Hikayeler

O gün, Deniz’in hayatındaki diğer sıradan günler gibi başlamıştı. Güneş, İstanbul’un eski semtlerinden birinde, Yılmaz Apartmanı’nın daracık sokağına düşmekte zorlanıyordu. Annesi Ayşe, bahar temizliği bahanesiyle Deniz’i çocukluk odasındaki eşyalarını ayıklamaya ikna etmişti. Deniz, pazarlama sektöründeki yoğun temposundan fırsat buldukça evlerine uğrar, annesinin bitmek bilmeyen ev işlerine yardım ederdi. Bu seferki görev, tavan arasındaki eski eşya

Elif, annesi Ayşe’nin vefatından sonra ilk kez bu kadar uzun süre tek başına kalıyordu. İstanbul’un boğucu yaz sıcağı, pencerelerden sızan motor gürültüsü ve dairenin içindeki o ağır sessizlik, göğsüne oturmuş bir yumruk gibiydi. Annesi hep evin neşesi, sıcaklığı olmuştu. Şimdi ise Elif’in elinde sadece eşyalarla dolu bir daire ve boşluk hissi vardı. Dört duvar arasında

Ahmet Bey’in hayatı, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir mimari esere benzerdi; her bir köşesi özenle planlanmış, her bir detayı yerli yerinde. Boğaz manzaralı lüks dairesi, şehrin en prestijli semtindeki mimarlık ofisi, yurt içi ve yurt dışında sayısız ödül kazanmış projeleri… Her şey, yıllar süren azmin, zekanın ve şüphesiz biraz da şansın birleşimiydi. Eşi Ayşe, zarif ve

Can, o gece ödülünü alırken, sahnedeki parlak ışıkların, alkışların ve kendisini izleyen hayranlık dolu gözlerin altında bile içindeki o buz gibi boşluğu hissediyordu. Türkiye’nin en prestijli mimarlık ödülünü, beşinci kez, bu sefer “Yılın En Yenilikçi Mimarı” unvanıyla kazanmıştı. Alkış tufanı dinip de mikrofonu eline aldığında, hazırladığı teşekkür konuşması kelimeleri boğazına düğümlendi. Kelimeler yerine, yıllar önce

Sabahın ilk ışıkları, Fatih’in dar sokaklarına düşmeden çok önce, Ayşe’nin uykusu bölünen bir rüya gibi dağılırdı. Parmak uçları, rüyasında tuttuğu ince resim fırçasının soğukluğunu hisseder gibi seğirirdi. Oysa elini uzattığında dokunduğu tek şey, yorganın pamuklu kumaşıydı. Yirmi dört yıl önce Mimar Sinan Güzel Sanatlar Fakültesi’nden gelen kabul mektubunun heyecanını hala hatırlar, bazen de yitirilen bir

Yılların acısı, Balat’ın dar sokaklarına sinmiş nemli bir taş gibiydi Ayşe’nin yüreğinde. Her sabah “Aheste Kafe”nin ağır demir kapısını açarken, o taşın ağırlığı yeniden omuzlarına binerdi. Burası onun sığınağıydı; eski bir Rum konağının zemin katında, pastel renklerle bezenmiş, buram buram kahve kokan küçük bir dünya. Duvarlardaki solmuş İstanbul fotoğrafları, köşedeki antika radyonun kısık sesi ve

Metin Demir, her sabah Boğaz’a nazır, cam cepheli ofisinden İstanbul’u seyrederken, zirveye giden yolun taşlarını adımlamış olmanın gururunu yaşardı. Elli yaşının ortalarında, saçlarına düşen aklar ona karizma katmış, çelik gibi bakışları, hızlı ve doğru kararlar verme yeteneğinin kanıtı olmuştu. “Demir Holding”in kurucusu ve CEO’su olarak, şehrin silüetini değiştiren projelerin altına imzasını atmıştı. Ancak bu kusursuz

Selim, şehrin yeni yüzü olacak devasa kültür merkezinin maketine baktığında, yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. Kırk sekiz yaşındaydı, kariyerinin zirvesinde, adı lüks dergilerin kapaklarını süslüyor, projeleri uluslararası ödüller alıyordu. Mimarlık ofisi, şehrin en prestijli gökdelenlerinden birinin en üst katında, Boğaz’ın pırıl pırıl manzarasına nazırdı. Ancak bu başarı tablosunun ardında, kimsenin göremediği, rüyalarını dahi işgal eden

Zeynep, Demir’le evlendiği yedi yılın her bir anını, hayatının en parlak kumaşı gibi dokumuştu. Onlar, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir çiftti: Genç, başarılı, birbirine aşık ve geniş bir çevrenin imrenerek baktığı, birbirini tamamlayan iki insan. Demir, babadan kalma, köklü bir tekstil imparatorluğunun veliahttı. Zeynep ise, el emeğine, zanaatkarlığa değer veren, babasının küçük atölyesinde büyümüş, yaratıcı ve

Elif’in parmakları, yıllardır dokunmadığı fırçanın sapını arıyor gibiydi ama ekranda yanıp sönen e-posta, onu acımasızca bugüne çekiyordu. Masasında duran devasa bilgisayar ekranından yayılan parlak ışık, odasındaki tek pencereden sızan gün ışığını bile bastırıyordu. Gri ve modern ofis koltuğuna gömülmüş, gözlüğünü burnunun ucuna indirmiş, son revizyonları tamamlamak için klavyede hızla tuşlara basıyordu. Dışarıdan bakıldığında, 32 yaşındaki