Hikayeler

Sabahın köründe, güneşin henüz şehre uzanmadığı o keskin saatlerde, Ayşe’nin parmakları çamaşır suyu kokulu, buz gibi suda titriyordu. Ellerinin derisi incelmiş, kurumuştu; yılların yorgunluğu tırnak diplerine sinmiş, çıkmaz bir leke gibi kalmıştı. Banyosunu temizlediği bu lüks daire, kendi rutubetli, küçük evine ne kadar uzaktı. O kadar uzaktı ki, bu iki dünya aynı şehrin çatısı altında

Can, dedesinin eski sandığını karıştırırken bulduğu soluk fotoğrafla hayatlarının altüst olacağını asla tahmin edemezdi. Tozlu, ahşap sandık, büyükannesi ve büyükbabasının anılarıyla doluydu; çocukluk fotoğrafları, mektuplar, kurumuş çiçekler… Ama Can’ın elindeki bu fotoğraf, diğerlerinden çok farklıydı. Ayşe annesinin yirmi yaşlarındaki haliydi bu, genç, narin ve omuzlarında taşıdığı kundaklı bir bebekle. Yüzünde tarifsiz bir hüzün vardı, ama

Zeynep, çocukluğunun kokusunu taşıyan o daracık sokağın taşlarına basarken, her bir çatıdan, her bir pencereden yükselen sessiz bir çığlığı duyuyordu. Gültepe’nin eski sokakları, modern İstanbul’un gökdelenler denizinde birer ada gibi kalmış, unutulmuşluk ve direniş arasında salınan son nefesleriydi. Zeynep, bu nefesleri bir araya getiren sesi, sokağın hafızasıydı. Sosyoloji bölümündeki yüksek lisans tezi için kentsel dönüşümün

Emine’nin nasırlı elleri, mermer sehpanın pürüzsüz, soğuk yüzeyinde ağır ağır geziniyordu. Cam bezinin hafif nemli dokunuşu, arkasında hiçbir iz bırakmadan, yansıyan ışığı adeta ikiye böldü. İşte tam da bu, Emine’nin yeni işindeki en sevdiği andı; dünyalar arasındaki keskin ayrımı en net hissettiği an. Bir yanda parmak uçlarında taşıdığı, her zerresi lüks ve boşvermişlik kokan bu

Ayşe’nin hayatı, sabahın erken saatlerinde alarmın o acımasız sesiyle başlardı. Henüz güneşin usulca perdelerden sızdığı, şehrin derin bir nefes alıp vermeye hazırlandığı saatlerdi. Yirmi yıllık evliliğinde, bu rutin, demir gibi sağlam, boğucu bir pranga olmuştu. Kocasının Murat’ın horultuları, çocukları Deniz ve Can’ın uykudaki mırıldanmaları, her sabah aynı saatte kalkan komşunun üst kattaki topuk sesleri… Her

Emre Demirci, İstanbul’un modern siluetinde yükselen cam ve çelik binalarına tepeden bakarken, içinde garip bir boşluk hissetti. Başarı, her zaman peşinden koştuğu o soyut kavram, şimdi parmak uçlarından sızıp giden bir kum tanesi gibiydi. Otuz sekiz yaşındaydı, şehrin en saygın mimarlık ofislerinden birinin ortağı, banka hesabı dolgun, sosyal çevresi genişti. Ama her şafak söküşünde, içinde

Gözleri ilk kez o kalabalık sergide kesiştiğinde, Elif bunun sıradan bir an olacağını sanmıştı; yanılmıştı. Etrafında modern sanatın absürt dehası fısıldaşırken, o adamın derin, sorgulayıcı bakışları Elif’in iliklerine kadar işlemişti. Adı Ozan’dı. Serginin küratörüyle kısa bir sohbetinde duymuştu. Uzun boylu, keskin yüz hatlarına sahip, yaşı Elif’e yakın, belki biraz daha genç. Bakışlarında garip bir tanıdıklık

Elif’in dikiş makinesi, geceye inatla meydan okuyan küçük bir orkestra gibiydi; her tıkırtısı, her vızıltısı, eski bir şarkının yeni bir yorumu gibi odanın loş ışığında yankılanıyordu. Kumaşlar, iplikler, dergi kupürleri ve elle çizilmiş eskizlerle dolu daracık odası, onun için sadece bir yatak odası değil, aynı zamanda hayallerinin beşiği, ruhunun atölyesiydi. Pencereden dışarı sızan sokak lambasının

Elif, o aynalı duvarı her seyrettiğinde, evliliklerinin kusursuz bir yansımasını görüyordu; parlak, pürüzsüz ve zamansız. Salonun bir duvarını tamamen kaplayan bu özel yapım ayna, Mert’in ona evlilik yıl dönümü hediyesiydi. “Hayatımızın her anını, her sevincini, her gülüşünü yansıtsın,” demişti Mert o gün, Elif’in saçlarını okşarken. Dört yıldır evlilerdi ve Elif’in gözünde, her şey tam da

Elif, mutfak penceresinden Boğaz’ın griye çalan sularına bakarken, hayatının bir fotoğraf karesi gibi mükemmel olduğunu düşünüyordu. Başarılı bir mimar, yakışıklı ve ilgili bir eş (Hakan), zeki ve neşeli bir kız (Defne). Onlar, İstanbul’un kalbinde, her detayı özenle seçilmiş evlerinde modern bir masal yaşıyorlardı. O sabah, posta kutusundan çıkan sarı bir zarf, bu kusursuz tablonun üzerine