Hikayeler

Barış, boğazın iki yakasını birbirine bağlayan köprülerden birine bakarken, sanki o köprü tüm umutlarını ve çaresizliğini de birleştiriyormuş gibi hissetti. Üzerindeki eski, ütüsüz takım elbise, içinde bulunduğu lüks banka lobisinin pırıl pırıl mermerlerine inat, ruhundaki yorgunluğu daha da belirginleştiriyordu. Bugün ilk staj günüydü, hayatını değiştirecek bu adım, annesinin duaları ve babasının “Sakın kimseye mahcup olma

Zeynep, pencerelerin soğuk camından süzülen solgun kış güneşine baktığında, kalbinde buz tutmuş bir melodi hissetti. Yıllar önce terk ettiği kendi hayallerinin ta kendisiydi bu melodi, şimdi küçük kardeşi Emir’in parmaklarında yankılanıyordu. Fatih’teki eski apartman dairesinin mutfağında, sabah çayını yudumlarken, Emir’in odasından gelen gitar sesi, Zeynep’in yüzüne yorgun bir tebessüm kondurdu. Melodi hem tanıdık hem de

Elif, davetiyeyi elinde tuttuğunda, ismin beyninin kıvrımlarına nasıl bir şimşek gibi çaktığını hissetti. Selim Karaca. Zamanın, hafızasının tozlu raflarına kaldırdığı, nadiren üzerine düşen bir güneş ışınıyla parlayan, ama çoğu zaman karanlıkta kalmayı tercih eden bir isim. Kalbi, uzun zaman sonra ilk kez, göğüs kafesini zorlayarak atmaya başladı. Yıllar önce o kalbi paramparça ettiğini sanmıştı. Şimdi

Ayşe, mutfak penceresinden Boğaz’ın siluetine dalmış, elindeki çayı unuttuğu anları yaşıyordu yine. Her sabah aynı rutin, aynı manzara, aynı yürek burkuntusu. Altmışlı yaşlarının zarif çizgileriyle çevrili yüzünde, kimsenin tam olarak anlayamadığı bir kederin gölgesi dolaşırdı. Başarılı bir mimarlık firmasının sahibiydi, lüks bir hayat sürüyordu ama evi, pahalı tablolar ve antika eşyalarla dolu olsa da, bir

Elif’in kahkahası, salonun diğer ucundan bile Emir’in kalbine bir ok gibi saplanıyordu. Kardeşi Can’ın koluna dokunmuş, onun anlattığı fıkraya içtenlikle gülüyordu. Emir, elindeki soğumuş çay bardağını sıkıca tuttu. Bu sahne, hayatının son beş yıldır değişmez bir parçasıydı; her aile yemeğinde, her bayram ziyaretinde, her sıradan pazar akşamında Elif, bu evin ve Can’ın neşesiydi. Ve her

Cemil Alptekin, hayatının en iyi zamanında olmalıydı. Elinde, şehrin en prestijli iş ödüllerinden biri, yüzünde zoraki ama kusursuz bir bir tebessümle, kalabalığı selamlıyordu. Salon alkışlarla inlerken, spot ışıkları her bir parıltısını yüzüne düşürürken, gözü bir anlık loş koridora takıldı. Orada, kalabalığın gerisinde, eski, yıpranmış, adeta zamandan süzülüp gelmiş bir çift göz gördü. Gözler… Mehmet’in gözleriydi.

Kızının kıkırtıları, eşinin sıcak eli ve televizyondan gelen hafif haber sesi… Kenan için akşam yemeği hep günün en kutsal anı olmuştur. Gecenin karanlığı çökmeden önce, iş dünyasının acımasızlığından kaçıp sığındığı, huzurla dolu bir liman. Elif, tabağındaki bezelyeleri çatalıyla kovalamaya çalışırken Ayşe’nin sabırlı sesi duyuldu: “Elif’çiğim, yavaş ol, üstün batacak.” Kenan, yorgun bir gülümsemeyle karısına baktı,

Emre’nin günleri, Elif’in kokusunu hâlâ taşıyan o boşluğun etrafında dönüyordu. Her sabah mutfakta, onun en sevdiği kupaya uzanır gibi yapar, parmakları havayı yakalayıp geri düşerdi. Beş yıl. Beş yıl olmuştu Elif gideli. Ama zamanın akışı, kalbinin Elif için ayrılmış odasındaki o dipsiz kuyuyu bir milim bile dolduramamıştı. Suçluluk duygusu, yatağından her kalkışında üzerine bir ağırlık

Elif’in hayatı, boğazın serin rüzgarıyla dalgalanan perdeler ve her sabah mis gibi demlenmiş çay kokusuyla başlardı. Yirmi beş yıllık evliliğinde Mert ile kurduğu düzen, kızı Ayşe’nin neşeli sesiyle taçlanmış, dışarıdan bakıldığında kusursuz bir tablo çiziyordu. Oysa Elif’in ruhunun en derin köşesinde, kimsenin bilmediği, mühürlü bir sandık vardı. Sandıkta, yıllar önce Anadolu’nun küçük bir kasabasında bıraktığı,

Mermer merdivenlerin soğuk parıltısı, Ayşe’nin her sabah içine doğduğu bir başka dünyanın aynasıydı. Sabahın ilk ışıklarıyla uyanır, kimse uyanmadan evin devasa sessizliğini delip geçerdi. Üç katlı bu malikanenin her köşesinde, Ayşe’nin doğup büyüdüğü köy evindeki bir yıllık kazancına denk gelen eşyalar sessizce beklerdi. Gözü hiçbirine takılmazdı, yalnızca tozlarını alırdı; bir de kendi avuç içlerinde birikmiş