanbul, boğazın pırıltılı sularına nazır, cam ve çelikten bir kulede yükselen ofisinin penceresinden bakarken, Selim’in hayatı parlayan bir mücevher gibi görünüyordu. Kırk sekiz yaşında, ülkenin önde gelen mimarlık firmalarından birinin ortağı, güzel bir eşi, pırıl pırıl bir kızı ve banka hesabında sayılarla ifade edilemeyecek bir serveti vardı. Her sabah uyandığında, kahve kokusuyla ve eşi Demet’in

Elif, pırıl pırıl ofisinin camından şehrin ışıklarına bakarken, zihninde her zaman aynı gölge dans ediyordu: sattığı evin gölgesi. Onu bugünkü Elif yapan, bu prestijli mimarlık firmasının kurucusu, şehir planlamanın saygın sesi haline getiren de oydu belki de, o yıkılan ev. Ama her tuğlasıyla birlikte, içinden bir parçanın da sökülüp alındığını, boşluğunun asla dolmayacağını biliyordu. Dışarıdan

Elif, toplantı odasının cam duvarından İstanbul’un grileşen siluetine bakarken, mülakatın sonuna geldiğini ve nefesinin kesildiğini hissetti. Karaman Mimarlık, şehrin en prestijli firmalarından biriydi ve buraya kabul edilmek, İzmir’deki mütevazı hayatlarından sonra annesi ve kız kardeşi Ayşe için bir umut demekti. Karşısında oturan Cem Karaman, otuzlu yaşlarının başlarında, koyu takım elbisesi ve kendinden emin duruşuyla, Elif’in

Yılların biriktirdiği sessizlik, Zeynep’in ruhunda bir kuyuya dönüşmüştü; dibinde ne olduğu belli olmayan, karanlık bir kuyuya. Her sabah Boğaz’a nazır dairesinin geniş camından İstanbul’un uyanışını izlerken, şehrin hareketliliği kendi içindeki durağanlığı daha da belirginleştiriyordu. Kırk sekiz yaşındaydı. Başarılı bir mimar, sektörün aranan isimlerinden. Ödüllü projeleri vardı, saygın bir çevresi. Dışarıdan bakıldığında eksiksiz bir hayat. Ama

Elif, hayatını, her bir taşını özenle yerleştirdiği bir mozaik gibi yaşıyordu. Her şeyin bir yeri, bir düzeni, bir anlamı vardı onun dünyasında. Sabah uyandığında güneşe ilk selamı veren menekşelerinden, kahve fincanının kenarına iliştirdiği minik nota kadar… İlkokul öğretmenliği yapıyordu. Çocukların saf ve dürüst dünyası, onun adeta sığınağıydı. Akşamları eve döndüğünde, mimar kocası Murat’ın ona sarılışı,

Elif, ailesinin Bodrum’daki yazlık evini hiçbir zaman tam olarak sevememişti. Denize nazır bembeyaz boyalı, panjurları turkuaz renkli bu ev, çoğu insana cennet gibi görünse de, Elif için hep biraz sıkıcı, biraz da kasvetli bir anıt gibiydi. Yazları burada geçirmek, İstanbul’un hareketli kalabalığından sonra zoraki bir inzivaya çekilmek demekti. Bu yıl ise annesi Zeynep Hanım’ın “eski

Elif’in hayatı, her sabah aynı saatte ötüp kalbini yoran alarm sesiyle değil, Ayşe’nin uykusunda mırıldandığı tanıdık hecelerle başlardı. Saatin kaç olduğunu bilirdi, çünkü Ayşe’nin ritmi, güneşin doğuşundan bile daha dakikti. Penceresinden içeri sızan ilk gri ışıkla birlikte, genç kadının omuzlarına sanki bir kez daha tüm dünyanın ağırlığı binerdi. Otuz iki yaşındaydı Elif, ama ruhu çok

Elif, gözlerini açtığında, İstanbul’un gri sabahı penceresinden süzülen ışıkla doluydu, ama zihninde hala Kars’ın ayazı vardı. Gençliğinin donmuş anıları, ince bir buz tabakası gibi ruhuna yapışmış, en mutlu anlarında bile kendini belli ediyordu. Oysa dışarıdan bakıldığında, Elif Yılmaz’ın hayatı kusursuz bir mimari çizimdi. Yirmi beş yıl önce doğduğu topraklardan kaçıp İstanbul’a sığınan, tırnaklarıyla kazıyarak kendine

Kenan’ın pahalı, boğaz manzaralı dairesinde yankılanan tek ses, gümüş kaplama tepsisindeki buzların şıngırtısıydı. Bir elinde viski kadehi, diğerinde günün son haberlerini gösteren tablet bilgisayarıyla, gecenin lacivert örtüsüne bürünmeye başlayan İstanbul’a bakıyordu. Kırklı yaşlarının ortasındaydı, griye çalan saçları şakaklarından nazikçe çekilmiş, duruşu yılların getirdiği özgüvenle sertleşmişti. Şehrin en parlak mimarlarından biriydi, adı prestijli projelerle anılıyordu. Ama