Hikayeler

Ayşe’nin elleri, günün dördüncü kahve makinesi temizliğinde, sıcak suyun buharında yanıyor gibiydi ama acıyı hissetmeye vakti yoktu. Akşamki vize sınavı için notları kafasında tekrar ederken, bir yandan da siparişleri hazırlıyor, garson arkadaşlarına yardım ediyordu. Marmara Cafe, Nişantaşı’nın göbeğinde, pahalı zevklerin ve fısıltılı konuşmaların mekanıydı. Ayşe, burada çalışırken kendini her zaman bir vitrinin arkasından dünyaya bakan

Mert’in penceresinden görünen İstanbul, her zaman ikiye ayrılırdı. Bir yanda, geceleri yakamozlarla dans eden Boğaz, diğer yanda ise derme çatma, üst üste yığılmış betonarme yapılarla dolu, ışıkları cılız yanan mahalleler. Kendisi, bu ikinci kısmın daracık bir sokağında, rutubetli ve iki odalı bir apartman dairesinde yaşıyordu. Mimarlık fakültesinde burslu okuyor, geceleri kuryelik yaparak hem kendi harçlığını

Yirmi yedi yıldır bir fotoğrafın eksik köşesi gibi yaşıyordu Elif; her karede vardı, ama hiçbirinde tam olarak değildi. Çocukluğundan beri içini kemiren, adı konmamış bir boşluktu bu. Anne ve babasının kendisi çok küçükken bir trafik kazasında öldüğünü biliyordu. Onu büyüten, kendi öz teyzesi Ayşe Teyze’ydi. Ayşe Teyze, her şeyiyle Elif’in annesi olmuş, ona şefkatini, sabrını

Havuzlu Bahçe Mahallesi, İstanbul’un nefes almayı unuttuğu kuytu köşelerinden biriydi. Daracık sokakları, cumbalı evleri, pencere pervazlarında kurumaya yüz tutmuş fesleğen saksılarıyla adeta zamanın durduğu bir yerdi. Ama zaman durmuyordu; aksine, mahallenin eteklerinde yükselen cam ve çelik binalarla hızla akıp gidiyordu. İşte tam bu eski dünyanın kalbinde, her sabah mahallenin üzerine çöken o mistik kokuyla uyanan

Elif’in parmak uçları, kumaşın sert dokusuna sürterken acıyordu. Güneş ışığı, tekstil atölyesinin tozlu camlarından süzülüp dikiş makinelerinin metalik gövdelerinde kırılıyor, binlerce iğnenin senkronize tıkırtısı kulak zarını zorluyordu. On üç saattir bu gürültüye maruz kalmak, ruhunun derinliklerinde bir yerlerde sürekli yankılanan başka bir sesi bastırıyordu: Kendi susturulmuş hayallerinin fısıltısı. Karşı masadaki Ayşe, çay molasında heyecanla yeni

Ayşe, mutfak penceresinden sokağa düşen gün ışığına gülümsedi. Mis gibi taze demlenmiş çay kokusu, yeni uyanmış evin huzuruyla karışıyordu. Pencerenin pervazındaki menekşeleri seviyordu; her sabah onlara fısıldar, onlarla beraber uyanırdı. Murat henüz uyanmamıştı, onun derin, düzenli nefes alışverişi yatak odasından duyuluyordu. Ayşe, bu sakin sabahları, hayatının bu düzenli ritmini seviyordu. Yedi yıllık evliliği boyunca Murat’la

Otobüsün camına yasladığı alnında soğuk bir sızı dolaşırken, Elif’in gözleri dışarıdaki gri İstanbul manzarasına kilitlenmişti. Yedi yıl. Tam yedi yıl geçmişti kâğıt üzerinde özgürlüğünü ilan edeli. Özgürlük… Tuhaf bir kelimeydi. Bazen bir kuşun kanat çırpışı gibi hafif, bazense boynuna asılan ağır bir zincir gibi hissediyordu. Kızı Zeynep’in okuluna yetişme telaşı, sabahın o bilindik koşuşturmacası bile

Törenin gürültülü alkışları kulaklarını sağır ederken, Can’ın gözleri loş salonda tanıdık bir siluet arıyordu; yıllardır hiç görmediği, görmemeyi dilediği bir siluet. Anka Kulesi, onun son ve en prestijli projesiydi. Adını efsanevi kuştan alan bu yapı, küllerinden doğuşu temsil ediyordu; tıpkı Can’ın kendi kariyeri gibi. Ancak bugün, zirvede hissetmesi gereken bu an, boğazına düğümlenen bir yumru

Zeynep’in elleri çamurun içinde nefes alıp veriyordu. Parmağının ucundaki her kavis, her biçim, yıllardır yüreğinde taşıdığı oyuk bir boşluğu doldurmanın nafile çabasıydı. Atölyesinin penceresinden süzülen solgun kış güneşi, toprağın tozuna bulanmış raflardaki bitmiş eserleri aydınlatırken, Zeynep’in ruhundaki puslu havayı dağıtmıyordu. Yedi yıl geçmişti. Tam yedi yıl. Emre’nin, küçük, hayat dolu Emre’nin Abant Gölü kıyısında bir

Ayşe’nin elleri, daha on dört yaşındayken bile sıradan bir hamurun ötesine geçebiliyordu. Toprak, ahşap, kil; neye dokunsa, o malzemenin içinde saklı bir ruhu uyandırırdı sanki. Ama ustası “Ellerin sihirli kızım, ama bu dünyada sihir karın doyurmaz,” derdi hep. O sihir, Ayşe’nin ellerinde sadece hamuru değil, onun geleceğini de şekillendirmek için çabalıyordu. Şimdi yirmi yedi yaşındaydı