Hikayeler

Elif, mutfak adasında durmuş, sıcak kahvesinin buharı arasında şehrin uyanışını izliyordu. Sabah güneşi, pencerelerden içeri süzülerek cilalı ahşap zeminlerde dans ediyor, gri tonlardaki modern evlerini yumuşatıyordu. Burası onun kalesiydi; eşi Demir’le birlikte ilmek ilmek ördükleri, huzur ve başarıyla inşa ettikleri bir hayat. Aşağı katlardan kızı Zeynep’in kıkırtıları geliyordu. Demir, muhtemelen onu giydirmeye çalışıyor, küçük yaramaz

Emre, otuz sekiz yıllık ömrünün son on beş yılını kusursuz bir mimari eseri inşa eder gibi özenle kurmuştu; ancak o binanın temeline, kimsenin bilmediği, çürük bir taş gizlediğini biliyordu. İstanbul’un kalbinde, boğazın pırıltılı sularına nazır ofisinde otururken, camdan yansıyan şehrin ışıkları bile onun içindeki karanlığı dağıtmaya yetmiyordu. Yıllar, bu karanlığı derine itmiş, üzerini başarılarla, mutlu

Masa, annem Leyla’nın özenle hazırladığı mezeler ve fırından yeni çıkmış kuzu budu kokusuyla doluydu. Annem için özel günler, mutfakta bir şölene dönüşürdü; bu, onun bizi ne kadar sevdiğini gösterme biçimiydi. Babam Haluk, masanın başında, her zamanki gibi sessiz ama otoriter bir tavırla oturuyordu. Gözleri, tabakları doldururkenki telaşına rağmen, hafif bir gerginlikle etrafta geziniyordu. Ben ve

Elif, mutfak penceresinden, İstanbul’un gri gökyüzüne inatla parlayan yeni binaların siluetine baktı. Her bir katın tuğlasını, her bir camın yansımasını ezbere bilirdi sanki. Kendi elleriyle çizdiği bir hayatı yaşıyordu; sağlam, estetik ve kusursuz… Yıllar süren azmin, uykusuz gecelerin ve en önemlisi de geçmişin tozlu sayfalarına sıkı sıkıya kilitlediği sırların üzerine inşa ettiği bir hayattı bu.

Canan, o gün İstanbul’un gri gökyüzüne inat, içinde bir zafer hissiyle parlıyordu. Nişantaşı’ndaki lüks kafenin büyük camından dışarı süzülen yağmuru umursamadan, laptopunu kapattı. Az önce yaptığı sunum, çalıştığı mimarlık ofisi için büyük bir proje anlamına geliyordu. Belki de terfi, belki de uzun süredir hayalini kurduğu yeni bir dairenin peşinatı. Her şey tıkırındaydı. Yirmi dokuz yaşında,

Ayşe, mutfak tezgahının üzerinde duran eskimiş defterine bir kez daha göz gezdirdi. Sayfalar, kuru lavanta dalları ve taze kahve kokusuyla, yıllardır ertelediği hayallerinin notlarıyla doluydu: “Ayşe’nin Dükkânı”. Beyaz mermer tezgahlar, duvarlarda el yapımı seramikler, orta Anadolu’dan getireceği özel kahveler ve arka bahçesinde yaz akşamları müzik… Hepsini zihninde o kadar canlı canlandırmıştı ki, bazen uyanıkken bile

Zeynep, pencereden İstanbul’un akşamüstü ışıklarını seyrederken, her zaman hissettiği o hafif, tatlı huzuru hissediyordu. Kızı Elif, içerideki odasında en sevdiği çizgi filmi izlerken kıkırdıyor, mutfaktan ise eşi Emre’nin yemek hazırlığı sesleri geliyordu. On yıl önce, bu şehirde, bu dairede, bu hayatta olacağını hayal bile edemezdi. O zamanlar küçük bir mimarlık ofisinde hayata tutunmaya çalışan, gelecek

Ayşe, Balat’ın daracık, Arnavut kaldırımlı sokağında, zamanın tozlu perdesi ardına saklanmış küçük çay evinin camından dışarıyı seyrederken, eli o an tezgâhta duran ceviz ağacından oyduğu minik kırlangıç heykeline gitti. Kırlangıç, yirmi yıldır her gün kestiği, zımparaladığı, yağladığı sayısız kuştan sadece biriydi. Her bir oyma darbesi, kalbindeki aynı eski yaranın, her nefes alışında hissettiği o yakıcı

Elif, gölgelerin dans ettiği odayı izlerken, içindeki tanıdık boşluğun yine kendini hatırlattığını hissetti. Güneş batarken, geniş salonunun modern camlarından süzülen kızıl ışıklar, özenle seçilmiş minimalist mobilyaların üzerinde tuhaf desenler çiziyordu. Şehrin uğultusu on dördüncü kattan bile süzülüp geliyordu ama Elif’in kulaklarında sadece kendi sessizliği yankılanıyordu. Kusursuzdu hayatı, dışarıdan bakıldığında. Başarılı bir mimardı, hayallerindeki projeleri hayata

Elif, yılların yıprattığı, tahtası çiziklerle dolu sınıf masasına yaslanmış, pencereden baharın ilk yeşermeye başlayan tomurcuklarına dalmıştı. İzmir’in ılıman nisan havası, eski okul binasının taş duvarlarını ısıtıyor, içerideki boğucu kış kokusunu dağıtıyordu. Öğrencilerinin ders arasına çıkmasıyla gelen kısa sessizlik, onun için bir lütuftu. Edebiyat öğretmenliği, yirmi yıl önce, üniversite aşkı Demir’in gidişiyle paramparça olan kalbine sığındığı