Hikayeler

Elif, pencereden yağan nisan yağmurunu seyrederken, her damlanın Ankara’nın gri asfaltında dağılışı gibi içindeki o tanıdık boşluğun da yayıldığını hissetti. Kırk üç yaşındaydı, başarılı bir psikologdu, kendi kliniği vardı, hayatı düzene girmişti. Ama aynaya her baktığında, gözlerinin derinliklerinde yirmi beş yıl önce bıraktığı o genç, korkmuş kadının siluetini görüyordu. O kadın, hayatının en büyük hatasını

Pencereden süzülen akşam güneşi, Elif’in mutfak tezgâhında unuttuğu pırlanta yüzüğe vuruyordu; bir an parladı, sonra Emre’nin eve dönme vürsürüyle gelen seslerle birlikte sönükleşti. On yıldır aynı duvarlar içinde, aynı rutinle ördüğü hayatının küçük bir metaforuydu bu an. Dışarıdan bakıldığında kusursuz, içeriden hissedildiğinde ise bazen tarifsiz bir boşluğun kıyısında salınan bir gemi gibiydi. Emre iyi bir

Elif’in ölümünden bu yana üç yıl geçmişti, ancak annesinin kokusu Ayşe’nin evinin her köşesine, özellikle de babası Orhan’ın suskunluğuna sinmişti. Orhan, eşini kaybetmenin ağırlığı altında sessizliğe gömülmüş, gözlerindeki o derin hüzün, Ayşe’nin kalbinde dinmeyen bir sızıya dönüşmüştü. Ayşe, otuzlu yaşlarının ortasında, işinde başarılı, hayatını düzenli bir çizgide yaşayan genç bir kadındı. Annesi Elif, onun için

Ayşe, sabahın ilk ışıklarıyla uyanan tek kişi değildi evde; içindeki o tanıdık boşluk da onunla birlikte gözlerini açardı her gün. Yedi yıldır süren evliliği, tıpkı yıllardır aynı tarifle pişirdiği yemekler gibiydi: Doyurucu, besleyici ama ruhu okşamayan, lezzetsiz. Can iyi bir adamdı; çalışkan, sorumluluk sahibi, ailesine düşkün. Ama o düşkünlük, Ayşe’nin içindeki çağlayanları kurutmuş, onu sadece

Elif’in hayatı, dükkanın kapısından içeri süzülen her sabah güneşi gibi düzenliydi. Her birini kendi elleriyle büyüttüğü sardunyalar, ortancalar ve menekşelerle dolu küçük çiçekçisi, onun için sadece bir iş yeri değil, aynı zamanda dışarıdaki gürültülü dünyadan bir sığınaktı. Elli yaşını devirmişti ama parmak uçlarındaki toprak kokusu, saçlarının arasında beliren ince beyaz tellerden daha çok anlatırdı hikayesini.

Elif, sabahları aynaya baktığında, yansıyan görüntüde kusursuzluğa yakın bir simetri görüyordu. Mimar olarak edindiği o özgüvenli duruş, düzenli sporun şekillendirdiği ince fiziği, her daim özenle taranmış kumral saçları ve en önemlisi, gözlerindeki o dingin ifade… Yaşadığı daire de, işi de, hatta eşi Can ile olan ilişkisi de bu simetrinin bir parçasıydı. Her şey olması gerektiği

Elif, gökdelenin 35. katındaki geniş ofisinin camından puslu İstanbul siluetine bakarken, elindeki sıcak çaydan bir yudum aldı. Mükemmel düzenlenmiş, minimalist masası, ödüllü tasarımlarıyla dolu vitrinler ve şehrin ayaklarının altında uzanan sonsuzluğuyla, hayatta her şeye sahip olması gereken bir kadının manzarasıydı bu. Ama pencerenin ardındaki şehir gibi, Elif’in ruhu da pusluydu, içindeki boşluk, başarının gürültüsünde bile

Ayaz’ın elleri, köhne atölyenin soğuk demirine değdiğinde, babasının yılların yorgunluğunu taşıyan avuçlarını hissederdi adeta. Kokusu, pas, yağ ve alın teri karışıktı. Babası Ahmet Usta, mesleğini bırakalı yıllar olmuş, dükkan sadece anıların paslı köşesi olarak kalmıştı. Ayaz ise şehrin en prestijli mimarlık ofislerinden birine, Soylu Mimarlık’a kabul edildiğinde, o köşelerden çok uzaklara savrulacağını hayal etmişti. Hayal

Deniz kokusuyla karışık hafif bir rüzgar, Selim Arıkan’ın yüzüne çarptığında, yıllardır kalbinin derinliklerine gömdüğü bir sırrı bir anlığına yüzeye çıkardı. Sahildeki o bankta oturmuş, elindeki mimarlık dergisinin sayfalarını çevirirken, çocuklarının neşeli çığlıkları bile zihnindeki o uğultuyu bastıramadı. Ayşe, eşi, yanına gelip koluna dokunduğunda irkildi. “İyi misin Selim? Dalıp gitmişsin.” Sesindeki endişeyi fark etti. “İyiyim hayatım,

Zeynep, elindeki üniversite ders kitabının sayfalarında gezinirken, gözleri aslında pencereden dışarıdaki yağmurlu İstanbul manzarasına takılmıştı. Yağmur damlaları camı nazikçe dövüyor, şehrin gürültüsünü boğuk bir melodiye çeviriyordu. Kırkına merdiven dayamış, Edebiyat Fakültesi’nde öğretim görevlisi olan Zeynep’in hayatı, dışarıdan bakıldığında düzenli, hatta tekdüze denilebilecek bir akışa sahipti. Oysa içinde, babasının erken yaşta ölümüyle kapanmış, üzeri kalın bir