Hikayeler

Elif, mutfak masasına serilmiş dantel örtüye dalmıştı. Gözleri, her bir ilmeğin ne kadar özenle atıldığını incelerken, zihni dünden kalma anıları tazeliyordu. Abur cubur kokan bu bayram sabahı kahvaltısı, neşeli çocuk sesleri ve annesinin telaşlı koşturmacası arasında, o bakış her şeyi gölgede bırakmıştı. Ozan, Elif’in ablası Burcu’nun kocasıydı. Beş yıldır evlilerdi ve dışarıdan bakıldığında, kusursuz bir

Elif’in hayatı, yedi yıl önce donup kalmış, sonra ağır aksak da olsa akmaya devam etmişti; ta ki o adam kapısını çalana dek. Yıllar, İstanbul’un bitmeyen telaşında sessizce erimiş, Elif’in acıları da şehrin gürültüsünde bir yankıdan ibaret kalmıştı. Sabahları güneşle uyanır, kahvesini demler, on beş yaşındaki kızı Zeynep’i okula hazırlar, sonra ilkokuldaki minik öğrencilerinin gürültülü dünyasına

Ayşe, parmak uçlarındaki nasırları, ömrünün dikiş izleri gibi taşırdı. Sabahın ilk ışıklarıyla uyanır, son kırıntısı kaybolana dek iğnesiyle bir kumaşın can damarına dokunur, akşam ezanlarıyla bitmeyen işlerine ara verip yorgun bedenini sandalyeye bırakırdı. Salonunun ortasındaki eski, dikiş makinesi, onun sessiz yoldaşı, hayatta kalma aracı ve yegane sanat eseriydi. O makine, sadece yırtık sökükleri onarmakla kalmaz,

Emre’nin yeni işinin ilk günüydü ve midesi, metrobüsün her fren yapışında adeta yerinden oynuyordu. Üzerindeki tek iyi takım elbisesi, annesinin ütüleyip özenle askıya astığı, biraz eski ama temiz bir gömlek ve ceketti. Kumaşının dokusunda, babasının “Yürü be oğlum, göster kendini!” deyişinin sıcaklığını hissediyordu. Marmaray’dan inip Levent’in o kuleler ormanına doğru yürüdüğünde, her gökdelenin tepesi gökyüzüne

Elif, pencerden yansıyan kendi siluetine baktı; kusursuzdu, ama bir yanı her zaman eksik gibiydi. Beyazperde misali odanın içini aydınlatan güneş, ne kadar çabalarsa çabalasın, ruhunun derinliklerindeki o karanlık kuyuyu bir türlü dolduramıyordu. Dışarıdan bakıldığında hayatı bir dergi kapağından fırlamış gibiydi: Şehrin gözde semtlerinden birinde, modern mimarili şık bir daire, başarılı bir kariyer –kendi mimarlık ofisi

Yıllar sonra bile, Ayşe’nin kalbi, o yaz gecesinin keskin kokusunu hiç unutmadı. Tuzlu bir deniz meltemiyle karışan kan ve korkunun, denizin derinliklerine gömüldüğünü sandığı kokusu… Her ne kadar kusursuz tasarlanmış, minimalist çizgilere sahip, boğaz manzaralı dairesinde, son model kahve makinesinin buharında eritmeye çalışsa da, nafileydi. Anılar, bazen bir sokak müziği tınısında, bazen hiç beklemediği bir

Alkışlar, şampanya kadehleri, gururla parlayan gözler… Emre Kaya, kendi imzasıyla yükselen otelin görkemli lobisinde, hayatının zirvesindeydi. Karısı Zeynep, omuzunda güven veren bir el, yanında pırıl pırıl genç kızı Defne. Her şey mükemmel görünüyordu. Yıllardır o çatlağın üzerini altın varaklarla, ipek perdelerle örtmüştü. Ama ne fayda? Her başarı, her alkış, sadece örtünün incelmesine yarıyordu. Emre’nin içinde,

Yıllar, Elif’in yüreğindeki o boşluğu doldurmaya yetmemişti, her bahar yeniden açan incir ağacı gibi, yara da tazelenirdi. Kırk üç yaşındaydı şimdi, saçlarının arasına yerleşen aklar, geçmişin soğuk rüzgarlarının bir eseriydi. Küçük, samimi el sanatları dükkanının camekanından dışarıyı seyrederken, kalabalık Eminönü sokaklarının gürültüsü bile içindeki sessiz çığlığı bastıramıyordu. O günü, o yağmurlu, kasvetli hastane koridorunu, doktorun

Elif, pencereden dışarı bakarken İstanbul’un gri gökyüzüne inat, içini saran huzurla gülümsüyordu. Yirmi dokuz yaşındaydı, bir reklam ajansında yeni terfi etmişti ve hayatının aşkı Mert ile evlilik hazırlıkları yapıyordu. En önemlisi, dünyada en çok sevdiği, kendisini büyüten, anne yarısı bildiği Ayşe Teyzesi yan odada tatlı tatlı uyuyordu. Teyzesinin ömrünü ona adadığını, onu her şeyden çok

Boğaz’ın serin rüzgarı pencereden içeri süzülürken, Elif’in zihninde on yıl öncesine ait bir an canlandı. Nişan yüzüğünün ışıltısını sayısız defa parmağına takıp çıkardığı, Can’ın “Sen benim cam evimsin,” dediği o yaz akşamı. Şeffaf, kırılgan ama içinde her şeyin olduğu gibi göründüğü, saklayacak hiçbir sırrı barındırmayan bir yer. O zamanlar bu benzetme ona sıcak ve güven